Άλεξ που είσαι;

Δεν το πιστεύει κανείς, «ήρθε» και στην Ελλάδα αυτό που όλοι μας απευχόμασταν. Εγκλήματα από παιδιά, σε παιδιά.
Τρομαγμένοι όλοι οι «ειδικοί» στα τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, cafe-bar-ικά παράθυρα, προσπαθούν να εξηγήσουν, τι συνέβη, ποιός φταίει, τι πραγματικά έγινε, πότε θα ξαναγίνει.

Ο πιτσιρικάς με τα γυαλάκια και το αθώο χαμόγελο όμως έφυγε πρόωρα από την ζωή, εδώ και 4 μήνες, σε μια πόλη με λιγότερο πληθυσμό από την κυψέλη, ενώ μια άτυπη συνωμοσία σιωπής, κατάφερε να σκεπάσει (έστω και προσωρινά) το σκληρό έγκλημα. Δεν είναι περίεργο ότι τώρα ξαφνικά που ήλθαν στο φώς η αλήθεια και η φρίκη της, γεμίσαν τα κανάλια με ανώνυμους και επώνυμους που φανταζότανε, ακούγανε, ψιθυρίζανε αλλά»δεν το πιστεύανε» ώστε να το κοινοποιήσουν;

Αθάνατη ελληνική επαρχία.

Την γνωρίζω καλά. Γεννήθηκα, έπαιξα σαν παιδί, βίωσα την εφηβεία, μέχρι που έφυγα τρέχοντας από την «αγκαλιά της», κουρασμένος από την υποκρισία της και το φθηνό της άρωμά.


Αυτό το αγνό πρόσωπό της, από τα χρόνια του σκανδάλου στο Κωσταλέξη μέχρι τον Αλέξη και όχι Αλεξ όπως τον αποκαλούμε, θυμίζοντας κακόγουστα την καταγωγή του, κρύβει σκληράδα, οπισθοδρομικές φοβίες και απωθημένα ένστικτα, που όμοια τους δεν βρίσκουμε ούτε στα πιο σκληρά σενάρια των ταινιών του Χόλιγουντ. Το σεξ, η βία, η παιδεραστία και οι διαστροφές, δένουν αρμονικά με το χαμόγελο του επαρχιώτη.

Και εμείς, αντί τόσα χρόνια να ενδοσκοπήσουμε στην ελληνική πραγματικότητα και να βρούμε τρόπους ώστε να αποβάλει τις ενοχές της, να πολιτισμικοποιήσουμε τα άγρια ένστικτά της, να ξηλώσουμε τις λανθασμένες δομές που την στηρίζουν, όπως η ταμπέλα του χαφιέ, ο ωχαδερφισμός, η ηλίθια πλάνη πως σε εμάς δεν θα συμβεί αυτό που έπαθε το παιδί του γείτονα, εμείς ( κοινωνία και πολιτεία ) αγρόν ηγοράζαμεν.

Και επιτρέψαμε εγκλήματα απάνθρωπα, να μετατρέπονται σε διεστραμμένα ανέκδοτα μεταξύ μας. Επιτρέψαμε άθλιες παρωπίδες να μην μας επιτρέπουν να βοηθήσουμε τις αρχές να εφαρμόσουν τους νόμους, δίνοντας άσυλο σε σκληρούς εγκληματίες με αθώα πρόσωπα, γείτονες μας, φίλους μας, συναδέλφους μας,συζύγους μας, να ασελγούν, να σκοτώνουν, να βιάζουν λίγο πριν ή αμέσως μετά την χαρούμενη συναναστροφή τους μαζί μας.

Και όταν για κάποιο λόγο το μυστικό διαρρεύσει, δηλώνουμε άσχετοι, ντετέκτιβ, ειδικοί, αλλά ποτέ δεν δηλώνουμε ΕΝΟΧΟΙ.
Ένοχοι- που προφητεύαμε, πως κάτι άσχημο θα συμβεί αλλά δεν προσπαθήσαμε να το σταματήσουμε, ένοχοι- που όταν συνέβαινε, ακούγαμε τις κραυγές, αλλά δεν ήταν του δικού μας παιδιού για να αντιδράσουμε, ένοχοι- που αν και γνωρίζαμε το θύτη, δειλιάσαμε, αδιαφορήσαμε, δεν βοηθήσαμε στην αποκάλυψή του και συμμετείχαμε ενεργά στην προστασία του.
Ένοχοι γιατί τώρα που το έγκλημα αποκαλύφθηκε, θα ξεπλύνουμε τις τύψεις μας τιμωρώντας με τον χειρότερο τρόπο τον αυτουργό και θα δώσουμε απαλλαγή λόγω αμφιβολιών στον πραγματικό εγκληματία,- την ίδια μας την κοινωνία – στερώντας της μια μοναδική ευκαιρία να αναμορφωθεί έστω και στο μακρινό μέλλον εφ όσων εκτίσει την ποινή της.

Advertisements

  1. 1 Ένα ιστολόγιο με πραγματική αξία... « ΠΑΡΑΦΩΝΙΑΔΕΣ . . .

    […] με την υπόθεση Άλεξ αποφάσισα να γράψω το “Άλεξ που είσαι“    […]




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: