Αρχείο για Ιουνίου, 2006

newscaster-3.gif

Σήμερα το μεσημεράκι, σε ένα πρόσφατα ανακαινισμένο (λόγω πυρκαγιάς) κτίριο, επισημοποιήθηκε το οριστικό διαζύγιο μεταξύ τους…

Παρόλο που η σχέση τους όταν διέρρευσε θορύβησε «εχτρούς και φίλους», η σημερινή μέρα σχολιάσθηκε ελάχιστα ακόμη και από όσους είχαν προβλέψει την κατάληξη.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

 

 

 

 

Διαβάστε τη συνέχεια »

Είναι μεσάνυχτα…

Γύρισα σπίτι πριν λίγα λεπτά, κουρασμένος απο όσα η καθημερινότητα με βομβαρδίζει.

Μόνη μου ανάσα 5 αράδες σε ένα κομμάτι χαρτί…

ithaca

Διαβάστε τη συνέχεια »

delivery

Ο πρώην πρώην πρώην πρώην της…

(επάγγελμα Ντελιβερι)

Ντάλα μεσημέρι, έχω γυρίσει από επαγγελματική συνάντηση μεγάλης διάρκειας…

Το air-condition στο φουλ, και το παράθυρο ανοιχτό μήπως και μπει μια στάλα καθαρού αέρα.

vespa_girls

Σταματημένος στο φανάρι, δυο πιτσιρίκες γύρω στα 18, με τα βεσπάκια τους, σταματούν δίπλα και ξεκουράζουν το βλέμμα μου, με την φρεσκάδα τους. Ταυτόχρονα ακούω την κουβεντούλα τους …

Διαβάστε τη συνέχεια »

lunatic behind bars

Πολυτεχνείο χωρίς ΑΣΥΛΟ,

ή άσυλο για να φιλοξενήσει τους Πολυτεχνίτες

 

episodia

Τρεις μέρες τώρα, επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να παρακολουθήσω τις ειδήσεις σε κανένα από τα ΜΜΕ.

Σε κατάσταση στέρησης λοιπόν πριν λίγο, πέταξα τα ρούχα μου στην συνήθη τους θέση (το χαλί του σαλονιού δηλαδή), έκανα ένα ντουζ για να ξεφορτωθώ την μυρωδιά της πόλης από πάνω μου, άρπαξα το τηλεκοντρόλ και αναζήτησα το πρώτο διαθέσιμο τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα κάνοντας ζάπινγκ κατέληξα σε ένα αφιέρωμα για τα επεισόδια του πολυτεχνείου. Αναρωτώμενος αν πλησιάζει καμιά από τις γνωστές επετείους, ανέβασα την ένταση με αποτέλεσμα να ακούσω τον ρεπόρτερ να περιγράφει την κατάληψη του πολυτεχνείου από ομάδες «νέων».

Για να μην τα πολυλογώ όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζετε «το πολυτεχνείο ζει». Μόνο που η νέα γενιά καταληψιών του έχουν σκοτώσει κάθε τι όμορφο που συνόδευε το πάθος των παιδιών που ρισκάρισαν την ζωή τους ώστε να πέσει η δικτατορία.

Όχι ότι μέσα στα νοτισμένα από μίσος μυαλά των «γνωστών αγνώστων» δεν κρύβεται, μια δικαιολογία για την ηλιθιότητά τους, όχι ότι δεν υπάρξει εξήγηση για την βίαια συμπεριφορά τους μόνο που οι απαντήσεις δεν είναι μέρος της πολιτικής ή οικονομικής ή κοινωνικής επιστήμης, αλλά της ψυχιατρικής.

Σε κάθε περίπτωση όμως, στο μυαλό μου χρόνια τώρα έχω αναπάντητη μία ερώτηση.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Απίστευτο και όμως αληθινό…

Εκεί που είχα πάρει απόφαση ότι είναι «παιδειά» και θα μεγαλώσουν, έπεσα από τους οδοντίατρους του ΑΠΘ (βλέπε προηγούμενο post) στούς γιατρούς του…

Είναι ξημερώματα και δεν προλαβαίνω να το σχολιάσω, αλλά το αναδημοσιέυω από το Blog τους και με την πρώτη ευκαιρία, θα κατεβάσω 2-3 βότκες και θα το ξαναδιαβάσω… εν τω μεταξύ θα χαρώ να λάβω τα δικά σας σχόλια…. έτσι και αλλιώς στα πλαίσια της δημοκρατίας το δικό τους Blog δεν επιτρέπει απαντήσεις…

Διαβάστε τη συνέχεια »

katalipsi

Ειλικρινά σας λέω, έκανα τρομακτική προσπάθεια να μην ασχοληθώ με το θέμα των καταλήψεων και των λοιπών αντιδράσεων, των φοιτητών στις «μεταρρυθμιστικές» -όπως αυτοχαρακτηρίζονται – προσπάθειες της κυβέρνησης.

Το απέφευγα όχι γιατί δεν με απασχολεί, όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά γιατί είμαι σίγουρος πως και εσύ σαν πολίτης της δύσμοιρης τούτης χώρας, ταλαιπωρημένος από την προβολή του θέματος στα ΜΜΕ, δεν θα είχες το κουράγιο να διαβάσεις έστω και μια λέξη παραπάνω.

Όμως να που η τύχη μ΄έφερε σήμερα να διαβάζω το blog της κατάληψης της Οδοντιατρικής σχολής του ΑΠΘ όπου παρατίθενται συνοπτικά οι λόγοι στους οποίους οι μελλοντικοί θεραπευτές μας, αποφάσισαν να κλείσουν τα πανεπιστήμιά τους. Δεν άντεξα στον πειρασμό.

Σας παραθέτω ένα αναλλοίωτο απόσπάσμα που μου τράβηξε την προσοχή και μετά αν έχετε την αντοχή θα συνεχίσω με τα δικά μου σχόλια.

Διαβάστε τη συνέχεια »

 

athinatiszoismas

 

Καλεσμένος χθες στο μέγαρο μουσικής, παρευρέθηκα στην επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Νικήτα Κακλαμάνη για την δημαρχία της Αθήνας.

 

Δεν συνηθίζω να αποδέχομαι τέτοιες προσκλήσεις γιατί βαριέμαι τις ανούσιες προεκλογικές εκδηλώσεις με τα λιβανίσματα και τις υποσχέσεις να είναι αναπόσπαστα ¨κοσμήματα¨ των πολιτικών λόγων.

 

Όμως η διαίσθησή μου αυτή την φορά, με πίεσε να δοκιμάσω τις αντοχές μου. Έτσι βρέθηκα και εγώ στον προθάλαμο της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη», μαζί με πολλές χιλιάδες φίλων του Νικήτα που έφεραν μάλλον σε δύσκολη θέση τους εμπνευστές της ιδέας του «απρόσωπου Μεγάρου» με το ευχάριστα κατ’ εμένα ετερόκλητο χρώμα τους.

Διαβάστε τη συνέχεια »

….Παιδική εγκληματικότητα δυστυχώς υπήρχε, υπάρχει και μάλλον θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Τα παιδιά μπορεί να είναι σκληρά και σαδιστικά, να βασανίζουν ανυπεράσπιστα πλάσματα ή ηλικιωμένους και να το απολαμβάνουν. Και ας μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων τελείται από παιδιά με θύματα πάλι παιδιά. Εκφοβισμοί και κακοποίηση συμβαίνουν επίσης καθημερινά σε σχολεία. Τα μεγαλύτερα ή δυνατότερα παιδιά απειλούν και δυναστεύουν τα μικρότερα ή ασθενέστερα, τα οποία πολλές φορές ούτε καν τολμούν να ομολογήσουν το μαρτύριο τους.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Πρoστατευμένο: Χρόνια περάσανε

Αυτό το περιεχόμενο είναι προστατευμένο με κωδικό. Για να το δείτε εισάγετε τον κωδικό σας παρακάτω:

αερομαχία
Δεν ασχολήθηκα με την γνωστή για τις δυσάρεστες συνέπειες αερομαχία, που έλαβε χώρα νοτίως της Καρπάθου, γιατί κατά την διάρκεια της έντασης, κάθε άποψη, μόνο λανθασμένη μπορεί να θεωρηθεί.

Η ιστορία δεν γράφεται την επόμενη μέρα, αλλά χρόνια μετά όταν οι πηγές ξεπροβάλλουν ψυχρές, όταν τα χρώματα της νίκης ξεθωριάσουν και πάψουν να εμποδίζουν την ερμηνεία τους και όταν οι τύψεις της βλακείας, αντικατασταθούν από την δίψα για δικαίωση.

Για τους ιστορικούς του μέλλοντος όμως καταθέτω μια άποψη «αγνώστου συγγραφέως» που όσο υπερβολική κι αν μοιάζει, μπορεί να κρύβει μέσα της, σπόρους αλήθειας. Η αναζήτηση μου στον κυβερνοχώρο με έφερε σε επαφή μαζί της και ελπίζω ότι, αν και ανυπόγραφη κάτι έχει να προσφέρει σε όποιον την μελετήσει…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δεν το πιστεύει κανείς, «ήρθε» και στην Ελλάδα αυτό που όλοι μας απευχόμασταν. Εγκλήματα από παιδιά, σε παιδιά.
Τρομαγμένοι όλοι οι «ειδικοί» στα τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, cafe-bar-ικά παράθυρα, προσπαθούν να εξηγήσουν, τι συνέβη, ποιός φταίει, τι πραγματικά έγινε, πότε θα ξαναγίνει.

Ο πιτσιρικάς με τα γυαλάκια και το αθώο χαμόγελο όμως έφυγε πρόωρα από την ζωή, εδώ και 4 μήνες, σε μια πόλη με λιγότερο πληθυσμό από την κυψέλη, ενώ μια άτυπη συνωμοσία σιωπής, κατάφερε να σκεπάσει (έστω και προσωρινά) το σκληρό έγκλημα. Δεν είναι περίεργο ότι τώρα ξαφνικά που ήλθαν στο φώς η αλήθεια και η φρίκη της, γεμίσαν τα κανάλια με ανώνυμους και επώνυμους που φανταζότανε, ακούγανε, ψιθυρίζανε αλλά»δεν το πιστεύανε» ώστε να το κοινοποιήσουν;

Αθάνατη ελληνική επαρχία.

Την γνωρίζω καλά. Γεννήθηκα, έπαιξα σαν παιδί, βίωσα την εφηβεία, μέχρι που έφυγα τρέχοντας από την «αγκαλιά της», κουρασμένος από την υποκρισία της και το φθηνό της άρωμά.

Διαβάστε τη συνέχεια »





Αρέσει σε %d bloggers: