Τα «παιδεία» παίζει

katalipsi

Ειλικρινά σας λέω, έκανα τρομακτική προσπάθεια να μην ασχοληθώ με το θέμα των καταλήψεων και των λοιπών αντιδράσεων, των φοιτητών στις «μεταρρυθμιστικές» -όπως αυτοχαρακτηρίζονται – προσπάθειες της κυβέρνησης.

Το απέφευγα όχι γιατί δεν με απασχολεί, όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά γιατί είμαι σίγουρος πως και εσύ σαν πολίτης της δύσμοιρης τούτης χώρας, ταλαιπωρημένος από την προβολή του θέματος στα ΜΜΕ, δεν θα είχες το κουράγιο να διαβάσεις έστω και μια λέξη παραπάνω.

Όμως να που η τύχη μ΄έφερε σήμερα να διαβάζω το blog της κατάληψης της Οδοντιατρικής σχολής του ΑΠΘ όπου παρατίθενται συνοπτικά οι λόγοι στους οποίους οι μελλοντικοί θεραπευτές μας, αποφάσισαν να κλείσουν τα πανεπιστήμιά τους. Δεν άντεξα στον πειρασμό.

Σας παραθέτω ένα αναλλοίωτο απόσπάσμα που μου τράβηξε την προσοχή και μετά αν έχετε την αντοχή θα συνεχίσω με τα δικά μου σχόλια.

«Πιο συγκεκριμένα απαιτούμε την κατάργηση των νόμων για την αξιολόγηση των Ιδρυμάτων, την δημιουργία Ινστιτούτων Δια Βίου Εκπαίδευσης, του ΔΟΑΤΑΠ και του Διεθνούς Πανεπιστημίου, που επιβάλλουν ιδιωτικό-οικονομικά κριτήρια ανταποδοτικότητας στη λειτουργία, τα προγράμματα σπουδών και την έρευνα των Ιδρυμάτων. Αποσυνδέουν ουσιαστικά το πτυχίο από κάθε επαγγελματικό και εργασιακό δικαίωμα, φτιάχνουν ένα νέο μοντέλου εργαζόμενου, φτηνού και ευέλικτου, πειθαρχημένου και παραγωγικού, χωρίς γνώση των δικαιωμάτων του, που δεν διεκδικεί συλλογικά καλύτερους όρους παιδείας, εργασίας, ζωής αλλά είναι πλήρως προσαρμοσμένος στις ανάγκες της αγοράς, των εργοδοτών και των επιχειρήσεων.

Ειδικότερα, παλεύουμε για να μην κατατεθούν οι νέες αντιδραστικές αλλαγές, που προτείνει το Υπουργείο και αφορούν το νόμο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ και ΤΕΙ και την συνταγματική κατοχύρωση Ιδιωτικών – μη κρατικών Πανεπιστημίων (αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος) στην Ελλάδα. Μέσω των παραπάνω, δρομολογούν την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, την εισαγωγή managers στα Ιδρύματα, την κατάργηση του ασύλου και την ποινικοποίηση των αγώνων των φοιτητών, την οριστική αποπομπή από τις Σχολές όσων ξεπερνούν τα 6 ή 7 έτη φοίτησης ή που κόβονται 4 φορές σε ένα μάθημα.

Γνωρίζουμε ότι όλα τα παραπάνω συνδέονται και είναι αποτέλεσμα μιας ενιαίας αντιλαϊκής – αντεργατικής πολιτικής που έχει οδηγήσει στην λιτότητα, την ακρίβεια και την ανεργία, που καταργεί κάθε κοινωνική παροχή, ιδιωτικοποιεί την Υγεία και την Παιδεία, ελαστικοποιεί τα ωράρια, καταργεί το ασφαλιστικό. Ουσιαστικά αναγορεύουν σε απόλυτο νόμο τις ανάγκες των εργοδοτών, των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου και παράλληλα θωρακίζουν το σύστημα με τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ, με την αστυνομοκρατία στις πόλεις, με την ποινικοποίηση των αγώνων αφού κάθε απεργία, κρίνεται παράνομη και καταχρηστική. Επιπλέον στην πρόσφατη πορεία στην Αθήνα η πρωτοφανής βιαιότητα έναντι των φοιτητών από την πλευρά της αστυνομίας (με πολλούς τραυματίες) είναι καταδικαστέα.

Θεωρούμε ότι σε αυτή την περίοδο είναι πλέον αναγκαίο μαθητές – φοιτητές – σπουδαστές – εκπαιδευτικοί – εργαζόμενοι, να ενωθούμε και να παλέψουμε μαζί. Καλούμε τη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ να προκηρύξει 24ώρη απεργία άμεσα. Όλοι στο δρόμο που χάραξε η Γαλλία.

Δεν αντιλαμβανόμαστε τα εκπαιδευτικά έξω από την κοινωνία. Η διεκδίκηση για πραγματική, ουσιαστική, ΔΗΜΟΣΙΑ – ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ για όλους, για πτυχία με αξία, για αξιοπρεπείς όρους δουλειάς, σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής μας, είναι υπόθεση όλων μας. Δεν θα υπακούσουμε, δεν θα υποχωρήσουμε, θα τους ανατρέψουμε στην κατεύθυνση κατάκτησης των δικών μας αναγκών ως φοιτητές και εργαζόμενοι.»

Το πρώτο μου σχόλιο θα είναι θετικό.

Χαίρομαι που πέρασε η εποχή των οδοντιάτρων που χρεώνουν 100 € για ένα σφράγισμα και μας ζητούν ενέχυρο το αυτοκίνητο μας όταν πρέπει να κάνουμε καθαρισμό. Διότι είναι φανερό ότι οι λαμπροί αυτοί νέοι και νέες, απόγονοι μιας πολιτικής θεωρίας που ούτε ο Λένιν δεν θα είχε το θάρρος να υποστηρίξει στις μέρες μας, όταν με το καλό πάρουν πτυχίο, θα προσφέρουν τις υπηρεσίες στους στο λαό, ή τέλος πάντων αν αμείβονται τα χρήματα θα τα στέλνουν στο «σπίτι του λαού».

Και λέω όταν με το καλό πάρουν πτυχίο γιατί η αλήθεια είναι πως αν η κυβέρνηση κάνει την ηλιθιότητα να τους ακούσει, το πτυχίο θα το πάρουν αρκετά χρόνια μετά αφού θα έχουν το δικαίωμα να δίνουν εξετάσεις μέχρι να βαρεθεί ο εξεταστής να τους βλέπει και να λυπηθεί τα λεφτά του πατερούλη τους.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

1. Δωρεάν παιδεία. Αυτό το συνταγματικά κατοχυρωμένο ανέκδοτο, που όλοι αναγνωρίζουμε σαν ουτοπία αλλά παρόλα αυτά το διεκδικούμε μετά μανίας σαν γραφικοί δον Κιχώτες, πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχτούμε πως δεν είναι δυνατό να υπάρξει, όπως δεν υπήρξε ποτέ σε καμία χώρα του κόσμου. Το δωρεάν σημαίνει πως κάποιος καλός θείος από την Αμερική, θα μας λυπηθεί και θα μοιράσει μερικά δις €, για να χρηματοδοτήσει εμάς και τα παιδιά μας στην προσπάθειά τους να μάθουν γράμματα. Οποιαδήποτε άλλη λύση, σημαίνει ότι από τον προϋπολογισμό του κράτους, άρα από την τσεπούλα μας θα πληρώνονται όλα τα έξοδα. Επίσης θα σημαίνει ότι όλοι μας ακόμη και αυτοί που δεν περάσαμε στις καταπληκτικές πανελλαδικές εξετάσεις, θα πρέπει να στερούμαστε αγαθών για να φροντίσουμε τους υπόλοιπους.

2. Δωρεάν συγγράμματα. Έχει ρωτήσει κάνείς πόσο κοστίζουν, τα άθλια στην πλειοψηφία τους πανεπιστημιακά βιβλία των Ελλήνων καθηγητών; Έχει συγκρίνει κανείς το κόστος τους αλλά και την ποιότητά τους, με τα αντίστοιχο των συναδέλφων τους στο εξωτερικό; Έχει κανείς αντιληφθεί πόσο σοβαρή δουλεία πρέπει να γίνει ώστε να παραχθεί ένα σωστό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο; Δεν αρκούν η μεθοδολογία του clopyright, η φτωχή ως ανύπαρκτη βιβλιογραφία και οι καλές δημόσιες σχέσεις, αντίθετα σε όλο τον υπόλοιπο και πολιτισμένο κόσμο, το πανεπιστημιακό σύγγραμμα είναι εργασία υψίστης σημασίας και κρίνεται σκληρά κάθε προσπάθεια μέχρι να αναγνωρισθεί ως πετυχημένη. Όμως δεν είναι κακή ποιότητα των βιβλίων στα πανεπιστήμία από την οποία πονάμε, είναι η ίδια η έννοια που πρέπει να αποφύγουμε. Γιατί η γνώση δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα διάβασμα ενός εγχειριδίου. Μόνο με συγκριτική ανάγνωση διαφορετικών πηγών, μπορεί κανείς να γίνει επιστήμονας. Ποιος ήταν αυτός που κατήργησε την έννοια της μελέτης; Μήπως είναι ο ίδιος, που συνέδεσε την επιστήμη με την αποστήθιση;

3. Πανεπιστημιακό Άσυλο. Για ποιους; Για τους αναρχικούς που κάθε λίγο και λιγάκι κρύβονται μέσα στα κτίρια που εμείς πληρώσαμε, τα κάνουν λαμπόγυαλο και μετά σαν κύριοι εξαφανίζονται μετά από «συμφωνία» με τα ματ, καταστρέφοντας και τα αυτοκίνητά μας μεταξύ των άλλων;

4. Διοίκηση των πανεπιστημίων από τους πανεπιστημιακούς. Σύντροφοι μελλοντικοί οδοντίατροί μου. Με λίγα λόγια σας, σπουδάσανε οι πατεράδες σας για να προστατέψετε το βόλεμα των καθηγητών σας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ένας δημόσιος υπάλληλος – καθηγητής μπορεί να διοικήσει καλύτερα ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα από έναν έμπειρο μάνατζερ. Γιατί πρέπει να αντιδράσουμε στον εκσυγχρονισμό της διοικητικής δομής, ενός φορέα που νοσεί όπως είναι φανερό από δείκτες όπως η παραγωγικότητα και η ποιότητα των υπηρεσιών του και βρίσκεται διεθνώς στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των αντίστοιχων φορέων κρατικών η μη.

5. Δημόσια παιδεία. Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Μου θυμίζει το βούτυρο χωρίς λιπαρά, και τα παγωτά light. Δυστυχώς ακόμη και σε κράτη όπου ο δημόσιος υπάλληλος έχει αίσθηση της ευθύνης του και των υποχρεώσεων του η ιδιωτική παιδεία, δημιουργεί κλίμα άμιλλας και ανταγωνισμού, με συνεπαγωγή την αύξηση της ποιότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η δημόσια παιδεία θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να πολύ καλύτερη της ιδιωτικής υπό έναν όρο να υπάρχει η ιδιωτική ώστε να γίνεται σύγκριση. Το μονοπώλιο των καρεκλοκένταυρων δεν μπορεί να συνεχιστεί με χαζές δικαιολογίες που σε τελευταία ανάλυση αντικρούονται στο αναφαίρετο δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής τόσο του φορέα από τον οποίο θα αποκτήσουμε γνώσεις όσο και του εκπαιδευτικού αντικειμένου.

6. Καταλήψεις. Αν ανατρέξει κανείς στις φιλοσοφικές ερμηνείες της λέξης «ελευθερία» θα βρει αναφορές στα όρια της. Η δική σου ελευθερία να διαφωνείς, δεν σημαίνει ότι είναι σημαντικότερη από την δική μου ελευθερία να θέλω να περάσω το μάθημά μου, να θέλω να πάρω το πτυχίο στην ώρα μου.

Ευχαριστώ τους φοιτητές του ΑΠΘ που μου δώσανε την ευκαιρία να σχολιάσω τις απόψεις τους και του βεβαιώνω ότι σύντομα ελπίζω να είμαι μαζί τους στις κινητοποιήσεις τους. Όταν αυτές δεν θα υποκινούνται από πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες, όταν θα έχουν σαν στόχο την ισχυροποίηση της δημόσιας παιδείας μέσα από την βελτίωση της που αναγκαστικά θα έρθεί σε ένα ανταγωνιστικό γι’ αυτή περιβάλλον. Όταν θα ακουστούν φωνές για σωστές εκπαιδευτικές μεθόδους, για αξιολόγηση των καθηγητών με αντικειμενικά κριτήρια, για σωστότερες αλλά όχι χαλαρότερες εξετάσεις, για υποχρεωτικές παρουσίες των φοιτητών στις αίθουσες, για σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας, για χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με κριτήρια αντικειμενικά ανάλογα με την παραγωγικότητά τους και την σωστή διαχείριση αυτών των πόρων.

Τότε θα είμαι μαζί τους και εγώ αλλά και όλοι εμείς που ακόμη ελπίζουμε ότι το καλύτερο μέλλον εξαρτάται άμεσα από την καλύτερη παιδεία.

Advertisements

  1. Νικόλα, καλώς σε βρίσκω και δω.
    Από πανεπιστήμια δεν «έτυχε» να περάσω ούτε απ’ έξω που λέει ο λόγος και αυτό ισως να μη με κάνει και τόσο «ειδικό¨για το θέμα. Αυτό όμως που ζητάω και εγώ είναι καθαρές σκέψεις σαν και τις δικές σου, δίχως κομματικές «ενέσεις».

    Δεν μπορώ να σου πώ, αν συμφωνώ ακριβώς ή όχι (στο #6, κυρίως, έχω κάποιες ενστάσεις) γιατί και γώ ακόμα «το ζυμώνω» μέσα μου. Αισθάνομαι όμως πως η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Τον τρόπο πρέπει να βρούμε. Θυμάμαι στην εποχή μου να καίμε τον Κ. Μαρούση και να φωνάζουμε δίχως να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα παρα μόνο, ονομασίες μεταρυθμιστικών συστημάτων, υπουργοί και φυσικά η μεγαλύτερη «επανάσταση» που λέγεται: ΙΕΚ!!! Το μόνο που πρόσφεραν ήταν οτι ρίχνουν το ποσοστό ανεργείας στις μετρήσεις, δηλαδή αντί ανέργους παρουσιάζουν σπουδαστές. Αυτή τη λογική κάποια στιγμή πρέπει να την αποβάλουμε σαν κοινωνία. Κουράστηκα να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όλοι.
    Στο θέμα των πανεπιστημίων παράδειγμα με απωθεί η σκέψη ίδρυσης ιδιωτικών (μη κερδοσκοπικών my ass) με την δικαιολογία πως φεύγει πολύ συνάλλαγμα στο εξωτερικό, λες και το κράτος το ίδιο και οι λειτουργοί του, δεν είναι ο πρώτοι διδάξαντες στην πρακτική αυτή. Δυστυχώς, εχουμε από τα πιο «κιμπάρικα» παρτοφόλια (βλέπε Αθήνα 2004) σαν κράτος αλλά μόνο όταν πρόκειται για προβολή (βλ. ΕΡΤ και πόσα δίνει για υπερπαραγωγές τύπου: μετάδωση από το γήπεδο της Προοδευτικής). Καιρός λοιπόν να σοβαρευτούμε

  2. Καλέ μου φίλε, σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου. Το άρθρο μου ήταν παρορμητικό, και τώρα που το ξαναδιαβάζω σκέφτομαι ότι θα ήταν καλό να ασχοληθώ ξανά με το θέμα θέτοντας επιχειρήματα που να υποστηρίζουν τις απόψεις μου με καλύτερα θεμέλια. Μέχρι τότε σου οφείλω κάποιες εξηγήσεις.
    Είναι μείζον το θέμα της παιδείας (όχι μόνο της τριτοβάθμιας) γιατί κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα τα δεινά που η περήφανη ράτσα μας έχει υποστεί τα τελευταία 50 χρόνια, οφείλονται στην κακή της ποιότητα.
    Πιο συγκεκριμένα για το θέμα της κατάληψης, οι μνήμες μου από το σχολειό, είναι νοτισμένες ακόμη με άρωμα καμένου βιβλίου άλγεβρας, και κλεμμένου από το ντουλαπάκι του μπαμπά, after-save (την περίοδο της κατάληψης πάντα φαντασιώναμε την Λίτσα με την μακριά κοτσίδα και τις –λόγω Σουηδικής ιθαγένειας -ελεύθερες αρχές.
    Θυμάμαι επίσης, τον λαιμό μου να πονά φριχτά (από τότε παράφωνος) όταν σε μια συνέλευση όλων των «κατεχόμενων» σχολείων της πόλης μου, προσπαθούσα να επιβάλλω την άποψη μου – οι περισσότεροι των υπολοίπων εκπροσώπων διαφωνούσαν με μένα.
    Αυτό που δεν θυμάμαι είναι, γιατί κάναμε καταλήψεις, τι πετύχαμε, και λυπάμαι πραγματικά αλλά δεν έχω ιδέα εγώ τι πίστευα… άραγε ήμουν υπέρ ή ενάντιων της κατάληψης.
    Το μόνο συμπέρασμα που βγάζω από τα παραπάνω είναι, ότι στην πόλη που «ο διάλογος» γεννήθηκε σαν λέξη, κάθε 2-3 ημέρες καμιά 50ρια νοματαίοι ή νοματέοι ( όποιος γνωρίζει την ορθογραφία της λέξης αν αφήσει μήνυμα), καταστρέφουν την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών που προσπαθούν να βγάλουν με κόπο τον επιούσιο διεκδικώντας άλλοτε σημαντικά και ασήμαντα αιτήματα.
    Σαν λαός έχουμε αναγάγει το τελευταίο μέσο διεκδίκησης, σε ψωμοτύρι, φθείροντας την δύναμη του και συνήθως φέρνοντας την κοινή γνώμη σε αντιπαράθεση.
    Δεν θυμάμαι χρονιά που να μην χαθήκανε εξεταστικές από καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Δεν θυμάμαι εκπαιδευτικό έτος που να γίνανε όλες οι ώρες διδασκαλίας που είχαν προγραμματισθεί.
    Δεν λέω καμιά φορά πρέπει η σύγκρουση να γίνει έντονη, ώστε να δείξουμε την πίστη μας σε αυτά που διεκδικούμε. Όμως, ας μην κοροϊδευόμαστε, το να κλείνουν τα πανεπιστήμια για τσαμπουκά κάθε λίγο και λιγάκι δεν είναι η λύση, είναι μέρος του προβλήματος….
    Σχετικά με τα ιδιωτικά κερδοσκοπικά η μη (όντως δεν υπάρχει κάτι ιδιωτικό χωρίς κάποιος να σκοπεύει σε κέρδος) πανεπιστήμια, σύντομα θα επιχειρηματολογήσω σε post μου. Μέχρι τότε όμως συνοπτικά σου απαντώ πως το μονοπώλιο ειδικά όταν είναι μονοπώλιο του κράτους είναι χειρότερο (κατά την γνώμη μου) από οποιοδήποτε ανταγωνισμό ιδιωτών.
    Γιατί το κράτος δεν το κρίνεις, δεν έχει υποχρεώσεις που να μπορείς να απαιτήσεις να τηρεί, δεν μπορείς να το απολύσεις, να το ανταλλάξεις με άλλο καλύτερο, να το διορθώσεις.
    Κι όλα αυτά, στην παιδεία είναι ζήτημα και θανάτου και όχι ελευθερίας…




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: