Η Ηδονή του πόνου…

Λένε πως οι λέξεις είναι φτωχές, και πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες…

Δεν μπορώ να διαλέξω εικόνα,

για τις λέξεις που μου χάρισες

και μου επέτρεψες

να κάνω δικές μου,

να κοιμηθώ μαζί τους,

να ασελγήσω πάνω τους,

να χτίσω κόσμους γύρω τους,

να ζήσω μέσα τους

παρά μόνο την σκιά μου…

my-demon-4.gif

«Μερικά κείμενα, είναι δικά μας με έναν περίεργο τρόπο. Ζουν και αναπνέουν μέσα από την γραφή κάποιου άλλου, αλλά αγγίζουν τόσο βαθιά την δική μας ύπαρξη, που είναι περισσότερο δικά μας από του συγγραφέα τους….

Έτσι, κι αυτό…

Μάτωσε και πόνεσε όπως τα γένια στο φιλί πάνω στο ευαίσθητο δέρμα. Σε κάθε μικρή ηδονή αγγίγματος, ο πόνος ακολουθούσε. Μέχρι που βρήκε τον αληθινό του κάτοχο. Γι’αυτό ,

αυτές τις λέξεις, στις χαρίζω…


Εξάλλου δεν ήταν ποτέ δικές μου, είναι δικές σου και στις επιστρέφω. »


Isis Unveiled

«Αυτός που δεν υπέκυψε ποτέ στην Ηδονή του Πόνου, είναι αυτός που η ζωή δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ μέσα του…

Είναι αυτός που δεν έκαψε ποτέ την γλώσσα του τρώγοντας κάτι καυτερό, που δεν προσπάθησε να εκβιάσει το μυστικό του άλλου στον έρωτα…

Που δεν ένιωσε τα πνευμόνια του να πονάνε τρέχοντας….

Είναι αυτός που το σώμα του παραμένει αδρανές, που η ψυχή του είναι στατική και αδιάφορη…

Που αυτιστικά παραμένει κλεισμένος στην γυάλα των πιστεύω του…

Είναι αυτός που δεν θα νιώσει ποτέ την λύτρωση μετά από κάθε γέννα, κάθε νέας του ιδέας, κάθε νέας του επαφής με τον έξω κόσμο, κάθε αποτυχημένης του κίνησης…

Είναι αυτός που πόνεσε την στιγμή που γεννήθηκε, και απέρριψε το ίδιο το γεγονός της Ζωής… που προτίμησε έναν θάνατο από τις αισθήσεις του, από το μυστήριο και την προσπάθεια της αδιάκοπης μας κίνησης στο Χρόνο…

Ο έρωτας έχει αξία μέσα από τα δάκρυα της προσμονής του…. Το άγγιγμα αποκτάει νόημα και τρυφερότητα όταν μπορεί να κάνει κάθε κύτταρο μας να πονάει από λαχτάρα… Η σκέψη μας πονάει για να βρει την έκφραση της… Η Ηδονή είναι Πόνος…

Είναι υποταγή, είναι παράδοση, είναι αδυναμία… είναι όλα όσα μόνο ο Πόνος μπορεί να δώσει νόημα και μορφή… Να γίνει το μπουκάλι που θα δώσει σχήμα στα Νερά της Λήθης…

Αλλιώς η Ηδονή είναι ψεύτικη, ιδεατή… απρόσωπη. Οι τρυφερές κουβέντες γίνονται ψέματα, το χάδι γίνεται υποκρισία, η δημιουργία κλοπή…

Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε για τίποτα αν δεν μπορούμε να αφεθούμε στον κίνδυνο του να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, μέσα στον πόνο, στην απόρριψη, στην εγκατάλειψη του Εγώ…»

Σε ευχαριστώ…

Advertisements

  1. Νεράιδα φανερώθηκε σε άδειο καλντερίμι
    Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι
    Γυμνή στο λιόγερμα βουτάει και στα ποτάμια τρέχει
    Χίλιες φορές τη βάφτισαν μα όνομα δεν έχει

    Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου
    Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου…

    Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα

    Ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα…

    Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου
    Κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου
    Κι’ από το ύψωμα σα βγεις ξανά να σ’ ανταμώσω
    Δώσ’ μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω

  2. Δεν έπρεπε να είσαι εδώ… γιατί;




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: