Αληθινή ιστορία

Η Σόνια γιόρταζε..

cats-eyes-pixie.jpg
Στην μικρή μας παρέα η Νίνα έσερνε ράθυμα την
κοιλιά της και ορμούσε σε όποια ποδιά κουνιόταν.

Άθλιος χαρακτήρας η Νίνα. Μια καλλονή Σιαμαία πριγκίπισσα γεμάτη κακοριζίκια. Το εντελώς αντίθετο από τον προηγούμενο γάτο της Κονίας-τον Νίνο-που πλήρωσε τον ερωτικό του οίστρο με την ζωή του.
4 και κάτι το πρωί αποφασίσαμε να πάμε στα σπίτια μας,μετά από μεγάλη κρασοκατάνυξη. Μέχρι κι εκείνη η κρεατόπιτα τραγουδούσε στο στομάχι μου….
Πήγα να πάρω την τσάντα μου από την κρεβατοκάμαρα και ανάβοντας το φως είδα την Νίνα να με κοιτάει με ύφος 100 δημίων,δίπλα της το άσπρο σεντόνι είχε αίματα. Ένα ααααααααα αχνοψιθύρησα κι εμφανίστηκε η Σόνια.-γεννάει,ήρθε η ώρα της.-είπε. Η Νίνα καπνός,εξαφανίστηκε. Και ‘κει πάνω στο άσπρο κάτι άλλο άσπρο έπαλλε. Άπλωσα το χέρι και το έπιασα. Τόσο δα ήταν. Μίση παλάμη….Σαν ένα κομματάκι από βαμβάκι…
Κούρνιασε στα δάχτυλα μου,έκανε εισβολή στην καρδιά μου και….μπήκε στην ζωή μου ….Η μάλλον στην ζωή μάς. Η Μαριώ μου την βάφτισε Λούλα όταν την έφερα σπίτι μέσα σ’ένα χαρτόκουτο μετά από 1 μήνα. Έκλαιγε σ’όλη την διαδρομή,έκλαιγε κριμένο κάτω από το κρεβάτι της Μάριος όλο το βράδυ και σπάραζε η ψυχή μουσ.
Την άλλη μέρα μπήκε στην λεκάνη που της ετοίμασα,ανακουφίστηκα έκατσε στην άμμο κι έπιασε πάλι το μοιρολόι….Τι στο κάλο της έλειπε? Η Νίνα που ξαπόστειλε(Δεν μάθαμε ποτέ πως?άπλα έλειπαν ανα ένα,τα πρωινά)τα 2 γατιά-το άλλο το φυγαδεύσαμε άρον-άρον στον αδελφό της Κονίας.
Πήγα και το πήρα από την λεκάνη και με κοίταξε μ’εκείνα τα χοντραίνεις γαλανά ματάκια…και τσουπ,μπήκε στη τσέπη της ρόμπας μου…
,,,κι εκεί μεγάλωσε,μέχρι που δεν χωρούσε άλλο!έλιωσε από το καθημερινό φόρεμα η ρόμπα άλλα το»βαμβακάκι» είχε μεγαλώσει πια…
Γκλαμοροζα και πανέμορφη η αυτοκράτειρα μου. Μάτια που έσταζαν τα χρώματα της θαλασσας,Υπερηφανη,πεντακαθαρη,απομακρη και συγχρόνως συναισθηματική…μα πάνω απ’όλα ενορατική. Ένιωθε την ψυχική ποιότητα των ανθρώπων που έμπαιναν στο σπίτι. Είχε αλάθητο ένστικτο. Το διαπίστωσα στην πορεία μέσα από ανθρώπους που τους απέφευγε
συστηματικά. Δεν έβγαζε νυχιά δεν έμπηγε δοντιά. Άπλα άφηνε ένα μακρόσυρτο νιαρουρητό και εξαφανιζόταν…
Ταξιδιάρα πρώτη. Στο αυτοκίνητο καθόταν στο πίσω τζαμί σαν τα ζωάκια που πουλάν οι πλανόδιοι,άλλα αυτή ήταν ένα αιλουροειδές 7+μισό κιλά γεμάτο χάρη
Σε ταξίδια στο εξωτερικό την πήρα Μάζι μου. Στην αγκαλιά μου καθόταν μέσα στο αεροπλάνο,δεν ήθελε στο βαλιτσάκι. Και στο περίπτερο όταν πήγαινα για τσιγάρα,στον ωμό την είχα σα να ήταν παπαγάλος…
Κι όταν πέρασαν τα χρόνια κι’έπεσα στους μαύρους καιρούς της εσωτερικής μου αναζήτησης,κι ενός έρωτα που τον άφησα να μαραίνεται εκεί,στην μακρινή Κύπρο,με το τηλέφωνο βγαλμένο από την μπρίζα ήταν σε υπερδιέγερση όλη την ήμερα,έτρεχε σαν το σκυλί από πίσω μου .Έγλυψε πολλά δάκρυα εκείνες τις άθλιες νύχτες. Ούρλιαζε στο μπαλκόνι της κουζίνας όταν έφευγα και έκανε μαου-μαου όταν άκουγε το αυτοκίνητο μου να έρχεται(ΞΕΧΩΡΙΖΕ ΤΟΝ ΗΧΟ)κι αυτό μου το είπε η απέναντι γειτόνισσα-φίλη.
Κι όταν πια κατάφερα να μασώ την στραπατσαρισμένη ζωή μου και κόλλησα τα κομμάτια της,θυμήθηκα πως η Λούλα έπρεπε να ξαναδεί τον αγαπημένο της Ροκυ.
Πολλαπλές οι συνευρέσεις με τον Ροκυ άλλα στα 7 της είδα ζωντανές βαμβακένιες μπαλίτσες.(την μια την έχω εδώ,στα ποδιά μου τώρα,η άλλη πήγε σε πολύ καλά χέρια).
Κι όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους,κι όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι μέχρι τον Μάιο του 2006….

Το κείμενο αυτό που απολαύσατε, γράφτηκε, μετά από δική μου παρότρυνση ομολογώ, από μια καλή διαδικτυακή φίλη.

Την ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε και ελπίζω να συνεχίσει την ιστορία, γράφοντας της όχι για εμάς αλλά γιατί η ίδια έχει ανάγκη να την ξαναζήσει.

Ελπίζω όλοι να θελήσετε να παρακολουθήσετε την συνέχεια της ιστορίας στο δικό της μπλογκ.

Μην περιμένετε όμως,

μόνο στιγμές γεμάτες χαμόγελα ή κινηματογραφικά ευχάριστο τέλος.

Η ιστορία είναι αληθινή και σπάνια η αλήθεια, περνάει από δίπλα μας, χωρίς να μας πονέσει.

Όμως η ζωή δεν θα ταν ζωντανή χωρίς πόνο.

Και ο θάνατος δεν θα ταν μοναδικός χωρίς απώλεια.

Παναγιώτα σε ευχαριστώ ειλικρινά που μοιράσθηκες μαζί μου, το πρώτο βήμα της λύτρωσής σου… θα μαστε όλοι μαζί σου στα επόμενα…

Το blog της Παναγιώτας είναι το

http://giotavita.blogspot.com/

Advertisements

  1. Η Παναγιώτα είναι άνθρωπος γεμάτος από ευαισθησίες και αγάπη για τους ανθρώπους και τα ζώα. Η γάτα αυτή ήταν σύντροφός της για όσα χρόνια μοιράστηκαν τη ζωή τους και η σχέση τους ήταν μοναδική.

    Παναγιώτα μου, γράφεις από τη ψυχή σου και αυτή την ομορφιά που βγάζεις, άστη να βγαίνει τώρα πια προς τα έξω, σε ανθρώπους τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά που συντονίζονται μαζί σου! αξίζει τον κόπο…

    Παράφωνε, να σαι καλά για την παρότρυνση για την αφήγηση αυτή και τη φιλοξενία της ιστορίας της ξεχωριστής γάτας της Παναγιώτας. Αναμένουμε και τη συνέχεια με ενδιαφέρον…

    Καλό βράδυ σε όλους! Μαριαλένα

  2. giotavita

    Στον παραφωνο θα χαρισω το λουρακι με τις χαντρες που φορουσα(δεν εχω τιποτα αλλο να του δωσω)Κι ενα μεγαλο ευχαριστω που με εκανε διασημη…
    Στην σοφι ενα ναζιαρικο αυτοκρατορικο»Νιαουυυυυυυυυυυυυυυ»για ευχαριστω που εζησε λιγο μαζι μου….
    Στην μαριαλενα θα πω να κραταει συντροφια στην mama,ειναι ακομα στεναχωρημενη που εφυγα,δεν μπορουσα να κανω αλλιως ομως,επρεπε να φυγω…ειμαι ευτυχισμενη στους παραδεισους των γατων οπου βρισκομαι τωρα…Αγαπησα και αγαπηθηκα…Σας ευχομαι να συμβει και στην δικια σας ζωη αυτο.Ειναι αυτο ακριβως «το θαυμα».Η αγαπη….
    Η Λουλα σας ευχεται ολους καλο σ\κ….και προπαντων ΑΓΑΠΗ




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: