Η μοίρα μας, μοίρα τους…

Η δημοκρατία ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι «ορθή» στις αποφάσεις τις.

statue_of_liberty300.jpg

Η ηθική όταν «ορίζεται» από ανήθικα πνεύματα, τότε δεν μπορεί παρά υπάγεται στους νόμους της θερμοδυναμικής και να μας πιέζει σε όλο και χαμηλότερα επίπεδα ενέργειας…

Η μόνη λύση θα ήταν η «Πλατωνική Δημοκρατία», το δικτατορικό δηλαδή καθεστώς των σοφών, που απομακρυσμένοι από τις ανθρώπινες αδυναμίες μπορούν και αντικειμενικά κρίνουν και ορθά αποφασίζουν.

Όμως αυτή η ουτοπιστικά διαμορφωμένη πολιτεία, δεν υπάρχει και ούτε θα της επιτρέπαμε να ζει…

Έτσι «απολαμβάνουμε» τις πράξεις κληρικών που βιντεοσκοπούν τις ανωμαλίες των ανταγωνιστών τους, για να τους εκβιάσουν ή για να μην εκβιαστούν, δικαστές που μετράνε τις πουτάνες με μια μεζούρα πριν τις βιάσουν, γιατρούς που φακελώνονται για να τηρήσουν τον όρκο τους και πολιτικούς που ψηφίζουν νόμους παραγραφής των εγκλημάτων τους.

Και εμείς όλοι οι υπόλοιποι, ζηλεύουμε την «τέχνη» των απατεώνων, να εγκληματούν ατιμώρητοι και μαθαίνουμε στα παιδιά μας να τους μιμούνται, να «επιβιώνουν» με κάθε μέσο, χωρίς καμία αιδώ.

Κι όταν τις συνέπειες υποστούμε, όταν πέσουμε θύματα αυτής της ηθικής, όταν η ζωή μας επηρεαστεί από κάποιον καλύτερο «τεχνίτη», τότε φωνάζουμε, σηκώνουμε το δάχτυλο και δείχνουμε εκβιάζοντας.

Γαβγίζουμε γιατί κάποιος κατάφερε να ξεπεράσει την δική μας λαμογιά. Ζηλεύουμε που ακόμη και στο εύκολο, κάποιος μας ξεπέρασε και αναδιοργανωνόμαστε ώστε στην επόμενη στροφή να βγούμε πρώτοι.

Κι αν οι συνέπειες είναι βαριές, αν η ατίμωση η δική μας ξεπερνά την δύναμή μας να την αντιμετωπίσουμε, τότε αντί να μισήσουμε τον εαυτό μας, καταριόμαστε τους άλλους, την κοινωνία, σαν να μην ήμασταν ζωντανό κύτταρο της.

Και σπάνια, ίσως ποτέ δεν αναζητούμε εξήγηση για το παρών, στο δικό μας το άθλιο παρελθόν.

Γιατί ξεχνούμε πως η μοίρα μας, μοίρα τους,

το παρελθόν μας ζωές πίσω,

μας ορίζει…

(το πόστ ξεκίνησε σαν σχόλιο στο «ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ» της Serenity την ευχαριστώ και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να περάσετε από εκεί)

Advertisements

  1. Νομίζω ότι αλληλοεμπνευστήκαμε… 🙂

    «ίσως ποτέ δεν αναζητούμε εξήγηση για το παρών, στο δικό μας το άθλιο παρελθόν»

    Ναι, αν συνειδητοποιούσαμε ότι ο νους μας διαμορφώνει το παρόν και το μέλλον (οι σημερινές μας σκέψεις είναι οι αυριανές μας πράξεις), τότε θα αναζητούσαμε στο παρελθόν την εξήγηση για το παρόν μας…




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: