shadow.jpg

Μόνο από τύχη έπεσες σε τούτη εδώ την στήλη αγαπητέ αναγνώστη.

Ίσως σε παραξένεψε το όνομα, ίσως και πάλι να κατάλαβες την παράφωνη φωνή μου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ αυτήν την επιλεκτικά σμιλευμένη λέξη για τίτλο μιας στήλης.
Πριν χρόνια πολλά, όταν εραστής της δημοσιογραφίας αποφάσισα με τρεμάμενα χέρια να δώσω κείμενά μου σε μια εφημεριδούλα και αυτοί με την σειρά τους αποφάσισαν να θυσιάσουν το κυριακάτικο «σαλόνι» (το κεντρικό δισέλιδο της έκδοσης) στην δική μου πένα, αυτός ήταν ο τίτλος που και τότε επέλεξα.

dead-poets.jpg

Παραφωνιάδες. Μια παράφωνη ωδή, ενός πιτσιρικά που άρχισε να γκρινιάζει για όσα με το αγύμναστο αλλά και καθαρό βλέμμα του αντίκριζε.

Έτσι και τώρα, αποφάσισα να «δημοσιοποιήσω» σκέψεις, εμπειρίες και ατάκτως ειρημένα συναισθήματα.

Και αν πρόσεξες το δημοσιοποιήσω, περιορίζεται από εισαγωγικά, γιατί το μέσο που διάλεξα μόνο δημοσιοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Όχι ότι δεν δίνει την δυνατότητα σε εσένα να διαβάσεις, να κρίνεις, να απορρίψεις ή να απολαύσεις αυτά που «διατυπώνω» αλλά, χαμένος μέσα σε εκατομμύρια τέτοιου είδους ημερολόγια, οι πιθανότητες να συναντηθούμε είναι πολύ μικρές.

Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο διάλεξα το Blog.

Λυπάμαι αν φανεί εγωιστικό, αλλά δεν γράφω για εσένα.
Για μένα γράφω.

Όμως ξέρω, ότι αν πρέπει αυτά που γράφω, εσύ να τα διαβάσεις, τότε η στατιστική και οι πιθανότητες θα ανατραπούν.

Όπως ανατρέπονται όταν γνωρίζουμε την γυναίκα της ζωής μας, όταν κερδίζουμε τον πρώτο λαχνό του λαχείου ή όταν επιβιώνουμε από ένα πολύνεκρο ατύχημα.

Αν λοιπόν πέρασες από τούτη την στήλη, σκέψου πως δεν είναι τυχαίο.
Πως κάτι έχω να μάθω από εσένα και εσύ ίσως για κάποιο λόγο με συνάντησες.
Κι αν όντως είμαστε τυχεροί, θα χαρώ, οι δικές σου σκέψεις να φθάσουν σε μένα, η δική μου φωνή να γίνει δική μας, το δικό μου ημερολόγιο να σε φιλοξενήσει.

Κι αν πάλι δεν θελήσεις να μείνεις, τότε απλά σε ευχαριστώ και ελπίζω κάποια στιγμή οι ζωές μας παλι να συναντηθούν και τότε να το απολαύσεις περισσότερο.

σημ: Συγχώρεσε με για την «προφορική» μορφή του λόγου μου. Δεν νιώθω ότι γράφω, μα οτί σου μιλώ. Και ελπίζω και εσύ μέσα από τους θορύβους της πόλης, να μπορέσεις να ακούσεις την βραχνή φωνή μου.

Advertisements

  1. Το ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, επιβεβαιώνεται με την ύπαρξη μου τούτη δα τη στιγμή σε αυτό εδώ το παραθυράκι.

    Για όλα υπάρχει μια αιτία, απλά πολλές φορές δεν την ανακαλύπτουμε.

    Το κρασάκι του τελευταίου σου ποστ, το πίνω στην υγειά του Πυγμαλίωνα και της Γαλάτειας, σκεπτόμενη τους κρυφούς μηχανισμούς του σύμπαντος, τις κρυφές φαντασιώσεις του κόσμου, τα μυστικά και τα άγνωστα.

  2. allmylifelila

    το φαντάστηκα πως η φωνή σου είναι βραχνή – Καλημέρα.

  3. Οι παραφωνίες είναι το πιο διασκεδαστικό κομμάτι σε ένα τραγούδι.
    Καλησπέρα!
    🙂

  4. «Αν λοιπόν πέρασες από τούτη την στήλη, σκέψου πως δεν είναι τυχαίο.»

    Φυσικά και δεν είναι τυχαίο… οπού αφήνεις ένα comment το όνομα σου είναι σύνδεσμος για το blog σου.

    Υπάρχει και αυτό που λέγεται περιέργεια. :p

    Αν και δεν είναι πολύ του ύφους μου τα άρθρα περί άνεμων και υδάτων, έχεις αρκετά ενδιαφέρουσα γραφή.




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: