Ο Ευγένιος Τριβιζάς, σε μια προφητική συνέντευξη του…

….Παιδική εγκληματικότητα δυστυχώς υπήρχε, υπάρχει και μάλλον θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Τα παιδιά μπορεί να είναι σκληρά και σαδιστικά, να βασανίζουν ανυπεράσπιστα πλάσματα ή ηλικιωμένους και να το απολαμβάνουν. Και ας μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων τελείται από παιδιά με θύματα πάλι παιδιά. Εκφοβισμοί και κακοποίηση συμβαίνουν επίσης καθημερινά σε σχολεία. Τα μεγαλύτερα ή δυνατότερα παιδιά απειλούν και δυναστεύουν τα μικρότερα ή ασθενέστερα, τα οποία πολλές φορές ούτε καν τολμούν να ομολογήσουν το μαρτύριο τους.
Τα εγκλήματα, που τελούνται από παιδιά πιθανόν να είναι πολύ περισσότερα από τα εμφανιζόμενα στις επίσημες στατιστικές, ιδίως εάν τα θύματα τυχαίνει να είναι και αυτά παιδιά. Τα στοιχεία μπορεί να είναι ελλιπή επειδή σπάνια υποπτευόμαστε παιδιά για εγκληματικές πράξεις.(…)

Ο σύγχρονος καταιγισμός καταναλωτικών προϊόντων για παιδιά αποτελεί συχνά υποκατάστατο στοργής και άλλοθι αδιαφορίας. Πολλές φορές μάλιστα για να είμαστε σε θέση να τους προσφέρουμε τα καταναλωτικά αυτά αγαθά τα στερούμε από το σημαντικότερο αγαθό, την παρουσία μας. Πιο πολλές ώρες την ημέρα αντικρύζουν τα παιδιά οθόνες τηλεόρασης και κομπιούτερ παρά τους γονείς τους. Οι οθόνες αυτές όμως αν τις αφήσουμε ανεξέλεγκτες, αντί να πληροφορούν και να διαπλάθουν, μπορεί να αποπροσανατολίζουν και να διαστρεβλώνουν.

Ένα παράδειγμα είναι το εκρηκτικό κοκτέιλ διαφήμισης και βίας που χαρακτηρίζει πολλά τηλεοπτικά προγράμματα. Η διαφήμιση προκαλεί δηλαδή σε ορισμένους νέους επιθυμίες, που αδυνατούν να εκπληρώσουν νόμιμα και το βίαιο ψυχαγωγικό πρόγραμμα προσφέρει πρότυπα λύσης του προβλήματος. Αν κάποιος νέος παρακολουθεί στην οθόνη μία βίαιη ληστεία τράπεζας, η οποία διακόπτεται από κάποια διαφήμιση ενός αυτοκινήτου που θα ήθελε, αλλά δεν έχει τα μέσα να το αποκτήσει, ο συνδυασμός των δύο αυτών ερεθισμάτων είναι πολύ πιο επικίνδυνος από τη διαφήμιση ή τη βίαια σκηνή αυτή καθ’ εαυτή.

Εκτός αυτού, τα παιδικά προγράμματα συνήθως υποτιμούνται, με αποτέλεσμα το ποιοτικό επίπεδο τους να είναι πολύ χαμηλό, τα παιδιά με το δίκιο τους να τα βαριούνται και να προτιμούν εκπομπές που προορίζονται για ενήλικες. Μετά αγανακτούμε αν τα προγράμματα αυτά έχουν κάποια αρνητική επίδραση. Απλώς πληρώνουμε τον εγωισμό και την αδιαφορία μας….

…. απόσπασμα μιας συνέντευξης στην Απογευματινή, του καταπληκτικού συγγραφέα της «Φρουτοπίας» και εγκληματολόγο (Ιανουάριος 2006).

Advertisements



    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google+

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: