Σήμερα τον είδα διαφορετικό. Χαμογελούσε.

Η ζέστη ανυπόφορη,

παρόλο που ο ήλιος έσβησε…

και εγώ αγκαλιά με το Laptop ταξιδεύω

σε μέρη εξωτικά

κι ας τα πόδια μου απλώνονται με δυσκολία μέχρι την δίπλα πολυθρόνα.

bahiayoung-men-practice-martial-art-and-dance-called-capoeira-that-slaves-brought-from-central-africa.gif

Αγωνίζομαι να αντέξω τους ήχους των τζιτζικιών μέχρι που κάποια στιγμή αποφάσισα να τους ακολουθήσω. Αξιοποίησα το bit τους πρόσθεσα και κάποια δικά μου εφέ κι όργανα, και να η πρώτη μου σύνθεση έτοιμη, γραμμένη βαθιά στα κύτταρα του εγκεφάλου μου, συνοδεύει το ταξίδι μου…

Ασυναίσθητα προσθέτω στο ρυθμό, όλους τους ήχους που φθάνουν στον 6ο όροφο όπου και κατοικώ…

Το κορνάρισμα από το περαστικό BMW, το κλάμα του μωρού από τον τρίτο που πεισματικά αρνείται να συμμορφωθεί με τις γευστικές προτάσεις τις μητέρας του, το κροτάλισμα μια σπασμένης εξάτμισης, γέλια από το απέναντι μπαλκόνι… Γέλια, γέλια, γέλια…

Δεν τους είχα προσέξει τόση ώρα.

Ο γείτονας είχε επισκέψεις…

Μια γοητευτική γυναίκα, μικροκαμωμένη, γύρω στα 30 τον φλέρταρε τρυφερά με τα υγρά μάτια της. Φορούσε ένα πολύχρωμο σχεδόν διαφανές παρεό, τυλιγμένο δροσερά γύρω της, κι άφηνε το κορμί της να τον ερεθίσει χωρίς όμως να τον προκαλέσει…

Τον Κώστα τον ήξερα απλά σαν τον νοικάρη στο διαμέρισμα του πέμπτου, απέναντι.

Ένα σαραβαλάκι συνήθως πιο καθαρό από το δικό μου παρκαρισμένο έξω στην πιλοτή, ξενύχτια με αναμμένο φως σαν να διαβάζει, μουσική τζαζ, όπερα αλλά και Μητροπάνος και σπάνια επισκέψεις να διακρίνονται πίσω από τις κουρτίνες. Αυτά ήταν όλα όσα από την ζωή του μοιράστηκε, άθελά του βέβαια, με μένα.

Ανταλλάσσαμε μακρινούς χαιρετισμούς όταν συναντιόμασταν στην ουρά του περιπτερά, εκείνος για τσιγάρα και εγώ για τσίχλες και ψιλο-βρίζαμε, όχι πάντα χαμηλόφωνα, όταν το σκουπιδιάρικο έκανε τόσο θόρυβο που τρομαγμένοι πεταγόμασταν από το κρεβάτι τα χαράματα για να δούμε τι συνέβει.

Σήμερα τον είδα διαφορετικό. Χαμογελούσε.

Ξυπόλητος φορώντας μια βερμούδα μαγιό, και αφήνοντας την έντονη καμπύλη ευημερίας του ακάλυπτη χωρίς tshirt, με μια σκούπα στο χέρι, συνόδευε την φίλη του, σε έναν περίεργο χορό που θύμιζε καποέιρα.

Με λίγα λόγια αυτός και η άγνωστη επισκέπτρια, απλά βάλθηκαν να σκουπίσουν την σκόνη που είχε μαζευτεί στην βεράντα, μετά από τις ολιγοήμερες διακοπές τους.

Δυο σκούπες και το λάστιχο συνδεδεμένο με την βρύση να πετά με πίεση το νερό.

Αυτό ήταν όλο, ώσπου η μικρή κυρία αντί να σημαδέψει το πάτωμα, σήκωσε το χέρι της και εκτόξευσε το νερό στο σώμα του Κώστα.

Ακολούθησε μια πάλη ερωτική όπου ό ένας άρπαζε από τον άλλο το όπλο και δρόσιζε το σώμα του συντρόφου του…

Γέλια, χαρούμενες κραυγές, πειράγματα, τρυφερές ματιές, αγγίγματα χωρίς ντροπή κι όλο υποσχέσεις… υποσχέσεις από αυτές που όλοι θέλουμε να τηρήσουμε αλλά σπάνια μας δίνουν…

Μουσκεμένοι ως το κόκαλο, αγκαλιάστηκαν, κολλήσανε τα κορμιά τους, σφιχτά σαν να μην τους ένοιαζε να πάρουν ανάσα και φιληθήκανε. Τρυφερά στο στόμα και μετά ο γείτονας την φίλησε στα μάτια. Αυτή τα έσφιξε και πίεσε τα βλέφαρά της σαν να ήθελε να απολαύσει το φιλί. Χαλάρωσε, και χαλάρωσε τα χέρια της από την πλάτη του, αγκάλιασε το πρόσωπό του και του δόθηκε…

Μερικές φορές στην ζωή, τα πιο απλά πράγματα είναι και τα σημαντικά.

Και άλλες είναι αυτά που λείπουν για να γίνει η ζωή μας όμορφη…

Ζήλεψα, αλλά δεν θα του το πω…

Απλά διακριτικά θα υπομένω… και θα επιμένω

Advertisements

  1. Καλέ μου παράφωνε και εγώ ζήλεψα που απλώς το διάβασα.
    Μακάρι να κρατήσει.

    Επιμονή χωρίς υπομονή μπορώ;

  2. Δεν θα κρατήσει, σήμερα δεν γελούσε…




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: