Δεν είμαστε όλοι έτσι

Αγαπητέ Παράφωνε,

Διάβασα την προηγούμενη επιστολή που δημοσίευσες και ομολογώ ότι αναγνώρισα στον πρόσωπο του αποστολέα της πολλούς ανθρώπους που σήμερα φωνάζουν για την σημερινή κατάσταση.

Όμως δεν είμαστε όλοι σαν και αυτόν.

Επέτρεψέ μου λοιπόν να σου μιλήσω για μένα και την οικογένειά μου, που αυτή την στιγμή βρισκόμαστε στο Σύνταγμα διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση που μας υποχρεώσανε να βρεθούμε.

Ο πατέρας μου είναι 50 ετών πρώην επιχειρηματίας. Ξεκίνησε από εργάτης σε οικοδομή και σπούδαζε σε νυχτερινό. Μετά από κόπους και πολλές αποτυχίες κατάφερε να φτιάξει την δική του επιχείρηση, ένα κατάστημα ρούχων και μια βιοτεχνία παραγωγής τους στην Θεσσαλονίκη.

Δεν ασχολήθηκε ποτέ με τα κόμματα αδιαφόρησε για τους πολιτικούς και κοιτούσε πάντα την δουλειά του.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι να μην καταφέρει ποτέ να πάρει διαγωνισμό του δημοσίου και οι στρατιωτικές φόρμες που παρήγαγε ανώτερες και φθηνότερες από αυτές που έχει ο στρατός μας ποτέ να μην “ξεπεράσουν”  τις προδιαγραφές που θέτανε οι “τίμιες” επιτροπές.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι δουλειές πηγαίνανε καλά, το χρήμα είχε αξία και επιβιώναμε.

Όταν ήρθε το ευρώ τα πράγματα φαινόταν εξαιρετικά αισιόδοξα. Μπαίναμε σε καινούργιες αγορές και ο πατέρας έλπιζε σε εξαγωγές.

Όμως μαζί με τα φθηνά επιτόκια και το άνοιγμα των αγορών,τα χρήματα χάσανε την αξία τους.

Προϊόντα από πιο ανεπτυγμένες αγορές όπως της Γερμανίας και της Ιταλίας με καλύτερο branding σύντομα κατέκτησαν την θέση των ελληνικών εταιρειών. Οι Έλληνες βιοτέχνες προσπάθησαν να ανταγωνισθούν τα ευρωπαϊκά μειώνοντας τις τιμές, όμως ξαφνικά οι Κινέζοι εξαφάνισαν τον Έλληνα παραγωγό.

Ο πατέρας μου ποτέ δεν έλαβε επιχορήγηση δεν έκανε υπερτιμολόγηση και όταν κάποιοι τον παρότρυναν να μπει επενδύσει στη Βουλγαρία ντράπηκε  να το συζητήσει καν με την μάνα μου.

Ο πατέρας μου αγαπάει την Ελλάδα, δεν είναι κλέφτης και με μεγάλωσε με τις ίδιες αρχές.

Προφανώς έκλεισε το εργοστάσιο, μετά ακολούθησε το κλείσιμο των καταστημάτων και τώρα εργάζεται σαν αποθηκάριος σε μια μεγάλη εταιρεία Logistic ελπίζοντας ότι θα βγει κάποτε στην σύνταξη.

Μαζί με αυτόν βρέθηκαν και στον δρόμο δεκάδες οικογένειες και το κράτος έχασε φόρους.

Ο πατέρας μου πλήρωνε φόρους.

Η εταιρεία στην οποία εργάζεται δεν πληρώνει σχεδόν τίποτα.

Ξέρεις ότι οι πολυεθνικές έχουν τρόπο να μεταφέρουν κέρδη και να αποφεύγουν την φορολογία των κρατών.

Το ξέρω και εγώ γιατί σπούδασα στο εξωτερικό, εργάσθηκα σε πολυεθνικές και κάποια στιγμή είπα να δοκιμάσω την τύχη μου στην χώρα μου.

Όμως εδώ έχουμε σχεδόν 20% ανεργία, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις διαλύονται και τα μονοπώλια ανεβάζουν χωρίς λόγο τις τιμές αφού  ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί στην χώρα μας.

Γι αυτό και βρίσκομαι εδώ στην πλατεία.

Δεν επαναστατώ αλλά ελπίζω.

Ελπίζω ότι θα μας γίνει συνείδηση πως μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα αρκεί να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι…

Με εκτίμηση

Ένας ακόμη απογοητευμένος πολίτης στην πλατεία Συντάγματος

About these ads

  1. “Ελπίζω ότι θα μας γίνει συνείδηση πως μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα αρκεί να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι…”

    Τωρα κάποιος μίλησε σωστά! Ας ακούσουμε τη φραση του και ας την κανουμε σκοπο μας!
    Μονο ετσι μπορει να αλλαξει η κατασταση στη χωρα μας!

  1. 1 Κίνημα διαμαρτυρίας ή δύναμη αλλαγής; « ΠΑΡΑΦΩΝΙΑΔΕΣ . . .

    [...] με ενδιαφέρον τις 2 επιστολές που αναδημοσίευσες (α,β)και τόλμησα να στείλω και εγώ την δική [...]




Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: