Το δικαίωμα στην ασυδοσία

Πριν λίγες ημέρες έγραψα ένα ποστ

human-rights.jpg

με τίτλο Ντρέπομαι όπου και αναρωτιόμουν γιατί οι απεργοί δεν διαλέγουν τρόπους αντίδρασης, που από την μία θα πιέζουν το κράτος, την εργοδοσία τους ή τέλος πάντων όποιον νομίζουν ότι θίγει τα δικαιώματά τους, αλλά από την άλλη δεν θα επηρεάζουν την ζωή των υπολοίπων.

Από τις απαντήσεις και τα σχόλια που έλαβα στο ποστ αισθάνομαι να το συμπληρώσω, εξηγώντας την άποψή μου.

Θέλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ενάντια στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων οποιασδήποτε επαγγελματικής τάξης συμπολιτών μας, όμως σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να καταστρατηγούνται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα των υπολοίπων.
Δεν είναι δυνατόν όταν θέλω να για οποιονδήποτε λόγο να απεργήσω να μην μπορεί μια γριούλα να βγει από το σπίτι της γιατί δεν έχει ανσασέρ.

Το δίλημμα, «που σταματάνε τα δικαιώματα των απεργών» είναι κατά την γνώμη μου υποσύνολο του διλήματος «που σταματά η ελευθερία του καθενός». Αν απαντήσουμε στο δεύτερο, αυτόματα το πρώτο παύει να υφίσταται.

Με λίγα λόγια όλοι θα συμφωνήσουμε ότι εγώ για να νιώθω ελεύθερος πρέπει να κάνω ότι γουστάρω αρκεί να μην ενοχλώ τον διπλανό μου. Όταν λοιπόν διεκδικώ περισσότερα λεφτά, καλύτερες συνθήκες εργασίας η τέλος πάντων οτιδήποτε θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής μου, τότε πρέπει να είμαι προσεκτικός.

Δεν έχω δικαίωμα να θίξω τα δικαιώματα των άλλων.

Δεν έχω δικαίωμα να ζητώ από τον συμπολίτη μου να ρίξει το δικό του επίπεδο ζωής για να ανέβει το δικό μου.

Δεν έχω δικαίωμα να περιμένω ο γείτωνας μου να ρισκάρει την ζωή του για να κερδίσω εγώ.

Ξέρω ότι πολλοί θα θυμώσουν με αυτό που γράφω, αλλά πρέπει να παραδεχθούν ότι δεν στηρίζομαι σε πολιτικά η κομματικά επιχειρήματα.

Αρκεί κάποιος να σκεφτεί ανθρώπινα και λογικά.

Υπάρχουν τρόποι έξυπνης αντίδρασης που θα φέρνανε καλύτερα αποτελέσματα στους απεργιακούς αγώνες.

Φοβάμαι ότι όσοι αποφασίζουν και καθοδηγούν τέτοιες αντιδράσεις είτε δεν είναι έξυπνοι διαπραγματευτές, είτε για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τα φανερά κίνητρα, επιλέγουν εσκεμμένα δράσεις που δεν μπορούν να φέρουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιστρέψει στους νόμους της ζούγκλας, όπου επιβιώνει μόνο όποιος μπορεί να κάνει περισσότερο κακό στους άλλους.

Δεν είναι δυνατόν να πολεμάμε το άδικο, αδικώντας με την στάση μας αυτούς που δεν ευθύνονται.

Οποιαδήποτε συμπεριφορά ενάντια στους συμπολίτες μας, δεν δικαιολογείται από το πιθανά σωστό αίτημα του απεργού.

Αντίθετα, είναι ασυδοσία το να πέφτουν οι διακόπτες της ΔΕΗ βασανίζοντας όλη την χώρα και «τυχαία» μόλις ο εισαγγελέας αρχίζει να αναζητά ευθύνες το ρεύμα είναι αρκετό για να λειτουργήσουν όλα κανονικά .

Είναι ασυδοσία να μην επιτρέπεται σε όσους αποφασίζουν να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις, η είσοδος στις χωματερές.

Είναι ασυδοσία να σταματούν οι αστικές συγκοινωνίες απαγορεύοντας στον φτωχό εργαζόμενο να πάει στην δουλειά του.

Είναι ασυδοσία να υπολειτουργούν τα λιμάνια και να καταστρέφονται χιλιάδες εισαγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις και μαζί με αυτούς δεκάδες χιλιάδες χαμηλά αμειβόμενοι υπάλληλοι.

Δεν είπαμε κύριοι απεργοί να μην διεκδικήσετε τα νόμιμα. Είπαμε όμως ότι δεν πρέπει να τα διεκδικήσετε από εμάς αλλά από αυτούς που μπορούν και όπως λέτε δεν θέλουν να σας τα δώσουν.

Και μην νομίζετε ότι με την συμπεριφορά σας εναντιωνόμαστε στην κυβέρνηση.

Γιατί στο τέλος με τον τρόπο σας χάνετε το δίκαιό σας και εναντιωνόμαστε σε εσάς…


  1. Σήμερα , επιστρέφοντας σπίτι μου, αναγκάστηκα να κάνω παράκαμψη για να αποφύγω ένα βουνό από σκουπίδια που πλέον έκλεινε το δρόμο. Ασυναίσθητα μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από τριτοκοσμικές (άραγε εμείς τι είμαστε; ) χώρες με παιδάκια που παίζουν δίπλα σε βουνά σκουπιδιών , με λεζάντες του στυλ: «κάθε λεπτό πεθαίνουν Χ παιδιά από λοιμώδεις ασθένειες» και αναρωτήθηκα πόσο απέχουμε εμείς από αυτό. Πολύ θα ήθελα να δω και τα στατιστικά της τροχαίας για τον αριθμό των ατυχημάτων τις τελευταίες 10 μέρες λόγω ελλιπής σηματοδότησης.
    Σιχαίνομαι την πολιτική σε σημείο να αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις. Πριν μερικά χρόνια ένα μπαράζ κινητοποιήσεων και μερικά σκάνδαλα ρίξανε μία κυβέρνηση. Ε, και; Άλλαξε κάτι;
    Νομίζω ότι το πρόβλημα δεν είναι καν οι εργατοπατέρες. Είναι ότι κλωθογυρίζουμε σαν τα χαμστεράκια τη ρόδα τους, έναν φαύλο κύκλο ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος αρκετά έξυπνος και αρκετά αδιάφθορος για να μας δείξει τον ήλιο, όχι τον πράσινο, αλλά τον αυθεντικό, που ζεσταίνει και φωτίζει, αντί να μας ξεζουμίσει και να αδειάσει τις ήδη τρύπιες τσέπες μας. Θέλω, να είμαι αισιόδοξη, αλλά ομολογουμένως δυσκολεύομαι!!

  2. OPS

    Tο θέτεις σωστά
    Δύσκολα κάποιος θα διαφωνήσει με το σκεπτικό σου.
    Ναι στις απεργίες και στους αγώνες όχι όμως στην ταλαιπωρία του κόσμου.
    Μόνο έτσι θα έχουμε σίγουρη την υποστήριξη του κόσμου στους αγώνες μας.




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: