Πέθανε o …»i feel good»

Νιώθω περίεργα σήμερα.

Έμαθα ότι χάθηκες.

Εσύ δεν θα μάθεις ποτέ ότι υπάρχω.

Όμως σου οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί, χωρίς βέβαια να το επιλέξεις, με συντρόφευες με την μουσική σου, εδώ και πολλά χρόνια, σε έντονες στιγμές.

Πιτσιρικάς (σχεδόν) το καλοκαίρι του 1989, βρέθηκα στο Πόρτο Καράς στην Χαλκιδική, επιλέγοντας να συνδυάσω τις φοιτητικές μου διακοπές με το χατζιλίκι που θα μου έδινε μια καλοκαιρινή εργασία.

Στον Μαρμαρά το χωριουδάκι που μέναμε, υπήρχε ένα μπαράκι που δεν θυμάμαι το όνομά του, ούτε καν το πως ήταν διακοσμημένο. Θυμάμαι μόνο ότι εκεί φλερτάραμε μεταξύ μας, χορεύαμε χωρίς σταματημό, ξημερώναμε και αν ήμασταν τυχεροί επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο για λίγες ώρες ύπνο (εκτός κι αν ήμασταν πολύ τυχεροί και αντί για ύπνο απολαμβάναμε την παρέα κάποιας «συναδέλφου» ) μέχρι να επιστρέψουμε στην δουλειά.

Μια από αυτές τις αυγουστιάτικες νύχτες, γύρισα αμέσως μετά την δουλειά στο μπαράκι. Ήμουν κουρασμένος, σχεδόν διαλυμένος από την ένταση της ημέρας και ετοιμάστηκα να ριχτώ στην αγκαλιά μιας αναπαυτικής πολυθρόνας.

Όμως την στιγμή εκείνη ένας έντονος ρυθμός με αναστάτωσε.

 

Wo! I feel good, I knew that I would now

I feel good, I knew that I wouldn’t of

So good, so good, I got you

 

Wo! I feel nice, like sugar and spice

I feel nice, like sugar and spice

So nice, so nice, I got you

 

When I hold you in my arms

I know that I can do no wrong

and when I hold you in my arms

My love won’t do you no harm

 

and I feel nice, like sugar and spice

I feel nice, like sugar and spice

So nice, so nice, I got you

 

When I hold you in my arms

I know that I can’t do no wrong

and when I hold you in my arms

My love can’t do me no harm

 

and I feel nice, like sugar and spice

I feel nice, like sugar and spice

So nice, so nice, well I got you

 

Wo! I feel good, I knew that I wouldn’t of

I feel good, I knew that I would

So good, so good, ’cause I got you

So good, so good, ’cause I got you

So good, so good, ’cause I got you

 

Το τραγούδι «παραγγελιά» από μια συνάδελφο -γνήσια κοκκινομάλλα (ναι υπάρχουν και γνήσιες), μια περιπέτεια που ξεκίνησε εκείνο το καλοκαίρι και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με ξεσήκωσε από τότε δεν έπαψε να με ξεσηκώνει.

Το συνδύασα με πολλές ευχάριστες στιγμές στην ζωή μου, με επαγγελματικές επιτυχίες, με ερωτικές επιτυχίες αλλά και με δυσάρεστες στιγμές που κατάφερα να ξεπεράσω.

Σήμερα που πέθανε ο James Brown «The Godfather of Soul» όπως τον αποκαλούσαν και θα συνεχίσουν να τον αποκαλούν, δεν μπορώ παρά να σας αφιερώσω το αγαπημένο μου τραγούδι (σε πιο σύγχρονη εκτέλεση) και να ευχηθώ να ναι ήρεμος εκεί πάνω και να συνεχίσει να το τραγουδά…


Advertisements

  1. Σωστός! Ήταν συγκλονιστικός, γνήσιος περφόρμερ! Μας λείπει , αλλά έχουμε παρέα τα τραγούδια του! Χρόνια πολλά!




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: