Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους… μπλόγκερ

Η εξουσία βλάπτει σοβαρά την ουσία.

Το τελευταίο διάστημα η μόδα των ιστολογίων, ξελόγιασε με το εξωτικό της περίβλημα όχι μόνο όσους ασχολούνται με το ίντερνετ αλλά αυτούς που συμμετέχουν και τα παραδοσιακά μέσα μαζικής επικοινωνίας. Έτσι ξεκίνησε ένας ξέφρενος ανταγωνισμός μεταξύ αρκετών ΜΜΕ, για το ποιό θα προλάβει να αποκαλύψει πρώτο τον μαγικό κόσμο των μπλογκ και να αναδείξει την θεματολογία που απασχολεί τα άρθρα των συνήθως ανώνυμων μπλόγκερ.

Η ξέφρενη προβολή δημιούργησε μια απρόσμενη συνέπεια. Εμείς οι ιστολόγοι αντιμετωπισθήκαμε σαν ερασιτέχνες δημοσιογράφοι, σαν άνθρωποι που γνωρίζουν την αλήθεια και την μεταφέρουν χωρίς περιορισμούς στους αναγνώστες τους.

Έτσι τα κείμενα μας συχνά διαβάζονται όχι σαν αποσπάσματα του ημερολογίου μας, αλλά σαν προτάσεις που έχουν δημοσιευτεί μετά από μελέτη, έρευνα και διασταύρωση των πληροφοριών που καταγράφουμε. Επίσης οι αναγνώστες μας ξεχνούν ότι ανθρώπινες αδυναμίες όπως η ματαιοδοξία και ο εγωισμός συχνά μας υποκινούν όταν εκφράζουμε τις απόψεις μας έστω και αν αυτό γίνεται συνήθως ασυνείδητα.

Η δημοσιότητα που λάβαμε απλόχερα έφερε μαζί της την δυνατότητα να μεταφέρουμε το μήνυμά μας έξω από το στενό πλαίσιο 50-100 φίλων που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν το πιστό κοινό μας. Αναρωτιέμαι όμως αν είμαστε έτοιμοι για τέτοιου είδους δυνάμεις. Έχουμε την εξουσία να επηρεάζουμε την κρίση των αναγνωστών μας αλλά πιθανότητα δεν έχουμε την ωριμότητα να την διαχειριστούμε και την απαιτούμενη σοβαρότητα για να μην την ασκούμε ασύδοτα και χωρίς περισυλλογή.
Συχνά κατηγορούμε τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες ή ακόμη και την δικαιοσύνη για την στάση τους στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς οι πολίτες. Είναι εύκολο να ασκούμε κριτική, να καυτηριάζουμε, να αναδεικνύουμε το αυτονόητο και βέβαια η ευκολία πηγάζει από το γεγονός ότι οι παραπάνω δράσεις συνήθως συνοδεύονται από το χειροκρότημα των αναγνωστών μας.

Εμείς οι μπλόγκερ έχουμε ανάγκη από αυτό το χειροκρότημα. Έτσι εύκολα πέφτουμε την παγίδα να λέμε αυτά που οι άλλοι θα θέλουν να ακούσουν. Λαϊκίζουμε όχι για να εξασφαλίσουμε θέση στην εξουσία ή μερίδιο στην διαφημιστική πίτα αλλά για να απολαύσουμε την αύξηση του μαγικού αριθμού που περιγράφει τους καθημερινούς επισκέπτες στο ιστολόγιό μας.

Τα παραπάνω «αμαρτήματα» θα μπορούσαν ίσως να θεωρηθούν αδιάφορα αφού αφορούν μεμονωμένα πρόσωπα και δεν επηρεάζουν την ζωή των υπολοίπων. Όμως όσο τα μπλογκ αυξάνουν την επιρροή τους και οι ιστολόγοι από ανώνυμοι χρήστες μετέχουμε αποκτούμε βήμα στα ΜΜΕ τόσο πιο επικίνδυνη μπορεί να αποδειχθεί η συμπεριφορά όλων μας.

Για παράδειγμα όλοι μας έχουμε ταλαιπωρηθεί έμμεσα ή άμεσα, δίκαια ή άδικα από σκληρές πρακτικές τραπεζικών ιδρυμάτων. Ίσως κάποιοι από εμάς έχουμε φαντασιώσεις ανταπόδοσης αυτή της ταλαιπωρίας με διάφορους τρόπους που ποικίλουν από το να δυσφημίσουμε στους φίλους μας την τράπεζα, μέχρι το να πυρπολήσουμε τα καταστήματά της. Δεν αποκλείεται επίσης να έχουμε εκφράσει τέτοιες σκέψεις στην παρέα μας, ή σε ανθρώπους που γνωρίζουμε. Όμως το να εκμεταλλευτούμε την δύναμη του ιστολογίου μας για να προκαλέσουμε την μαζική επίθεση ενάντια στο τραπεζικό σύστημα είναι κατάχρηση εξουσίας.

Δεν έχουμε χρηστεί ούτε νομοθέτες, ούτε δικαστές, ούτε αστυφύλακες και προστάτες του δημοσίου συμφέροντος. Δεν έχουμε τα προσόντα, τις γνώσεις, την πληροφόρηση ή τις προϋποθέσεις να μετατρέψουμε την αγάπη που έχουν κάποιοι για τα κείμενά μας, σε καταστροφική ενέργεια εναντίων οποιουδήποτε ακόμη και αν αυτός είναι αποδεδειγμένα δολοφόνος.

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε τον διαδικτυακό ακτιβισμό με την λαϊκίστικη εκμετάλλευση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που μας διαβάζουν.

Άλλο είναι να διαμαρτυρόμαστε για καλύτερη υγεία και προστασία του περιβάλλοντος και άλλο να συνωμοτούμε για το κλείσιμο μιας επιχείρησης που έχει εργαζόμενους, μετόχους, συνδεόμενες με αυτή επιχειρήσεις.

Είμαι σίγουρος ότι αυτός που συνέταξε την πρόταση λειτούργησε με το θυμικό και όχι με την λογική του. Άλλωστε αν πραγματικά εννοούσε αυτό που προτείνει, τότε θα είχε σκεφτεί προβλήματα όπως το ποιος και με ποιο κριτήριο θα διαλέξει την τράπεζα που θα «κλείσουμε», το ποιος θα αποζημιώσει στις κατεστραμμένες ζωές των εργαζομένων και βέβαια την προφανή για όποιον γνωρίζει στοιχειώδη οικονομικά δυσμενή συνέπεια από την μείωση του ανταγωνισμού.

Ας προσέξουμε λοιπόν γιατί το γεγονός ότι αποκτήσαμε την εξουσία να μετέχουμε με τον τρόπο μας στον επηρεασμό της κοινής γνώμης δεν συνεπάγεται ότι την αξίζουμε.

σημ:το κείμενο αυτό γράφτηκε όταν έμαθα πως γνωστός ιστολόγος παρότρυνε μέσα από κείμενό του τους αναγνώστες του να κλείσουν μία τράπεζα. Αποφάσισα να ασκήσω κριτική και να ξεκινήσω μια συζήτηση που ίσως με κάνει δυσάρεστο ακόμη και σε ανθρώπους που στο παρελθόν συμφωνούσαν μαζί μου.

Ελπίζω πως έχω άδικο, γιατί αν κάποτε αποδειχθεί πως έχω δίκιο θα είναι πολύ αργά για επανόρθωση της ζημιάς

Μέρος του άρθρου δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 2/6/08

σημ: Αν θέλετε μια light έκδοση των παραπάνω σκέψεων που όμως κατέληξε σε ενδιαφέροντα σχόλια πατήστε ΕΔΩ

Advertisements

  1. καλημέρα
    δεν αντιλαμβάνομαι γιατί θα πρεπει ο ,οπως τον αποκαλειτε,»διαδικτιακός ακτιβισμος»οφείλει να υποκειται
    σε αυτολογοκρισία,περιορισμους,που υποτίθεται πως αντίκεινται σε αυτο το μέσο[μπλογκς].
    σκεψεις,συνθηματα,αποψεις,παραινεσεις για δράση ή αντίδραση,ημερολογια κλπ,μπορουν να »κλεισουν»μια τράπεζα?
    Μπορουν ΩΣΤΌΣΟ,κατα την γνωμη μου να ξυπνήσουν καποια
    αντανακλαστικά που οφείλει να εχει ενας πολιτης σήμερα
    στριμωγμενος και σε απογνωση[αυτο οχι αναγκαστικά μονο απο τραπεζες]
    αυτα τα ολιγα με πολλα ερωτηματικά

  2. Εισαι υπερβολικος, νομιζω. Ολα αυτα που λες περι καταχρησης εξουσιας τα εχω παρατηρησει και εγω αλλα σε εναν πολυ μικρο αριθμο Blogs. Στο κατω κατω, το να παρει ο καθε ενας -απο μαλακας εως πανεξυπνος, απο γιατρο ως ψιλικατζου, και παει λεγοντας- ενα βημα για να πει την αποψη του, ειναι απο μονο του κατι το καινοτομο, το επαναστατικο αν θελεις.

    Ποτε μεχρι τωρα δεν ακουγονταν αυτες οι φωνες. Το να πω εγω το Α κακο πραγμα για την Χ επιχειρηση, πριν τα blogs περιοριζονταν στον οικογενειακο και φιλικο μου κυκλο. Ε, και; Ενω τωρα, μπορω να ενημερωσω πολλους περισσοτερους.

    Στο ξαναλεω, δεν απορριπτω πως πολλοι bloggers μπορει να εχουν επαρση, συμφεροντα και ο,τι αλλο θελεις που να καθοδηγουν τα κειμενα τους. Αλλα αν για εναν τετοιο υπαρχουν 100 αλλοι που απλα λενε την γνωμη τους, τοτε απλα ισχυει το γνωμικο «μαζι με τα ξερα καιγονται και τα χλωρα».

    Και στην τελικη, ειδαμε και το χαϊρι των καναλιων και των εφημεριδων που και καλα «ηξεραν να διαχειριστουν την εξουσια τους». Ας πανε στον διαολο, επιτελους.

  3. [Για να μην σχολιασω το ποσο γελοιο και ανυποστατο ειναι το εγχειρημα του εν λογω μπλογκερ… Που ρε παιδι μου ας πουμε πως καταφερνει να γινουν ολα οσα λεει [πραγμα πολυ δυσκολο], το αποτελεσμα σιγουρα δεν ειναι να κλεισει μια τραπεζα. Αντε το πολυ πολυ να μειωθουν τα κερδη της κατα 0,1%].

  4. @αναστασία δεν προτείνω πουθενά το να αυτολογοκρίνεται ο «διαδικτυακός ακτιβισμός». Απλά πιστεύω ότι δεν πρέπει να πέσουμε στο ίδιο λάθος που κάνουν όσοι εμείς κριτικάρουμε.
    Πρέπει να προτείνουμε όχι όσα μας κάνουν αγαπητούς στους αναγνώστες μας αλλά όσα πραγματικά μπορούν να αλλάξουν κάτι. Για κάθε εντυπωσιακή αλλά μη εφαρμόσιμη ή επικίνδυνη πρόταση κερδίζουμε αναγνώστες αλλά χάνουμε σε αξιοπιστία.

    @souritiri Ο μόνος λόγος που τολμάω να διαφωνήσω με τα «ξερά» είναι γιατί καίνε τα «χλωρά» με την συμπεριφορά τους.
    Ναι η πλειοψηφία των ιστολόγων είναι άνθρωποι χωρίς ιδιοτέλεια, όμως αυτή η πλειοψηφία δεν έχει συνήθως πρόσβαση στα media άρα δεν ακούγεται.
    Αν θέλουμε να αποκτήσουμε αξιοπιστία θα πρέπει να προσέχουμε τι λέμε γιατί αυτό όχι μόνο μας ακολουθεί αλλά ταυτόχρονα επηρεάζει την άποψη της κοινής γνώμης για όλους τους μπλόγκερ

  5. pitsirika

    Παράφωνε ειλικρινά πιστέυεις ότι θα σε υποστηρίξει κανείς, όσο σωστα και αν είναι αυτά που λες;

    Η αλήθεια ενοχλεί και αυτό δεν θα το παραδεχθούμε ποτέ.

    Θα προτιμήσουμε να σε σταυρώσουμε παρά να αποδεχθούμε όσα ύποστηρίζεις. Και όσο μεγαλύτερο το δίκαιο σου, τόσο λιγότερο θα σχοληθούμε με εσένα.

    Λυπάμαι που δεν λέω το πραγματικό μου όνομα, είμαι συνάδελφος μπλόγκερ αλλά δεν έχει σημασία το πραγματικό μου Nick

    Μπράβο πάντως

  6. Πιστεύεις ότι οι έλληνες δεν προέβησαν στο κλείσιμο μιας τράπεζας μόνο και μόνο γιατί δεν ξέραν τον τρόπο; Και ότι θα το κάνουν τώρα που τον μάθανε;
    (Βέβαια, μια ιδέα που έγινε γνωστή σήμερα μπορεί κάλιστα να γίνει πραγματικότητα κάποια στιγμή στο μέλλον. Ομως δεν νομίζω ότι θα είναι γιατί κάποιος το πρότεινε, αλλά γιατί θα το επιβάλλουν οι κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες…)
    Από την άλλη, θα συμφωνήσω μαζί σου, πως όταν έχεις την δυνατότητα (η/και την φιλοδοξία) να ασκείς επιρροή σε έναν αριθμό ανθρώπων, καλό είναι να γίνεται ένα σχετικό «φιλτράρισμα» των σκέψεων που δημοσιοποιείς, απλά και μόνο για να μήν βρεθείς αντιμέτωπος με το γεγονός πως ηγείσαι ενός «κινήματος» που δεν σε αντιπροσωπεύει.

  7. @pitsirika No Comment

    @ampelofilosofos δεν κλείνει έτσι μια τράπεζα (ευτυχώς). Όπως δεν πέφτει μια οποιαδήποτε κυβέρνηση επειδή μαζευτήκαμε 100 άνθρωποι έξω από την βουλή.
    Αν θέλουμε σαν ιστολόγοι να πετύχουμε κάτι πρέπει να βρούμε τρόπους δημιουργικούς και όχι καταστροφικούς. Χωρίς λαϊκισμό να βοηθήσουμε στην κινητοποίηση των συμπολιτών μας και όχι να ποντάρουμε στην λογική του όχλου.

  8. Συμφωνώ στο θέμα της δημιουργικότητας. Προϋποθέτει φαντασία όμως, τόσο για να σκεφτείς, όσο και να το αντιληφθείς ώς λύση. Ακόμα και να την έχει την φαντασία (και τη γνώση) κάποιος να το σκεφτεί, δεν είμαι σίγουρη αν θα αγγίξει τα αφτιά (και το μυαλό) της πλειοψηφίας. Προσωπικά δεν είμαι τόσο οπτιμίστρια για να πιστεύω σε κάτι τέτοιο… 😦

  9. Μην υποτιμάτε την χρησιμότητα του blogging. Μπορεί να έχει θεαματικά αποτελέσματα σε μια χώρα που ακόμα δεν έχει βρει το ρυθμό της αγοράς. Στην Ελλάδα ακόμα είμαστε σαν να βγήκαμε απο τον κομμουνισμό πριν πέντε χρόνια. Κακές υπηρεσίες, κακή διακυβέρνηση κακοί πολίτες και καταναλωτές.
    Σ’ αυτό το τοπίο το «απο στόμα σε στόμα» μιας κακής υπηρεσίας διαμορφώνει ένα δυσαρεστημένο αγοραστή σε ακτιβιστή, γίνεται μοχλός πίεσης για βελτίωση και σε μερικές περιπτώσεις έχει λειτουργήσει.
    Σίγουρα δεν κλείνει μια trap-εζα έτσι ούτε πέφτει μια κυβέρνηση. Και οι δύο όμως σκέφτονται το κόστος. Είτε φήμης, είτε πολιτικό.

  10. @parafoniades Kι » εμεις» που την κλείσαμε τι καταλαβαμε? 😉

    @ anesths συμφωνω μαζί σου .. Από στόμα σε στόμα .. μα8αίνεται .. παίρνει διαστάσεις και καμμια φορά μπορεί να γίνει χείμαρος και να πνίξει το » κακό» ..
    Πρόσεξε τι γράφω…
    το κακο όχι τους κακούς ..
    γιατί δυστυχώς αυτοί συνή8ως είναι σαν τους φελούς και τα 8κατά … Συνή8ως επιπλέουν στους κατακλυσμούς!

    Υγ// ωρέ 8α παίξετε στο 5 ψέματα το ένα είναι αλή8εια και το
    τα παράδοξα του χαρακτήρα μου?
    Σας έχω στείλει πρόσκληση αλλά με τη μετακόμιση κι όλη τη σύγχυση δεν ξέρω αν εχω βάλει σωστά τα λινκς ..¨-)

  11. Υπάρχει ένα άρθρο του Tim Clarke, ελαφρώς άσχετο με το θέμα αλλά πολύ σχετικό αν το καλοσκεφτεί κανείς, Το παραθέτω σαν βιβλιογραφία στο τέλος. Το άρθρο μιλάει για τον κίνδυνο του mass customization και λέει ότι παρόλο που είναι κάτι καλό και χρήσιμο γιατί όλοι μας μπορούμε πλέον να είμαστε δημιουργοί και όχι απλά καταναλωτές, υπάρχει ο κίνδυνος οι άνθρωποι να αρχίσουν να αναπαράγουν αυτά που ήδη γνωρίζουν και τελικά να μην παράγουν καινοτομία.Το blogging, τουλάχιστην στην Ελλάδα, αποδεικνύει ότι ο Clarke είχε δίκιο. Οι bloggers δεν παράγουν αλλά θα έλεγα μάλλον αναπαράγουν αναλαμβάνοντας ρόλους που παραδοσιακά ανήκουν σε άλλους (π.χ. σε δημοσιογράφους ή σε πολιτικούς) και εκτελώντας τους ακριβώς όπως οι άλλοι παρά το γεγονός ότι διαχειρίζονται ένα μέσο πολύ διαφορετικό, περισσότερο διαδραστικό και δυναμικό. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν είναι ανάγκη να το παίζουμε δημοσιογράφοι ή πολιτικοί, δεν είναι ανάγκη να αναπαράγουμε ειδήσεις και κλισέ. Μπορούμε και πρέπει να είμαστε πρωτίστως bloggers, δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι πρέπει να κάνουμε αλλά ξέρω πολύ καλά τι δεν πρέπει να κάνουμε και το έχω ήδη αναφέρει σε αυτό το σχόλιο και πιο εκτενώς σε πολλά ποστ στο blog μου. Την Καλημέρα μου!

    Clarke, Tim, We are all prosumers now, Blueprint, January 1998, n.146, p. 26-7




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: