Εμπιστοσύνη…

helmut07.jpg

Στην φωτογραφία που βλέπετε τι πιστεύετε;

α) ότι ο κορκόδειλος έφαγε τον άνθρωπο;

β) ότι ο άνθρωπος αποφάσισε να κρυφτεί μέσα στο άμοιρο το ζωντανό, ( το οποίο έχει πάθει αγκύλωση από την προσπάθεια να μην κλείσει το στόμα του και πληγώσει τον καλό του φίλο);

εμπιστοσύνη: το να έχει κανείς πίστη, πεποίθηση για κάποιον, να μην αμφιβάλλει για την εντιμότητά η ικανότητά του…

Ένδεκα γράμματα στην σειρά που όλοι αναγνωρίζουμε αλλά οι περισσότεροι δεν έχουμε νιώσει την σημασία τους.

Χρησιμοποιούμε κατ επανάληψη την λέξη αυτή, σαν μια κακή συνήθεια.

Την δίνουμε σε λάθος ανθρώπους απερίσκεπτα η την στερούμε από αυτούς που την αξίζουν χωρίς να σκεφθούμε τις συνέπειες της πράξης μας.

Αν θέλαμε να κάνουμε ένα χονδροειδή αλλά και μάλλον ακριβή διαχωρισμό των βασικών μας συμπεριφορών σε σχέση με την χρήση της, αργά η γρήγορα θα καταλήγαμε στις εξής 2 αντικρουόμενες μα εξ ίσου συνηθισμένες τάσεις.

α) Εμπιστευόμαστε τους πάντες, αρνούμαστε να υποθέσουμε κάτι άσχημο εξ αρχής, τους δίνουμε το τεκμήριο της αθωότητας και βέβαια η προδοσία είναι η συνηθισμένη ανταμοιβή. Δεν πτοούμαστε όμως και συνεχίζουμε, ώσπου κάποια ζεστή μέρα (κι ας είναι χειμώνας) ένας, μία, κάποιος, κάποια, αποδεικνύουν ότι δεν ψάχναμε άδικα. Τιμούν αυτό που δίνουμε και επιστρέφουν την αναμενόμενη ανταπόδοση. Μας κάνουν να χαμογελούμε παιδιάστικά, να τραγουδούμε στο μπάνιο, να βλέπουμε όμορφα όνειρα έστω και για λίγο… Τι κι αν χίλιοι μας πρόδωσαν, τι κι αν όλο οι άλλοι μας εκτέλεσαν εν ψυχρό. Μας εκμεταλλεύθηκαν (δεν επιλέγω συνειδητά την λέξη χρησιμοποίησαν για λόγους που κάποτε θα εξηγήσω), μας ξεζούμισαν και μας πέταξαν. Απολαμβάνουμε την εξαίρεση, (όσο κρατήσει) και θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που βιώσαμε την εμπειρία.

β)Δεν εμπιστευόμαστε κανέναν. Η σκιά μας ,ακόμη και αυτή είναι πιθανή ψεύτρα, κλέφτρα, καταχράστρια των συναισθημάτων και άλλων υλικών και «ανηλίκων» περιουσιακών μας στοιχείων. Κανείς δεν μπορεί να διαβεί τις άμυνες μας. Ότι και αν πει, όσο και αν προσπαθήσει όσα και να θυσιάσει δεν έχει καμία ελπίδα και του το ξεκαθαρίζουμε ώστε να τον αλαλάξουμε από την προσπάθεια. Κι αυτός ο έρμος ο συνάνθρωπος, ίσως πραγματικά να νοιάζεται, ίσως πραγματικά να το αξίζει. Όμως επιλέγουμε να μην το μάθουμε ποτέ. Και μαζί με αυτό, επιλέγουμε την μοναξιά μας. Δεν μοιραζόμαστε αυτό που είναι ουσιαστικό για εμάς. Μόνο τα ανούσια, τα ψυχρά, να αναίσθητα μας νοιάζουν να ανταλλάξουμε. Και ζούμε μια ζωή χωρίς απογοητεύσεις πιθανώς, αλλά και χωρίς εκπλήξεις…

Δεν ξέρω σε πια από τις παραπάνω κατηγορίες είστε και σε πια προτιμάτε να βρίσκεστε (ίσως να θέλετε άλλα να μην μπορείτε να κάνετε την υπέρβαση) όμως και οι δυο καταδικασμένες είναι…. Όχι γιατί είναι ακραίες αλλά γιατί είναι γεμάτες από άγνοια της ανθρώπινης φύσης και των χαρακτηριστικών που τα γονίδιά μας κουβαλάνε από γενεά σε γενεά…

Σε κάθε περίπτωση ξεχνάμε ότι η εμπιστοσύνη είναι ίσως το μόνο αγαθό συναίσθημα που είχαμε και θα έχουμε ποτέ. Μπορούμε να ξεπουλήσουμε την αγάπη μας, τον έρωτά μας και ακόμη πιο συχνά ακόμη και την ίδια την σεξουαλική μας ορμή. Το αντίτιμο; Χρήματα, εξουσία, ασφάλεια-κάθε είδους μπορούν να αλλοιώσουν τα συναισθήματά μας σε βαθμό που ακόμη και εμείς δεν θα τα αναγνωρίζουμε.

Όμως, την εμπιστοσύνη μας δεν μπορούμε να την δώσουμε σκεφτόμενοι εγωιστικά, έχοντας στο μυαλό μας οφέλη που ντρεπόμαστε να αποκαλύψουμε. Το μόνο ιδιοτελές κίνητρο για να εμπιστευθούμε, είναι να μας ανταποδώσουν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. Μόνο αν μας εμπιστευθούν νιώθουμε αυτό το βαθύ αίσθημα της δικαίωσης, την ηδονή της ορθής δράσης.

Όταν κάποιος κάνει κατάχρησή της, εμείς απλά θυμώνουμε χωρίς να σκεφθούμε την δική μας ευθύνη. Φταίμε για χίλιους λόγους αλλά ποτέ δεν μας απασχολεί. Άλλοτε δεν ξεκαθαρίσαμε τι προσφέρουμε, άλλοτε τι περιμένουμε σαν ανταπόδοση κι άλλοτε απλά δεν ξεκαθαρίσαμε ποιοι είμαστε και γιατί εμπιστευόμαστε.

Μα χειρότερο είναι, το να την έχουμε ανάγκη και να μην την λαμβάνουμε. Όταν σε κάθε περίπτωση αγωνιζόμαστε για να την κατακτήσουμε αλλά δεν καταφέρνουμε να ανέβουμε τον τοίχο που μας χωρίζει από την ψυχή του ανθρώπου που ονειρευόμαστε να πλησιάσουμε. Δοκιμάζουμε διάφορα μέσα αλλά αυτός ανήκει στην κατηγορία των άπιστων Θωμάδων και εμείς στην κατηγορία της αμαρτωλής Μαγδαληνή. Αδιάφορο του είναι το τι λέμε, το τι έχουμε ανάγκη, το πόσο πολύ θέλουμε να είμαστε αληθινοί αυτή την φορά. Αδιάφορο του είναι αν έχουμε ανοίξει την ψυχή μας και έχουμε μοιραστεί τα πάντα. Αν έχουμε απογυμνωθεί από τις άμυνες μας, αν έχουμε επιδείξει τις ανάγκες μας,τα κίνητρα μας, τους φόβους μας, τα ένστικτά μας.

Όσο κι αν κάποια στιγμή χαλαρώνοντας πιστεύουμε ότι η ψυχή του/της ήρθε πιο κοντά στην δική μας, μια λάθος λέξη, μια λάθος ματιά, ένα άσχετο μούδιασμα στα χείλη μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα την σχέση μας. Εμείς εδώ και ο σύντροφος, φίλος, συνάνθρωπος, μακριά μας.

41634402_3997215455.jpg
Πολύ μακριά, να φοβάται ότι και εμείς «είμαστε ίδιοι με τους άλλους», φωνάζοντάς το να το ακούσουμε, άσχετα αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε ποιοι είναι οι άλλοι, τι σχέση έχουν με εμάς, γιατί πληρώνουμε τις δικές τους αμαρτίες.

Όμως άραγε όταν δεν εμπιστευόμαστε η καλύτερα όταν δεν μας εμπιστεύονται ποιος είναι ο κυρίαρχος φόβος; Ποια είναι η λανθάνουσα γλώσσα μας,που πρέπει να λέει την αλήθεια, άσχετα αν εμείς κραυγάζουμε με ειλικρίνεια κάθε μας σκέψη;

Νύχτες ολόκληρες δεν έχω κοιμηθεί προσπαθώντας να καταλήξω σε απάντηση.

Δεν θα σας κουράσω με το σύνολο των συλλογισμών μου. Απλά θα σας ενημερώσω πως μετά από επαγωγικούς και απαγωγικούς συνειρμούς, μέσω λογικών η συναισθηματικών διαλογισμών και πάντα παρατηρώντας την φύση των ανθρώπων γύρω μου, κατέληξα πως,

όταν κάποιος δεν εμπιστεύεται,

τον εαυτό του, τον ίδιο φοβάται.

Την ίδια του την ύπαρξη αμφισβητεί.

Την δική του ακεραιότητα αμφιβάλει.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης προβολή του δικού μας ψυχικού κόσμου είναι. Όχι γιατί ο δύσπιστος είναι απαραίτητα ιούδας.

Όμως έχει σίγουρα προδώσει στο παρελθόν και έχει γευτεί την απιστία. Γνωρίζει την αίσθηση και την δυσκολία που έχει κανείς να την αποφύγει, όταν πέσει στα δίχτια της έστω και μία φορά. Γνωρίζει και φοβάται τους αδύναμους, που δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν.

Προληπτικά λοιπόν τους τιμωρεί, αρνούμενος να τους καταλάβει, όπως ταυτόχρονα απορρίπτει και τις δικές του σκέψεις να παραδεχθεί, την ευθύνη τους να λάβει…

Εδώ οι σκέψεις μου εξαντλούνται όμως το Post κάποια στιγμή θα συνεχιστεί…

και ελπίζω μέχρι τότε, να μου έχετε εμπιστοσύνη…

Advertisements

  1. Jenny

    Opoios den empistebete fobate ton pòno

  2. Εχεις δίκιο φοβάται τον πόνο, αλλά καμιά φορά φοβάται και την ηδονή. Αυτή που θα νιώσει αν δεν προδοθεί η εμπιστοσύνη του. Αν οι φόβοι του δεν επιβεβαιωθούν…
    Μόνο που σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει και αυτός να έρθει αντιμέτωπος με τα δικά του συναισθήματα. Να δει αν νιώθει πραγματικά η αν η δικαιολογία του πόνου χρησιμοποιήθηκε για να κρύψει αυτά που δεν ένιωσε ποτέ…

  3. Εγώ πάλι που ανήκω στην κατηγορία γ;
    Εμπιστεύομαι πάντα, δε νοιώθω ότι ποτέ προδόθηκε η εμπιστοσύνη μου.

    Αναγνωρίζω ότι η διαφορετικότητα μας ως άνθρωποι επιβάλει και διαφορετικές συμπεριφορές.
    Από τη στιγμή που έχω σταματήσει να προσδωκώ ότι ο άλλος θα πράξει όπως θα έκανα εγώ, δε μπορεί και να με προδώσει. Αυτό είναι πολύ πολύ εύκολο στις φιλικές, οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις, πίστεψε με. Το μόνο που προυποθέτει είναι αποδοχή των άλλων, να δέχεσαι ότι είναι αυτό που είναι, και απλώς να παρατηρείς το πως σχετίζονται με σένα.
    Στις ερωτικές σχέσεις είναι λίγο πιο δύσκολο, κι αλήθεια είναι ότι στην αρχή νοιώθω κάπως, μετά το ξεπερνώ, γιατί εκεί (δυστυχώς ακόμη) μπαίνω στη σχέση για να καλύψω συγκεκριμένες ανάγκες, και όταν αυτές δε καλύπτωνται είναι φυσικά να αισθάνομαι προδωμένη. Αλλά αυτός που προδίδει δεν είναι ο άλλος αλλά εγώ που τον φόρτωσα με «θα ήθελα να ήσουν αλλιώς».

    Καλημέρα

  4. Αλκιμήδη νομίζω ότι δεν περίμενα τόσο ολοκληρωμένο σχόλιο σε ένα Post που έγραψα τα χαράματα, υπό την επήρεια διαφόρων “ ουσιών και ανούσιων”.

    Η αλήθεια είναι ότι δεν τόλμησα να  διαβάσω το  ποστ μου2η φορά (γι αυτό και είναι γεμάτο από ασυνταξίες και ανορθογραφίες) ώστε να είναι ημιτελές και να χω να σκέφτομαι την συνέχειά του, αλλά νομίζω ότι ανέφερες όλα όσα δεν πρόλαβα να διατυπώσω, και ίσως όλα όσα θα ήθελα να συμπληρώσω…
    Μόνο για τα κίνητρα πίσω από το ξεκίνημα των σχέσεων μας έχω μία ένσταση, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό και δεν μου πέφτει λόγος (μήπως να περιμένω σχετικό δικό σου ποστ;)

    Σε ευχαριστώ που συμπλήρωσες τις σκέψεις μου…

  5. LadyInPink

    «Κυριακή η ώρα δύο και μισή»

    ξέρω ότι δεν βγάζει νόημα, αλλά επέτρεψέ μου να βάλω αυτές τις εξι λέξεις δίπλα στα έντεκά σου γράμματα

    …και καλή σου νύχτα

  6. Παράφωνε
    εσύ να το ποστάρεις
    Θα το κάνεις καλύτερα από μένα και θα με εμπνεύσεις πάλι
    🙂




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: