Συγνώμη Πάσχο

Άρχισα να διαβάζω, με ανυπομονησία ομολογώ – λόγω του αιχμηρού τίτλου, το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη Νόμοι α λα καρτ στην Καθημερινή το οποίο ουσιαστικά καυτηριάζει την σκληρή δικαιοσύνη των ΗΠΑ VS το μπάχαλο της χώρας μας.

Το άρθρο ξεκινά έτσι:

Ακόμη κι εκείνοι που δυσανασχέτησαν με την εικόνα του κατηγορούμενου Ντομινίκ Στρος-Καν να οδηγείται στο δικαστήριο με χειροπέδες, δεν μπόρεσαν να κρύψουν τον θαυμασμό τους για ένα νομικό σύστημα που δεν κάνει διακρίσεις. Οι δικαστικές αρχές της Νέας Υόρκης οδήγησαν στη φυλακή έναν από τους ισχυρότερους ανθρώπους του πλανήτη, μετά την καταγγελία μιας μετανάστριας καμαριέρας

Η ανυπομονησία μου αντικαταστάθηκε από ένα χαμόγελο απορίας.

Δεν ξέρω τι εννοεί ο διακεκριμένος δημοσιογράφος, όταν αναφέρει ότι κάποιοι “δυσανασχέτησαν με την εικόνα” γιατί αν εννοεί όσους από εμάς, απόρησαν με την επιδεικτική δημοσιότητα και τον εξευτελισμό του Ντομινίκ Στρος-Καν τότε το παράδειγμα εφαρμογής του νόμου είναι αποτυχημένο. Αν δεν κάνω λάθος στην Αμερική,

σέβονται τον κατηγορούμενο και δεν τον φωτογραφίζουν κατά την διάρκεια της δίκης εκτός και αν αυτός είναι αφεντικό του ΔΝΤ. Αν μάλιστα ο εισαγγελέας είναι από πολιτικό τζάκι και όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει πρόεδρος, τότε η παραδειγματική παραπομπή του κατηγορουμένου δεν έχει σχέση με την δικαιοσύνη και την εφαρμογή των νόμων αλλά με τις δημόσιες σχέσεις και την προβολή του εκπροσώπου του νόμου.
Με λίγα λόγια είναι φανερή η καταπάτηση του νόμου στην περίπτωση του Στρος-Καν και τρομακτικό το γεγονός ότι όποιος και αν είσαι, αν θέλουν να σε καταστρέψουν θα το καταφέρουν ακόμη και αν είσαι 100% αθώος -πράγμα που εγώ δεν πιστεύω για τον συγκεκριμένο κύριο.
Προφανώς δεν διαφωνώ με την ουσία του άρθρου του κυρίου Μανδραβέλη. Όντως στην Αμερική οι επώνυμοι μπαίνουν πολύ συχνά στην φυλακή. Θα σας θυμίσω την μαύρη γαζέλα της Πασαρέλας την Ναόμη που έκανε την θητεία της, την Πάρις Χίλτον και πρόσφατα την Λίνστεϊ Λόαν που όλες παρόλο που ήταν επώνυμες δέχθηκαν ποινές για αδικήματα που στην χώρα μας θεωρούνται αστεία (2-3 χαστούκια και οδήγηση μετά από 30 μπύρες, στην Ελλάδα, σε κάνουν ήρωα όχι κρατούμενο).

Όμως τα παραδείγματα μεγάλων επιχειρηματιών ή ισχυρών πολιτικών που αμάρτησαν στην Αμερική και τιμωρήθηκαν είναι τόσο λίγα που δεν μπορώ αυτή την στιγμή να ανασύρω κάποιο από την μνήμη μου.

Θέλω να πω ότι παρόλο που το σύστημά τους προφανώς είναι πιο δίκαιο από το δικό μας, ακόμη και εκεί αν μπορείς να προσλάβεις τον Κούγια, ή αν έχεις 2-3 ΜΜΕ δικά σου ή με το μέρος σου, θα αθωωθείς  ή τέλος πάντων θα την γλυτώσεις με ελαφρύτερη ποινή.

Όμως στο άρθρο του κου Μανδραβέλη υπάρχει και ένα δεύτερο παράδειγμα, μη εφαρμογής του νόμου στην Ελλάδα, που αφορά στην κατάληψη της πλατείας από τον Θεοδωράκη.

Συγκεκριμένα γράφει:

Παρά το γεγονός ότι του προτάθηκαν πολλές εναλλακτικές λύσεις ο κ. Θεοδωράκης επέμενε και κατέλαβε την πλατεία. Εκανε τη συναυλία και τη συγκέντρωσή του αυθαιρετώντας. Μπορούσε να το κάνει ατιμώρητα ένας απλός μη-επώνυμος πολίτης;

Θεωρώ εξ ίσου αποτυχημένο το παράδειγμα για τους παρακάτω λόγους.
Ο Θεοδωράκης δεν καταπάτησε δα και κανένα νόμο του Συντάγματος. Μια διοικητική απόφαση ενός δημοτικού συμβουλίου δεν υπάκουσε. Για την ακρίβεια θα μπορούσε κάποιος ότι η άρνηση για την παραχώρηση της πλατείας σε αγανακτισμένους πολίτες ίσως ήταν και “αντισυνταγματική” με την ευρεία έννοια της “συνταγματικότητας” αφού ο κόσμος ζήτησε ένα σημείο της πόλης που του ανήκει για να εκφραστεί και η δημοτική αρχή το αρνήθηκε. Ο Θεοδωράκης ζήτησε αυτό που ζητούν οι πολιτικοί όλων των κομμάτων και για δεκαετίες το παίρνουν. Ο Θεοδωράκης (άσχετα αν με εκνευρίζει πολύ συχνά) είχε μαζί του αρκετούς ανθρώπους “του πνεύματος” τους οποίους τόσα χρόνια κατηγορούμε γιατί δεν παίρνουν θέση. Όταν λοιπόν ζήτησαν ένα σημείο σύμβολο της πόλης για να μιλήσουν και να ακούσουν τον κόσμο θεωρώ αυτονόητο ότι οποιοσδήποτε δήμαρχος δεν έχει δικαίωμα να αρνηθεί.
Η άρνηση της πλατείας και η “καταπάτησή της” είχε έναν συμβολισμό που δυναμώνει τον λόγο του Θοδωράκη και την έκφραση της αγανάκτησης. Μια αγανάκτηση που όλα τα κόμματα αγκαλιάζουν και θεωρούν δικαιολογημένη άρα στηρίζουν με τον τρόπο τους. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί ο κύριος Ραγκούσης δεν παρακάλεσε τον δήμαρχο να παραχωρήσει την πλατεία εκτός και αν το έκανε για να βοηθήσει το κίνημα των αγανακτισμένων ( παραδέχομαι ότι το πέτυχε) .

Ο κος Μανδραβέλης θα μπορούσε να αναφέρει χιλιάδες παραδείγματα επωνύμων που αδιαφορούν για τους νόμους και συνεχώς τους παραβαίνουν χωρίς τιμωρία.

Δεν ξέρω γιατί στο άρθρο του διάλεξε αυτές τις  2 ιστορίες για να υποστηρίξει ότι οι νόμοι εφαρμόζονται αλά κάρτ. Νομίζω όμως ότι θα έπρεπε να είναι πιο σχολαστικός και ελπίζω, (για την ακρίβεια είμαι σίγουρος) ότι ήταν απλά μια ατυχή στιγμή και όχι εσκεμμένο λάθος.

σημ: Για να μην γίνουν παρεξηγήσεις πρέπει να αναφέρω τα εξής:

Τον Μανδραβέλη δεν τον ξέρω προσωπικά και τον σέβομαι πολύ σαν δημοσιογράφο και αναλυτή. Συνήθως μάλιστα, συμφωνώ μαζί του γι αυτό και τον παρακολουθώ. Βέβαια μου έχει περάσει από το μυαλό ότι με το άρθρο αυτό θα τον καταστρέψω επαγγελματικά και θα του πάρω την θέση στο Σκάι αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την αντικειμενικότητα του ποστ μου.

Τον Στρος Καν δεν τον γνωρίζω προσωπικά και συνήθως δεν συμφωνώ μαζί του. Τον θεωρώ ηλίθιο διότι, ενώ ήξερε ότι του την έχουν στημένη (το είχε γράψει για την παγίδα – βιασμού καιρό πριν) δεν κοιμόταν συνέχεια με την γυναίκα του αγκαλιά, μέχρι να γίνει πρόεδρος και να πάρει όλες τις καμαριέρες του προεδρικού μεγάρου.

Τον Θεοδωράκη δεν τον έχω συναντήσει ποτέ, ούτε φυσικά του έχω φιλήσει το χέρι όπως ο Ψωμιάδης.

Για την ακρίβεια θεωρώ ντροπή να είσαι ο Θεοδωράκης και να επιτρέπεις σε έναν καταδικασμένο για διαφθορά πολιτικό, που πρόσφατα έχασε την θέση του, να σου φιλάει το χέρι, την στιγμή που θέλεις να το παίζεις αγανακτισμένος.

Ουφ τα είπα και ξελάφρωσα και συγνώμη Πάσχο αν είπα και μια κουβέντα παραπάνω

Με εκτίμηση

Παράφωνος

About these ads

  1. [Για την ακρίβεια θεωρώ ντροπή να είσαι ο Θεοδωράκης και να επιτρέπεις σε έναν καταδικασμένο για διαφθορά πολιτικό, που πρόσφατα έχασε την θέση του, να σου φιλάει το χέρι,]
    Τι έπρεπε να κάνει ο Θεοδωράκης;
    Να τον χαστουκίσει;
    Αν ο Μίκης ήταν 10 χρόνια νεώτερος και τον βοηθούσαν τα αντανακλαστικά του, μπορεί και να τον χαστούκιζε…
    Αλλά, όταν ο άλλος έρχεται αποφασισμένος να παίξει το θεατρινιλίκι του, πώς να προστατευτεί;
    Κάνατε το χειροφίλημα σημαία. Έλεος!

    • @Rodia Είσαι υπερβολική αλλά συνέχισε να γράφεις τέτοια σχόλια και θα πετάξω τα βιάγκρα ;)

      *τιμή μου να το ακούω από εσένα…

      @Allu Fun Marx Η αλήθεια είναι ότι δεν διάβασα κάπου αλλού γκρίνιες για το χειροφίλημα και χαίρομαι που κάποιοι το κάνανε σημαία.
      Από την άλλη αν δεν μπορεί να τον χαστουκίσει νομίζω ότι θα μπορούσε να μην του απλώσει το χέρι ή έστω να μην χαμογελάει πριν, κατά την διάρκεια και μετά το χειροφίλημα.
      Όταν κάνεις φασαρία γιατί ο Δήμαρχος δεν σου δίνει την πλατεία να αγανακτήσεις με την ησυχία σου, όταν βρίζεις όσους κλέψανε, όταν θέλεις να ξεσηκώσεις τον κόσμο ενάντια στους πολιτικούς τότε δεν κάνεις παρέα με τον μόνο πολιτικό που έτυχε να πληρώσει την αμαρτία του τα τελευταία χρόνια, (τουλάχιστον μέχρι να τον αθωώσει το εφετείο). Αλλιώς υποθέτουμε ότι ο Μίκης θέλει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο….

  2. Σε αναρτηση της επίμαχης εικόνας, όπου ο αναρτών δηλώνει “Νιώθω αδυναμία να κάνω οποιοδήποτε σχόλιο. Ίσως ζω σε θεατρικό του Ιονέσκο.”, άφησα το σχόλιο:

    «Θα ήθελα να ήταν όρθιος ο Μίκης και να τού’ριχνε μια κλωτσιά! Ισως αν ηταν νεοτερος και πιο δυνατος να το εκανε.. Δυστυχως, το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον…
    Το ρητό κολλάει στη σωματικη αδυναμια, μη παρεξηγηθω κιολας!»

    ..και.. Μερσί για το κομπλιμάν :)

  3. Πάντως, εδώ που τα λέμε, αποδεικνύεται μεγάλη γάτα ο ψωμ.. Ψωμωμένη! Σιγουρα, θα ειχε στημενη την καμερα που φωτογραφισε το στιγμιότυπο. Μεγάλο επικοινωνιακο λαμόγιο. Μπορει να προσκομισει τη φωτο και στο εφετείο! (λεμε τώρα, αλλα δεν το αποκλειω κιολας)

  4. Εγώ επιμένω ότι ακόμη και ο Μίκης δεν το περίμενε, θα έπρεπε να έχει τα π@π@ρια να τον κάνει ρόμπα είτε εκείνη την στιγμή είτε αργότερα στο μικρόφωνο. Μόνο τότε θα ήταν πραγματικά αγανακτισμένος…

  5. Τον θεωρω και εγω αξιόλογο τον Μανδραβελη αλλα με αρκετά απο τα τελευταία άρθρα του με έχει προβληματίσει για το αν γράφει οτι γράφει ηθελημένα ή έχοντας άλλους “παράγοντες” στο μυαλό του.




Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: