jasmine.jpg

«Αγάπη σημαίνει πόλεμος…

πόλεμος με την ίδια μας την φύση,

όχι ότι δεν είναι στην φύση μας να αγαπούμε,

μα είναι και στην φύση μας να σκοτώνουμε αυτό που μας αγάπησε…»

Τρόμαξα όταν το ξαναδιάβασα,

παρόλο που εγώ ήμουν αυτός που το ΄γραψα… Τρόμαξα γιατί ίσως να είναι αληθινό.

Όλοι μας άραγε δεν βρεθήκαμε σε φάση μαζοχιστική, όπου απορρίψαμε κάθε τι δίπλα μας που μας αγαπούσε;Και αν το απορρίψαμε ίσως είναι μικρό το κακό.

Αν όμως το διώξαμε; Αν ασυνείδητα μα με σκληρό τρόπο το σκοτώσαμε;

Δεν ξέρω η ευτυχία αν είναι μέρος της ζωής μας. Αν είμαστε έτοιμοι για αυτήν. Άλλωστε για σκεφθείτε.

Πόσες φορές από την γέννησή μας, δεν μας προσγειώσανε ανώμαλα κάποια στιγμή που ονειρευθήκαμε.

Πόσες φορές δεν ακούστηκαν από τα χείλη των γονιών μας ή των αγαπημένων μας δασκάλων φράσεις «αγάπης» και «ρεαλισμού» ότι:

«η ζωή είναι σκληρή»,

«τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα»,

«αρκέσου σε αυτά που σου δίνει ο Θεός και να μην είσαι άπληστος/η»

«άσε τα αυτά δεν είναι για εσένα»…

Και εγώ όταν με πιάνει το δασκαλίστικο μου, φοράω το γεμάτο εμπειρία ύφος μου και λέω κάποιες από αυτές τις φράσεις και ίσως και κάποιες χειρότερες. Όμως ελπίζω ότι δεν το κάνω για να προσγειώσω. Το κάνω για να ενθαρρύνω, για να χαμηλώσω προσδοκίες ώστε να μην πληγωθεί «ο μαθητής» από την αποτυχία.

Άραγε το τίμημα ποιό είναι;Χαμηλότερες προσδοκίες οδηγούν σε χαμηλότερους στόχους και αυτοί με την σειρά τους εξασφαλίζουν λιγότερες επιτυχίες (μαζί ίσως με λιγότερες αποτυχίες).

Οι λιγότερες επιτυχίες μετριάζουν τις απαιτήσεις που έχουμε από τον εαυτό μας,

απολαμβάνουμε την μετριότητα της ζωής μας,

δεν διεκδικούμε το καλύτερο για εμάς

από εμάς και

… από τους άλλους.

Κι αν αυτό γίνει η δεύτερη φύση μας;

Κι αν αυτό μας κάνει να αγαπάμε το λίγο που μας δίνουν και να μισούμε το ρίσκο των έντονων συναισθημάτων;

Για σκέψου πόσο εύκολο είναι να μας τρομάξει κάποιος απέναντί μας με την αγάπη του.

Να μας δημιουργήσει φόβους σκοτεινούς.Κι αν φύγει;Και αν με πονέσει;Και αν δεν μπορώ να νιώσω τα ίδια.Κι αν δεν το αξίζω. Κι αν δεν μπορέσω να το απολαύσω;Κι αν δεν είναι σίγουρος/η ότι το νιώθει;

 

Ερωτήσεις χωρίς απάντηση, απαντήσεις χωρίς αιτία.

album.jpg

Άραγε πόσοι από εμάς φοβηθήκανε να αγαπηθούνε. Πόσοι δεν αποφύγανε το μπλέξιμο έντονων συναισθημάτων.

Πόσοι δεν προτιμήσανε να χάσουν, να διώξουν, να πνίξουν μια αγάπη για να μην μπουν στην διαδικασία και συνηθίσουν την απόλαυση που τους θα τους πρόσφερε…

Και ακόμη χειρότερο, πόσοι θα το παραδεχθούνε…

love-hands.jpg

Οι παρακάτω σκέψεις βγήκανε αυθόρμητα μέσα την ώρα που σχεδόν ασυνείδητα απαντούσα στο post «το άρωμα της ζωής λέγεται αγάπη» από την (ή τον )onomatodosia γι αυτό ευχαριστώ πολύ.

 

Ίσως να μην έχουν νόημα, αξία, λογική αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει.

 

Είναι δικές μου και αντίθετά με ότι θα περίμενα, σκοπεύω να τις απολαύσω κι ας μισηθώ γι αυτές…

εσείς;

Advertisements

  1. «apolamvanoume tin metriotita tis zois mas»
    i kaliteri skatoula pou akousa teleutaios my dear friend!!!!!
    kai sorry gia to pagoto….den prolaveno….:D

  2. Έχω μισηθεί πολλάκις για τις σκέψεις μου: Απολαμβάνω την μετριότητα της ζωής μου. Κατέκτησα με κόπο την μετριότητα της ζωής μου. Κάμποσες φάσεις μετά τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μου. Ναι, είναι η τέταρτη φύση μου και την χαίρομαι.

  3. kolk

    ποιος θα κρίνει τι είναι μετριότητα στο κάτω κάτω της γραφής; 🙂

  4. Ποιός είναι εκείνος που θα μιλήσει για του ανθρώπου τη «φύση»;
    Μέσα από ποιές διαδικασίες θα βγάλει συμπεράσματα;

    Σε ποιό βιολογικό εργαστήρι θα μελετήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά, έτσι ώστε να καταλήξει σε έμφυτα γνωρίσματα, άρα και δύσκαμπτα στην αλλαγή;

    Πολύ λίγα, ελάχιστα πράγματα για την ανθρώπινη φύση -σε σχέση με την συμπεριφορά-, γνωρίζουμε.

    Πιό απλό και πιο εξηγήσιμο να λέμε «μάθαμε έτσι».
    Μας έμαθαν.
    Όλα αυτά που αναφέρεις, για τη ζωή κλπ είναι μυθεύματα. Ταμπέλες.
    Περισσότερο μπλοκάρουν τις ανθρώπινες σχέσεις παρά τις διευκολύνουν.

    Το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Ξεκάθαρο.
    Δεν ωφελεί ν΄αναρωτιόμαστε πόσοι φοβούνται αλλά ΓΙΑΤΙ φοβούνται.

    Ο δρόμος της αγάπης είναι δρόμος φωτιάς.
    Και για με, αξίζει να ζεις με καρδιά ζεστή. Ή και τσουρουφλισμένη.
    Στο κόκκινο.

  5. LadyInPink

    «όχι ότι δεν είναι στην φύση μας να αγαπούμε,
    μα είναι και στην φύση μας να σκοτώνουμε αυτό που μας αγάπησε…»
    «Όλοι μας άραγε δεν βρεθήκαμε σε φάση μαζοχιστική, όπου απορρίψαμε κάθε τι δίπλα μας που μας αγαπούσε;»
    Στα όμορφα γραμμένα λόγια σου, με κάνεις να θέλω να σου «δείξω» μια σελίδα από το δικό μου ημερολόγιο…Ετσι λοιπον σου διαβάζω:
    «Από δειλία έφτασα ως εδώ, παγιδευμένη εδώ, και βολεμένη εδώ, δεν έχω κρατήσει τίποτα άλλο από το να κλαίω, και σε λίγο ούτε και αυτό. Τα αντάλλαξα ΟΛΑ για αυτό εδώ που δεν το θέλω. Και μένω τώρα στη γωνιά αυτής της γης να περιμένω ένα θαύμα. Αλλιώς, θα σωπάσω για πάντα και θα είμαι για πάντα κάτι άλλο από αυτό που είμαι.»

  6. alcimede

    «Για σκέψου πόσο εύκολο είναι να μας τρομάξει κάποιος απέναντί μας με την αγάπη του. Να μας δημιουργήσει φόβους σκοτεινούς.Κι αν φύγει;Και αν με πονέσει;Και αν δεν μπορώ να νιώσω τα ίδια.Κι αν δεν το αξίζω. Κι αν δεν μπορέσω να το απολαύσω;Κι αν δεν είναι σίγουρος/η ότι το νιώθει; »

    Αν είναι να νοιώθει έτσι, καλύτερα να τον/την διώξει αυτόν που τον/την αγάπησε. Διαφορετικά θα υποφέρουν και οι δύο. Και όταν είναι έτοιμος/η, τότε να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
    Είμαι με τη καπετάνισσα σε αυτό (για άλλη μια φορά)

  7. @Μαρία μην κάνεις την duck, το παγωτό δεν θα το ξεχάσω… σε παιδί και σε παράφωνο μην τάξεις (όχι ότι έταξες αλλά ποιος θα το ψάξει)…
    Είπες σκατούλα την αγαπημένη μου φράση… χμ μόνο να… 🙂 χαμογελάσω μπορώ είναι ο πιο τρυφερός χαρακτηρισμός που άκουσα τελευταία 😉

    @Mariop άρα συμφωνούμε…

    @Kolk μετριότητα κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι οποιαδήποτε κατάσταση σύμφωνα με την οποία, δεν αξιοποιούμε τις δυνατότητες μας… μόνο έτσι μπορώ να το περιγράψω αν και ίσως πάλι να κάνω λάθος…

    @Καπετάνισσα όσο και να την πολεμάμε, η φύση υπάρχει μέσα μας.
    Άλλοτε κρυμένη στον κατώτερο φλοιό της λάσπης που ονομάζουμε εγκέφαλο, κι άλλοτε σε αυτό που ο πατέρας Freud αποκάλεσε ασυνείδητο…

    Δεν λέω ότι δεν ορίζουμε την φύση μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας ορίζει και αυτή… ή αν προτιμάς κάνει την ζωή μας λίγο πιο δύσκολη…

    Όσο για τον φόβο, έχω την αίσθηση ότι μπορεί εύκολα να συνδεθεί με την αγάπη κι αν όχι με αυτή τότε σίγουρα με το συχνό προαίσθημά τη ς τον έρωτα. Βλέπεις ο φόβος ο ισχυρότερος που φωλιάζει μέσα μας και συχνά μας οδηγεί σε περίεργες αντιδράσεις, είναι ο φόβος για την αλλαγή ακόμη και αν αυτή η αλλαγή φέρνει την ευτυχία στην ζωή μας. Και το να αγαπηθούμε, να δεθούμε με κάποιον τόσο που το για πάντα να μοιάζει πιθανό… είναι δύσκολη αλλαγή…

    «Ο δρόμος της αγάπης είναι δρόμος φωτιάς.
    Και για με, αξίζει να ζεις με καρδιά ζεστή. Ή και τσουρουφλισμένη.
    Στο κόκκινο»

    Εδώ δεν μπορώ να διαφωνήσω… αξίζει ακόμη και αν τελικά μας κάψει … το μόνο που με φοβίζει είναι οι «παράπλευρες απώλειες»

    @Ergotelina σε ευχαριστώ και για το καλό σχόλιο σου αλλά ακόμη περισσότερο για την σύσταση… 🙂

    @LadyInPink… τι να πώ, μόνο ευχαριστώ γιατί το ημερολόγιο είναι γραφή ιερή και όταν αποφασίζεις να το μοιραστείς με εμένα και τους φίλους-επισκέπτες μου, τότε η τιμή είναι μεγάλη …
    Δεν έχω δικαίωμα να το σχολιάσω… αλλά θα τολμήσω να σου πώ ότι …πιστεύω στα θαύματα… μόνο που συχνά ο  «θαυματοποιός» δεν βρίσκεται μακριά μας αλλά μέσα μας…

    @alcimede κι αν ο φόβος δεν είναι παρά μια κραυγή για βοήθεια; το σκέφθηκες αυτό; Η αγάπη έτσι κι αλλιώς αδύναμους μας κάνει…
    Όσο για την προετοιμασία… πόσο έτοιμος να είναι κανείς, πόσο πόνο να έχει νιώσει ή να έχει προκαλέσει… πότε θα είναι αρκετό για να πεί φτάνει τώρα είμαι ώριμος/η για να αγαπηθώ…

    Δεν ξέρω τις απαντήσεις και ίσως ποτέ να μην τις μάθω…

    Σε κάθε περίπτωση όμως και εγώ… με την καπετάνισσα θέλω να μαι…

    Καλή σας ημέρα και ευχαριστώ…

  8. Αλκιμήδη

    Ίσως ο φόβος να είναι μια κραυγή για βοήθεια, ίσως. Αλλά τότε το άτομο θα ήταν έτοιμο να αγαπήσει/αγαπηθεί. Και θα δεχόταν τη προσφερόμενη βοήθεια.
    Και ο άλλος/η που αγαπά, πόσο να αντέξει, πόσο να προσπαθήσει, πόσο να παλέψει; Ίσως, λέω ίσως, αν υπάκούσει και φύγει, όπως ο φοβισμένος/η επρόσταξε, ίσως να βοηθά πιό πολύ. Αν παραμένει μήπως επιμένει να «σώσει» κάποιον/α που δε θέλει. Τι έπαρση να επιμένει ότι ξέρει καλύτερα, ότι μπορεί να βοηθήσει. Ας αντιμετωπίσει καλύτερα τον άλλον/η ως ενήλικα που δέχεται τις συνέπειες των επιλογών του. Και ναι, συνεχίζω να υποστηρίζω, όταν είναι έτοιμος/η εδώ είμαστε. Η αληθινή αγάπη υφίσταται πάντα και είναι ανοιχτή.

    Αχ, έπιασες θέμα που πονάει ακόμη και είναι και πολύ νωπό.

  9. egirl

    agapi simainei polemos…
    siglonistiko ma alithino…
    enas polemos omos poy kai oi dio plevres mporoyn na perifanevontai oti nikisan
    kai na lene tin alitheia…. omos otan xanoyn pali kai oi dio xamenoi vriskonai




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: