Αποτύχαμε;

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθανόμαστε άσχημα όταν αποτυγχάνουμε.

Πιστεύουμε ότι αν μας απολύσουν είμαστε ηλίθιοι και ανίκανοι, αν μας απατήσει η σύντροφός μας (ή ο σύντροφός σας) είμαστε άσχημοι και δεν θα βρεθεί κανείς να μας αγαπήσει, αν η επιχείρηση που στήσαμε δεν έχει τις προβλεπόμενες πωλήσεις, θέλουμε να παρατήσουμε τα όνειρά μας για μια θέση στο δημόσιο.
Αρκεί μία αποτυχία και πέφτουμε σε χειμερία νάρκη, αποφεύγοντας να προσπαθήσουμε ξανά ώστε να πετύχουμε τους επαγγελματικούς μας στόχους ή να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες.

Αν όμως σκεφτούμε ότι κανείς από τους ανθρώπους που ζηλεύουμε δεν είχε μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα. Αν αποφασίσουμε ότι η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας εξέλιξής μας. Αν μαθαίνουμε από τα λάθη μας και απολαμβάνουμε το κάθε ένα από αυτά, τότε το όχι που ακούμε στην καθημερινότητά μας θα είναι το κίνητρο για να παλέψουμε σκληρότερα.

Οι παραπάνω σκέψεις μου ήρθαν διαβάζοντας για την ζωή κάποιων ανθρώπων που κατά κοινή ομολογία θεωρούνται επιτυχημένοι.

Για παράδειγμα ξέρετε ότι,

Ο Michael Jordan κόπηκε από την ομάδα μπάσκετ του Γυμνασίου του;

Ο Walt Disney είχε απολυθεί από την εφημερίδα που εργαζόταν γιατί δεν ήταν δημιουργικός;

Ο Sidney Poitier στην πρώτη του οντισιόν άκουσε την εξής συμβουλή από τον υπεύθυνο κάστινγκ, » γιατί αγόρι μου δεν πας να πλύνεις πιάτα, αντί να χαραμίζεις τον χρόνο του κοσμάκη;»

Η Marilyn Monroe όταν πήγε σε πρακτορείο μοντέλων εισέπραξε την παρότρυνση να μάθει γραφομηχανή και να κάνει καριέρα σαν γίνει γραμματέας αλλιώς καλύτερα να βρει έναν άντρα και να παντρευτεί.

O Beethoven όταν μάθαινε μουσική και προσπαθούσε να παίξει τις δικές του συνθέσεις χαρακτηρίστηκε σαν ανίκανος σαν συνθέτης από τον δάσκαλό του.

Ο Fred Astaire είχε κρατήσει για χρόνια σε μια κορνίζα το σημείωμα του υπευθύνου κάστινγκ της MGM όταν τον είδε το πρώτο του δοκιμαστικό. Το σημείωμα έγραφε: «Can’t act. Can’t sing. Slightly bald. Can dance a little»

Ο Albert Einstein δεν μπορούσε να μιλήσει μέχρι τα 4 του χρόνια και δεν μπορούσε να διαβάσει μέχρι τα 7. Οι γονείς τον θεωρούσαν «sub-normal,» και ένας από τους καθηγητές του τον περιέγραφε σαν «mentally slow, unsociable, and adrift forever in foolish dreams.» Τον απέβαλαν από το σχολείο και δεν έγινε αργότερα δεκτός από το the Zurich Polytechnic School.

Ευτυχώς (για όλους μας) κάποια στιγμή κατάφερε να μιλάει να διαβάζει καθώς και κάποια μαθηματικά :).

Τα σχόλια δικά σας…

Advertisements

  1. Τέτοια λέγε να ανα8αρρεύουμε 😀
    νάχεις ενα όμορφο Σ/Κ
    περιμένω ιδέα για τίτλο ..
    ανυπομονωω..ντε

  2. Το κατά πόσο ένα αποκαρδιωτικό συμβάν θα λειτουργήσει ως εφαλτήριο για μεγαλύτερη προσπάθεια, έχει να κάνει με την σημασία του συμβάντος , τα συναισθηματικά στηρίγματα που έχει κάποιος για να το ξεπεράσει και το πόση σημασία έχει γι’ αυτόν η επιτυχία. Το timing έχει και αυτό το ρόλο του… Δηλαδή, αν η εν λόγω αποτυχία είναι η πρώτη της σειράς (διότι όπως είναι γνωστό, κατά τον νόμο του Murphy, αυτές πάνε κατά …συστάδες) η ανάρρωση θα είναι γρηγορότερη από την τελευταία, που θα σε αφήσει ράκος μέχρι που κάποιος να σου ρίξει ένα κουβά παγωμένο νερό για να ξυπνήσεις…

  3. lifewhispers

    χεχε, ο einstein Μου θυμιζει τρομερα τον αδερφο μου, μεχρι τα 4 δε μιλουσε.Λες τωρα στα 23 του να βγαλει καμια περιεργη θεωρια;;;

    καλη κυριακη παραφωνε!!




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: