Ένας αγώνας ταχύτητας, η μοίρα μας όλη…

Δεν ξέρω αν η φύση μας συναντά τίποτα πιο αόριστο,

μα και πιο άμεσα συνδεδεμένο με την ύπαρξή μας,

από τον χρόνο.

clocks.jpeg

Ζούμε μαζί του κάθε λεπτό

κι όμως δεν μπορούμε να τον συναντήσουμε ποτέ στo διάβα μας.

Πάντα έχει περάσει πριν από εμάς,

δεν τον προλάβαμε,

δεν θα προφταίναμε,

όσο γρήγορα κι αν τρέχαμε στο σημείο συνάντησης μας.

Δεν μας περιμένει.

Είναι πάντα εκεί μέχρι την στιγμή που πρέπει να τον προσδιορίσουμε.

Το τώρα δεν είναι πότε τώρα αλλά είναι πριν.

Πάντα πριν.

Ένας αγώνας ταχύτητας η μοίρα μας όλη.

Μια αποστολή χωρίς επιτυχία.

Ένα ταξίδι με προορισμό αλλά χωρίς άφιξη.

never.jpg

Μια αναχώρηση καθυστερημένη.

Μια ζωή χωρίς «αυτή την στιγμή».

Και εμείς αδύναμοι, παρασυρόμαστε και εθισμένοι, ενισχύουμε την μακαριότητα αποφεύγοντας να…

αποφασίσουμε,

να αναρωτηθούμε,

να απαντήσουμε

όταν οι άλλοι περιμένουν την απάντησή μας…

Δικαιολογούμαστε για την αναβλητικότητά μας

και ας μην πιστεύουμε λέξη από όσα λέμε.

depression.jpg

Άπιστοι στην μοίρα μας,

ποθούμε να την αποφύγουμε,

για να αποδείξουμε την αδυναμία της

να μας φέρει σε επαφή,

με το τώρα μας,

με το αργότερα,

με το πάντα…

Advertisements

  1. Οι παράλληλες σκέψεις μας χωρίζουν. Μόνο για λίγο. Μόνο για αυτή τη στιγμή. Κύκλο θα κάνουμε, θα στρίψουμε, θα λοξοδρομήσουμε, και οι σκέψεις θα ξανασυναντηθούν.
    Η μοίρα μου είναι οι στιγμές μου, πρότινες, τωρινές, μελλοντικές, όλες ένα. Εγώ είμαι οι στιγμές μου. Αλλάζω μαζί με αυτές. Δε τρέχω, αφήνομαι να παρασυρθώ. Να χαθώ μέσα στις στιγμές, την ύπαρξη, τη μοίρα μου, το χρόνο. Δεν έχω κάτι να προφτάσω, μόνο να βιώσω ότι ο χρόνος μου φέρνει απλόχερα και απλόχερα μου παίρνει. Εδώ είμαι εγώ τώρα.

    Επιτέλους ένα κείμενο σου που δε μιλάει για μένα! Είχα αρχίσει να ανατριχιάζω 🙂

  2. Δώρα

    Ο προορισμός ποιος είναι?
    Βιώνουμε ζούμε κάνουμε κύκλους…..με βάρκα την ελπίδα?
    Για ποιο σκοπό?
    Πεστε μου και μένα μπας και βγαλω άκρη

  3. @Δώρα
    Άκρη να βγάλεις από αυτά που γράφω, δεν είναι εύκολο.
    Τα κείμενα συχνά λειτουργούν σαν καθρέφτης όχι μόνο της ψυχής του συγγραφέα αλλά και του αναγνώστη.
    Όσο για τον προορισμό (της κάθε μας ζωής), δεν είναι ο ίδιος για όλους.
    Ο καθένας μας τον επιλέγει, τον αναζητά, τον διεκδικεί…
    Διάλεξε τον δικό σου, και ζήτα από την ανώτερη δύναμη που σε προστατεύει να σου δώσει την δύναμη να απολαύσεις το ταξίδι…
    Ένα έχω με ασφάλεια να σου πω. Δεν κάνουμε κύκλους, δεν περνάμε στην εξέλιξή μας από τα ίδια σημεία (εκτός κι αν δεν μάθαμε ότι η ζωή είχε να μας διδάξει και πρέπει να το βιώσουμε ξανά)…
    Φαντάσου ότι ταξιδεύεις σε μια σπείρα, εξελίσσεσαι μέσα από τις εμπειρίες σου και απολαμβάνεις την δύναμη που σου δίνει αυτή σου η εξέλιξη…
    Και αν με ρωτάς για τον στόχο 🙂 όλης της εξέλιξης, νομίζω ότι η απάντηση είναι πολύ κοντά σε εσένα. Γιατί ο προορισμός των προορισμών είναι να γνωρίσουμε την φύση μας, τον εαυτό μας, άρα και τον θεό που κρύβουμε μέσα μας…
    Ελπίζω να βοήθησα…

  4. Η σκονισμένη σου ανάρτηση, που μου θύμησε ένα αγαπημένο μου τραγούδι.
    Ξεκινάει κάπως έτσι:
    «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
    Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει..»
    Και τελειώνει κάπως έτσι:
    «Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
    Ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
    Ποια θλίψη σε κλωτσάει ποιο μακριά από παντού
    Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι…» (Καινούρια Ζάλη, Τρύπες).




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: