Κύριε Αντώναρε… είσαι παλικάρι.

Αγαπητέ μου,

πρέπει να παραδεχθώ ότι το τελευταίο ποστ σου με συγκίνησε.

Δεν λέω μαλακίες. Ήταν η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσες να δώσεις μέσα σε ένα ποστ. Συναισθηματική, με το ένα χέρι στο πληκτρολόγιο και το άλλο χέρι στην καρδιά.

Δεν με ενδιαφέρει αν δεν απάντησες επί της ουσίας.

Το μπλογκ σου, δεν φτιάχτηκε για να ασχολείται με την ουσία γιατί έτσι θα έδινες άλλοθι στους επικριτές σου και θα κατέστρεφες το δικό μου επιχείρημα εναντίων τους.

Αν θέλεις να απαντήσεις, μπορείς να της στείλεις γράμμα, να γράψεις άρθρο, να βγεις στην τηλεόραση να κάνεις διαδήλωση.

Από την άλλη όμως δεν έκανες κατάχρηση του μέσου που έχεις στα χέρια σου, δεν χρησιμοποίησες το μπλογκ σου για να επιτεθείς. Αυτό είναι αξιοπρεπές και το απόλαυσα.

Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω 3 αποσπάσματα σου…

Α)«Αν ήθελα να χαϊδεύω θα είχα γίνει μασέρ και όχι δημοσιογράφος…»

Σαν μασέρ επέτρεψε μου να πώ, ότι δεν είχες πολλές ελπίδες, είναι θέμα σωματότυπου 😉 … άρα καλά έκανες και έμπλεξες με την δημοσιογραφία ακόμη και αν…

Β)«Εχω αφήσει ανθρώπους άγρυπνους λόγω των ειρωνικών πραγμάτων που’χω γράψει γι’ αυτούς ( και εγώ ). Από την πρώτη στιγμή που ο αδελφός μου ο Βαγγέλης ανέλαβε αυτή τη θέση, ήξερα ότι είχε έρθει και η σειρά μου.»

Λογικό είναι και αναμενόμενο.

Αλλά δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τον μπλογκ για επίθεση.

Έπρεπε να βρουν άλλο τρόπο.

Γ)«Σας έχω πει ότι μ’αρέσουν πολύ τα χαρτιά;

Δεν μ’αρέσει βασικά ο τζόγος, αλλά οι κανόνες του παιγνιδιού, που δεν αλλάζουν ακόμα κι αν πρόκειται για την μάνα σου.»

Να το θυμάσαι αυτό αγαπητέ μου, και να μας το φωνάζεις κάθε μέρα.

Εγώ δεν ξέρω να παίζω χαρτιά και προτιμώ την ρουλέτα.

Όμως μετά από το τελευταίο σου ποστ, σε ανακηρύσσω επίτιμο ΠΡΟΕΔΡΟ της μπλογκόσφαιρας. Την θέση την είχα για τον Δήμου αλλά με απογοήτευσε, του το είπα και οι απαντήσεις του ήταν ακόμη πιο απογοητευτικές.

Και επειδή για μένα, τις αλλαγές δεν τις φέρνει ο χρόνος αλλά οι άνθρωποι, περιμένω από εσάς να φροντίσετε να αλλάξει (προς το καλύτερο) η νοοτροπία εδώ μέσα… και αν μπορείτε να επηρεάσετε και τους εκεί έξω ακόμη καλύτερα…

Σημ: για να μην παρεξηγηθώ δεν σας ανακηρύσσω Θεό, αλλά πρόεδρο. Διαφορά είναι ότι τον πρώτο τον πιστεύουμε ότι και αν κάνει, δικαιολογούμε τα λάθη του σαν αδυναμία μας, να καταλάβουμε το σχέδιό του ενώ τον δεύτερο τον έχουμε σαν μπροστάρη μέχρι, να κουραστεί ή να μας κουράσει…

 

Τα σχόλια δικά σας…

Advertisements

  1. Αφήνω απλά ένα χαμογελάκι . Εχω πει πως δεν θα παίρνω μέρος στις διαμάχες της Βλογολάνδης . Αν είναι όμως να ψηφίσουμε πρόεδρο εγώ δαγκωτό παράφωνο γιατί έχει ωραία φωνή . Εξάλλου μην το ξεχνάμε είμαστε ως έθνος πολύ τραγουδιάρηδες :PPPP

  2. Tα παλικάρια κάνουν παρέα με τα παλικάρια παράφωνε… κι εγώ σε θυμάμαι παλικάρι σε κάτι δύσκολες στιγμές… όχι δικές μου…
    Πρόεδρος έεεεε;
    Μμμμμμ δεν είναι κακή ιδέα… καθόλου κακή ιδέα…
    Για το Θεός το αποκλείουμε εντελώς ε;
    Χαχαχαχαχαχαχαχα

  3. @ellinida
    Άσε τις διαμάχες αλλά έλα μαζί μου στις μάχες…
    @tasxoliasas
    Αγαπητέ μου Μάνο,
    κάποια στιγμή θα ήθελα την γνώμη σου για εκείνη την περίοδο…
    Το προεδριλίκι μπορείς να το αρνηθείς, αλλά επειδή το περίμενα σου την έστησα ;). Σε έκανα επίτιμο πρόεδρο και αυτός ο τίτλος είναι τιμητικός άρα δεν επιστρέφεται.
    Μόνο που έχει περισσότερες υποχρεώσεις παρά πλεονεκτήματα…

  4. Λοιπόν Παράφωνε στα ψιλο-σοβαρά τώρα, άκου μια ιστορία που πάντα με συγκινεί πολύ και επειδή ψιλοντρέπομαι να την ποστάρω, είναι μια ευκαιρία να τη κάνω comment στο blog σου, που μου έκανε την τιμή να γράψει τόσο σπουδαία πράγματα για μένα.
    Οι Ελληνες γελοιογράφοι (στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 –ίσως και σήμερα ακόμα, δεν το γνωρίζω) μαζευόντουσαν σε ταβέρνες και σπίτια και τρώγανε, γελάγανε, λέγανε αστεία, πίνανε κρασάκια, τραγουδάγανε (καλή ώρα όπως και μερικοί bloggers) και το πιο αστείο…. προγραμματίζανε…
    Χαχαχαχαχαχα… ήταν πολύ αστείο… γιατί ενώ ήταν (είναι) όλοι τους φοβεροί τύποι… δεν μπορούσαν να οργανώσουν απολύτως τίποτε για την ελληνική γελοιογραφία.
    Ο παλιότερος όλων ήταν ο πατέρας μου, ο Αρχέλαος.
    Ο Κώστας Μητρόπουλος λοιπόν (πού ήταν ποοοοοοοολυ φίλος του) έγραψε μια φορά στα ΝΕΑ (σε ένα από τα σπάνια κοσμήματα-κείμενά του) ότι το προηγούμενο βράδι σε μια ταβέρνα στα Πετράλωνα είχαν ανακηρύξει, τον πατέρα μου …Πρόεδρο των ελλήνων γελοιογράφων.
    Θυμάμαι ότι το διάβασε και γέλαγαν και τα μουστάκια του.
    Από τότε ο Μητρόπουλος αποκαλούσε την μάνα μου …πρώτη Κυρία της Ελληνικής Γελοιογραφίας και εκείνη λυποθυμισμένη στα γέλια τον τράβαγε από το μανίκι και του’λεγε: «Σταμάτα, μωρέ Κώστα!…»
    Ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο από όλα;
    Για πολλά χρόνια –μέχρι που πέθανε- οι συνάδελφοι του τον θεωρούσαν …Πρόεδρό τους… και δεν έκαναν τίποτα ομαδικά, αν δεν τον ρωτούσαν…
    Μιλάμε για μεγάλα φαγοπότια και γέλια…
    Το’χε μεγάλη τιμή.

    Μετά από τόσο καιρό έρχεσαι εσύ και κάνεις την ίδια πλάκα.
    Χαχαχαχαχαχαχα….
    Θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ….
    Χαχαχαχαχαχαχα….

    Τωρα για το Nine θα σου πω την γνώμη μου, όποτε θες, αλλά θα στην πω και εδώ δημοσίως. … γιατί αυτά τα «δημοσίως» κάνουν το net υ-π-ε-ρ-ο-χ-ο!
    Δυστυχώς οι άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν καινούργια κανάλια δεν έχουν ιδέα, τι είναι καινούργιο. Και δυστυχώς παραφωνε μου, δεν νομίζω ότι θα αλλάξει αυτό (όπου λαλούν πολλοί κοκόροι …)… θα αλλάξει από μια πλάκα ή από μια συγκυρία.
    Νομίζω ότι το καλοκαίρι υπήρξε η συγκυρία, όταν το πράγμα… τέλειωσε… Ναι, τότε… έβλεπα με μεγάλη θλίψη νεαρούς δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς το μόνο που να τους νιάζει, να είναι τα 500 -600 ευρώ αποζημίωση…
    Και όμως αυτά τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να πάρουν το κανάλι στα χέρια τους… και να φτιάξουν μόνοι τους ένα άλλο κανάλι… ήταν καλοκαίρι… ο κόσμος δεν είχε τίποτε να δει… και τα παιδιά αυτά είχαν πολλά να πουν και να κάνουν.
    Μεχρι και οι επιχειρηματίες θα ήταν (τελικά) μαζί τους με τρέλλα…
    Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου το…

    Ξέρω ότι ακούγεται τρελλό, αλλά είμαι απολύτως σίγουρος ότι τα τοπία (όποια τοπία) έτσι μόνο αλλάζουν… έτσι άλλαξαν άλλωστε….

    Μ’άρεσε ο καιρός, γιατί είχε νέα προσπάθεια… νέες φάτσες… νέα κόλπα… νέα διαχείρηση. Τουλάχιστον αυτό πιστεύω…

    Πολύ δυστυχώς οι άνθρωποι στα media έχουν ένα μονοπάτι και μόνο αυτό ξέρουν να ακολουθούν…
    Γι’ αυτό είμαι και εδώ…
    Επειδή είναι άλλη λεωφόρος…
    Ελπίζω να συνταξιδέψουμε… και εσύ… και εγώ… και όποιος ή όποια άλλη θελήσει…

  5. Αηαπητε μου και εσύ δεν κοιμάσαι 🙂 δώσε μου λίγα δευτερόλεπτα να διαβάσω το comment και απαντώ 🙂 Αν εχεις και msn βάλε με μέσα μήπως και τα πούμε live…

  6. Δεν μ’ αρέσει ν’ ανακατεύομαι εκεί που δε με σπέρνουν, κι ίσως να τ’ ακούσω χύμα, αλλά μούρθε και θα το πω.

    Δυστυχώς, νεόκοπε κύριε «Πρόεδρε», οι επιχειρηματίες δεν αγνοούν, όπως με υπεύθυνη και εκ των έσω γνώση αποφαίνεσαι, τι είναι καινούργιο. Αγνοούν όχι μόνο τι είναι κανάλι, τι είναι τηλεόραση, αλλά ακόμα και το πλέον στοιχειώδες. Τι είναι κοινωνία, τι κανόνες την διέπουν και τι είναι σεβασμός της νοημοσύνης του δέκτη του «έργου» τους.

    Φυσικό επόμενο άλλωστε εφόσον εξέλιπεν ακόμη κι ο αυτοσεβασμός…

    Γιός του Μεγάλου Αρχέλαου, ε;

    Ημίθεος τότε!.. Και βιάσου να το αποδεχθής, προτού προλάβη κι επωφεληθή να σου φάη τη θέση ο αδελφός σου. Ποτέ δεν ξέρεις με τα πολιτικά πρόσωπα…

    Σημ. Αγαπητέ μου Παραφωνιά ελπίζω να μου συγχωρήσης το ατόπημα που χρησιμοποίησα το χώρο σου για να απευθυνθώ στον κ. Αντώναρο, και επικαλούμαι το ελαφρυντικό ότι βρίσκομαι εντός του θέματος.

  7. @Λυκάων

    Στην διάθεσή σου πάντα … επέτρεψε μου μόνο να σχολιάσω και εγώ το σχόλιο σου μόνο για το κομμάτι που νιώθω ότι με αφορά.

    Το νεόκοπος πρόεδρος είναι τσουχτερό και δεν αξίζει στον Μάνο γιατί εγώ του το κόλησα. Άρα είσαι άδικος.
    «Ημίθεος τότε!.. Και βιάσου να το αποδεχθής, προτού προλάβη κι επωφεληθή να σου φάη τη θέση ο αδελφός σου. Ποτέ δεν ξέρεις με τα πολιτικά πρόσωπα…»
    Αν μου επιτρέπεις αναρωτιέμαι γιατί μπλέκεις πρόσωπα άλλα, στην παρέα μας.
    Τι σχέση έχει η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, το κόμμα και ο εκπρόσωπος ή αδελφός, με μια κουβεντούλα περί μπλογκινγκ και γελοιογράφων. Αν έχεις παράπονα άσχετα, δεν έχω αντίρρηση να τα διατυπώσεις αλλά δεν έχουν σχέση με το θέμα μας και βέβαια πρέπει να γίνεις και συγκεκριμένος στην κριτική σου για να σου απαντήσουν.
    Δεν είμαι παράλογος, παράφωνος είμαι.
    Σχετικά δε με την κρίση σου ότι οι καναλάρχες δεν νοιάζονται για την άτιμη την κοινωνία, (ελπίζω να μην αλλοιώνω το νόημα αυτών που είπες), είναι ένα μεγάλο θέμα και εξαρτάται η απάντηση από ένα άλλο δίλημμα. Είναι επιχειρηματίες που πάνε για το κέρδος οι καναλάρχες ή εκμεταλλεύονται ένα αγαθό που ανήκει σε όλους μας (τις συχνότητες) και πρέπει ηθικά και ίσως και νομικά να είναι πολύ προσεχτικοί στην εκμετάλλευση του αγαθού… Μεγάλη κουβέντα άνοιξες αλλά θα χαρώ να την συνεχίσω…

  8. Διάθεση αστεϊσμού ήταν φίλε μου και δεν υπήρχε καμμία άλλη πρόθεση κακίας ή υπονοούμενο βλαπτικό. Η αναφορά στο άλλο πρόσωπο ήταν κεκαλυμένη ειρωνία για όσους θέλησαν να ταυτίσουν για «παράξενους» λόγους τον κ. Μάνο Αντώναρο με τον αδελφό του.

    Το δε νεόκοπος δεν αποτελεί ύβρη. Σημαίνει απλώς καινούργιος, πρόσφατος και ακολουθεί το δικό σου αστείο, το οποίο βρήκα επιτυχές.

    Ελπίζω να έγινα σαφής για την αθωότητα των προθέσεών μου έναντι του κ. Αντώναρου και εξαφανίζομαι πάραυτα, όπως εμφανίστηκα.

    Ευχαριστώ για την προσοχή σου!

    Φιλικότατα
    Λ.-

  9. @Λυκάων
    Δεν ήθελα να σε τρομάξω, απλά ένιωσα άσχημα που από δική μου αιτία φάνηκε πως καλεσμένος μου δέχεται επιθέσεις… Εχω μια ευαισθησία (πολλές έχω αλλά ασε τις άλλες)…
    Ετσι κι αλλιώς το σχόλιό μου έδωσε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα οπότε ακόμη καλύτερα…
    Ελπίζω να μην εξαφανισθείς μόνιμα και να μας κάνεις ξανά την τιμή αγαπητε μου (θα ρθω και εγώ για καφεδάκι από τα μέρι σου)΄… Καλό σου βράδυ…

  10. Σε ευχαριστώ για την αποκλειστικότητα :), προφανώς δεν ήξερα την ιστορία, αλλά δεν ήξερα και ότι στην οικογένεια είχατε γελοιογράφο !!!

    Για μένα που από πιτσιρίκος (όχι δεν είμαι ο πιτσιρίκος) λάτρεψα το χρονογράφημα, η μεγάλη μου ζήλια ήταν οι γελοιογράφοι. Με μία ατάκα τους και δυο μολυβιές, δημιουργούσαν συναισθήματα που εγώ δεν μπορούσα να αγγίξω ούτε με χίλιες λέξεις.
    Οι χαρακτήρες τους τόσο ζωντανοί όσο εγώ ποτέ δεν θα υπάρξω…

    Το σοκαριστικό για μένα είναι βέβαια το όνομα του πατέρα σου.
    «Οι Βαρελόφρονες» είναι στην μνήμη μου αρχέτυπα συνδεδεμένες με την λέξη γελοιογραφία. Με το που διάβασα το όνομα, έφερα στο μυαλό μου μια εικόνα, εγώ πιτσιρίκος, φοιτητής στο δημοτικό μάλλον, ανοίγω σεντούκια του παππού μου και κρυμμένος στο υπόγειο, ξεφυλλίζω σκονισμένα τεύχη παλαιών περιοδικών όπως το ρομάντζο το πάνθεον (και κάποια πιο προκλητικά όπως το τραστ).

    Είναι ενδιαφέρουσα η σύμπτωση και χρησιμοποιώ ομολογώ την λέξη σύμπτωση με την έννοια που ο Karl Junk της έδωσε στην συγχρονικότητα του, και όχι με την έννοια του χαζοτυχαίου .

    Το θέμα του «προέδρου» της μπλογκόσφαιρας και των ατυχημάτων του 9, σχετίζονται περισσότερο από όσο είναι φανερό, κατά την ταπεινή μου γνώμη και δεν ξέρω αν εσύ «τυχαία» τα συνδύασες.

    Και τα δύο έχουν σχέση, με το μεγάλο ερώτημα που επανειλημμένα (όπως συνηθίζεται σε ανθρωπιστικούς κλάδους σπουδών) αντιμετώπισα μέσα από διαφορετικά πρίσματα…

    Οι ηγέτες φέρνουν τις μεγάλες αλλαγές-επαναστάσεις ή δημιουργούνται μέσα από αυτές;

    Η απάντηση μου και τότε και τώρα, είναι ότι… δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. ΜΠΟΡΟΥΝ να συμβούν και τα δύο ΜΑ και ΠΡΕΠΕΙ να συμβαίνουν και τα δύο. Άλλωστε αν δεν έχουμε προσωπικότητες «χαρισματικές» σαν τον Χρηστό, ή καταστάσεις τραγικές όπως ένας πόλεμος, μόνο η ταυτόχρονη ύπαρξη ηγετών εν υπνώσει και συνθηκών εν βρασμό μπορούν να φέρουν την ανατροπή…
    Τις περισσότερες φορές, οι υποψήφιοι ηγέτες, έχουν ανάγκη από κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσουν να επιφέρουν την αλλαγή ενώ και οι συνθήκες έχουν ανάγκη από κρυμμένα ηγετικά ταλέντα ηγεσία για να γεννήσουν την ευκαιρία αλλαγής….

    Στο 9, έχεις απόλυτο δίκαιο (είσαι ο μόνος που το παρατήρησε-από όσο γνωρίζω), υπήρξε μια μοναδική ευκαιρία για τα χρονικά της ελληνικής τηλεόρασης. Η κρίση έδωσε την δυνατότητα στα παιδιά που απομείνανε να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να κάνουν το θαύμα.
    Όμως αγαπητέ μου κανείς από αυτά, όπως αποδείχθηκε από το αποτέλεσμα δεν είχε τον ηγέτη μέσα του. Κανείς δεν είχε καν την 6η αίσθηση ώστε να μυριστεί την ευκαιρία. Έτσι οι ευκαιρίες χάθηκαν και το μαγαζί αντί να γίνει πρότυπο επιτυχίας έγινε ιστορία για κλάματα και γέλια.
    Κρίμας…
    Λυπήθηκα πολύ και ένιωσα πως έχασα ένα πόλεμο κι ας μην ήταν δική μου η μάχη…

    Έτσι θα λυπηθώ και αν η μπλογκόσφαιρα δεν συνετισθεί από μόνη της και δεν προασπίσει τα κεκτημένα της. Αυτός είναι ο λόγος που θύμωσα και θυμώνω με τα διάφορα, που συμβαίνουν μέσα μας και έξω από εμάς.
    Όχι ότι περιμένω να αλλάξω κάτι. Ούτε ότι παίζω κανένα άλλο ρόλο εκτός από αυτόν που απολαμβάνω, του παράφωνου δηλαδή.
    Ελπίζω ότι θα βρεθούν κάποιοι με κύρος και εσωτερική δύναμη, που να μην έχουν τις αναμενόμενες αδυναμίες του μπλόγκερ- που μόλις ανακάλυψε τι εστί δημοσιότητα και να μπορέσουν να κατευθύνουν με το παράδειγμα τους εμάς τους υπόλοιπους. Όχι σαν πρόβατα μα σαν κοπάδι αλόγων, που καλπάζουν σε μια κοιλάδα-ναρκοπέδιο άγνωστη και επικίνδυνα όμορφη…

    Ουφ πολλά είπα και ποιος θα χει το κουράγιο να με διαβάσει…

    Άνοιξες μεγάλη κουβέντα πάντως και ειλικρινά σε ευχαριστώ, γιατί λατρεύω τις ατέλειωτες κουβέντες, που τα θέματα τους ξετυλίγονται σαν κύματα μιας ταραγμένης θάλασσας,
    όλα ίδια μα κι όλα διαφορετικά…
    Θα χαρώ να σε ξαναβρώ στην παραλία μου, να μετρήσουμε τα κύματα ξανά μαζί-όχι απαραίτητα αρχίζοντας από το πρώτο…

  11. @Λυκάων, ίσως να φταίω εγω στη διατύπωσή μου, αλλά το ίδιο ακριβώς πιστεύω για τους επιχειρηματίες… μιλούσα όμως γι’ αυτούς που «φτιάχνουν» τα κανάλια… και αυτοί δεν είναι επιχειρηματίες… τουλάχιστον δεν «ονομάζονται» έτσι… χαχαχαχαχαχαχαχα…
    Ασε που η κουβέντα που κάναμε με τον παράφωνο είχε ως αφορμή ενα συγκεκριμένο μικρό κανάλι.
    Μπορεί να μου πει κανείς γιατί κανένας (σοβαρός) επιχειρηματίας δεν αγόρασε ποτέ το Seven-X που τόσο αγαπώ… κι όχι μόνο εγώ;
    Πού θα εύρισκαν καλύτερη τηλε-κληρονομία;
    Τεσπα, οι γενικές κουβέντες δεν βοηθούν.
    Στο comment μου ειχα μια συγκεκριμένη σκέψη.
    Οταν έρχονται συνάδελφοι μου , που θέλουν να να ανοίξουν ομαδικά news-sites και μου λένε:
    Δεν μου λες ποιόν να πάρουμε για να καλύπτει π.χ. υπουργείο Υγείας… τί να τους πω εγώ;

    Για να σας πω την αλήθεια, η πρώτη μου σκέψη όταν ήρθα εδώ στα blogs ήταν να κάνω e-τηλε-κριτική. Πολύ γρήγορα βα-ρέ-θη-κα. Η οθόνη της τηλεόρασης είναι τόοοοοοοοοοοσο πρωτόγονη σε σχέση με τα κουτιά της Πανδώρας που έχουμε όλοι μπροστά μας, που δεν άξιζε τον κόπο.

    Ας την αφήσουμε λοιπόν την τηλεόραση στην ησυχία της, γιατί η γενιά μου (κι εγώ έπαιξα εκεί) μάθαμε (αν μάθαμε) στην καμπόυρα της… Τωρα οι οθόνες με τα τηλε-κοντρόλ και την επιλογή μεταξύ ….πόσων; 100 κανάλιών…. μου φαίνονται τόοοοοσο βαρετές.

    Και μια και σ’αρεσε λοιπόν ο Αρχέλαος, θέλω να σου πω, ότι εκείνος και οι φίλοι του (τί να σου λέω τώρα!!!!) το ένα πράγμα μου μας μάθανε είναι ότι το καινούργιο είναι πάντα αυτο που αξίζει τον κόπο…
    Και επειδή δεν ήμουν μόνο εγώ εκεί, αλλά και ο αδελφός μου.
    Και το λέω επειδή τον αγαπώ πολύ γιατί μου δειξε πολλά πράγματα στην ζωή.

  12. Παραφωνε,
    το περιγράφεις ωραία με το Ρομάντζο, το Πανθεον (όπου ξεκίνησα μετραφράζοντας…. πατρόν) και το Τραστ… Ηθελα να σου πω ότι ήμουν ο τελευταίος διευθυντής του Ρομάντζου, όταν το πήρε ο ΔΟΛ. (Δυστυχώς για να το κλείσει, όπως και το Πανθεον)…Από την άλλη – για να λέμε την αλήθεια- είχαν μάλλον κλείσει τον κύκλο τους.
    Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο πολύ με πικραίνει που όλοι θυμούνται ότι έχω αδελφό, αλλά όχι πατέρα.

    Εχω όμως πολλά σχέδια για τα εκατοντάδες αδημοσίευτα σκίτσα που έχει αφήσει.
    Για το Internet και για την καινούργια τεχνολογία. Κινούμενα σχέδια κ.λ.π.

    Οπως είναι φυσικό μετα από τόσα χρόνια στα media, οι παπαριές που γράφουν μερικοί (συνάδελφλοι μου) στις εφημερίδες ή άλλου από το ένα αυτί μού μπαίνουν και από το άλλο μου βγαίνουν.

    Δεν ξέρω αν ξέρω πράγματα… το μόνο που ξέρω είναι ότι είχα την τύχη να συναντήσω στη ζωή μου ανθρώπους, που (τουλάχιστον προσπάθησαν) να με κάνουν να σκέφτομαι διαφορετικά. Και για να μην ακούγεται υπερφίαλο… δεν εννοώ ότι με δίδαξαν, αλλά αναγκαστικά το’ζησα, αφού το περιβάλλον ήταν τέτοιο…
    Οταν π.χ. κάποιος ξέρει τον Σακελλάριο (ο μεγάλος μου ήρωας) δεν χρειάζεται να ζει στο 2007 ή στο 1975 για να καταλάβει τί είναι μέτρο (ρυθμός), άποψη, έμπνευση… Τέχνη από το πουθενά και για πλάκα.
    Γιατί νομίζετε ότι βλέπουμε ακόμα τις ταινίες που έχει γράψει και σκηνοθετήσει…
    Αμα σε έχει παίξει στα γονατά του ο Τσιφόρος…τί να σου πει ο Σεφερλής, που όποτε τον συνάντησα νόμιζε ότι είναι τουλάχιστον ο Λουί ντε Φινές…

    Το internet λοιπόν είναι γεμάτο από Σακελλάριους ή εν δυνάμει Σακελλάριους.
    Το μυρίζομαι…
    Εχω την ίδια αίσθηση.
    Μμμμμμ κι εδώ μυρίζει όμορφα…
    Τί μαγειρεύετε?

  13. στάθης

    κλανιές…

    αυτό σου μύρισε, Μανωλάκη;




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: