Λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει

Το ποστ ξεκίνησε σαν σχόλιο σε ένα σύντομο αλλά εύστοχο κείμενο του vrypan όπου περιέγραψε την αλλαγή στον τρόπο που γράφουμε στα ιστολόγιά μας.

Συνειδητοποίησα ότι οι συνειρμοί που μου δημιούργησε ο Παναγιώτης ξεπερνούσαν την στενή έννοια του comment έτσι αποφάσισα να τις γράψω εδώ.

Έχω ξαναγράψει πριν χρόνια τις αμπελοφιλοσοφίες μου για το “ιστολογείν” αλλά είναι ανίκητη η ανάγκη μου για αυτοκριτική.

Η επιρροή των blog κάποια στιγμή ξεπέρασε τις προσδοκίες μας και όντας ανώριμοι να διαχειριστούμε την “δύναμή” που μας ήρθε εξ ουρανού, αρχίσαμε τις ρητορίες και σταματήσαμε να λειτουργούμε ως ιστολόγοι.

Δεν είναι ημερολόγιο πια το μπλόγκ μας.

Είναι το βήμα μας,
τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που μας αναλογούν,
ο δημόσιος λόγος μας,
η εκδίκησή μας στο σύστημα που δεν μας έδινε τόσα χρόνια σημασία.

Ξεκινήσαμε γράφοντας τις προσωπικές μας σκέψεις ελπίζοντας ότι κάποιος θα συμφωνήσει με αυτές ή και αν δεν συμφωνήσει θα τις βρει ενδιαφέρουσες.
Μετά περάσαμε από ένα στάδιο όπου τα ΜΜΕ μη έχοντας άλλα ενδιαφέροντα θέματα να ασχοληθούν, μας ανακήρυξαν ήρωες, πρότυπα του homo sapiens, νέα γενιά διανοούμενων.

Δεν κερδίσαμε αυτή την εύνοια, απλά μας έτυχε γιατί είμασταν οι μη κατάλληλοι άνθρωποι την κατάλληλη στιγμή διαθέσιμοι για βορά στα μαγκαζίνα.

Σήμερα και η κουτσή Μαρία έχει ιστολόγιο και χαίρομαι γι αυτό. Αύριο δεν θα υπάρχεις αν δεν έχεις ιστολόγιο.

Μόνο που το να γράφουμε σε ένα μέσο εύκολα προσβάσιμο από τους άλλους δεν είναι απλά δικαίωμά μας αλλά και τεράστια ευθύνη μας.

Είναι στην φύση του ανθρώπου η ωραιοπάθεια. Όλοι όταν περνάμε από έναν καθρέπτη στην Ερμού ρίχνουμε μια κλεφτή ματιά στην μούρη μας και οι περισσότεροι ρουφάμε την κοιλιά μας.

Έτσι και εδώ, νομίζω ότι οι περισσότεροι από εμάς πάψαμε να είμαστε αληθινοί, ειλικρινείς, εξομολογητικοί.

Ειδικά όσοι πετάξαμε το ψευδώνυμο και συμπληρώσαμε την ιδιότητα μπλόγκερ δίπλα στην επαγγελματική ή κοινωνική μας υπόσταση.

Οι παλιές εποχές του ρομαντισμού δεν θα έρθουν πίσω. Όσοι είχαμε την ευκαιρία να τις ζήσουμε και ο Παναγιώτης ήταν ένας από αυτούς καλά κάνουμε και τις αναπολούμε ή καυτηριάζουμε την αλλαγή.

Άλλωστε η αυτογνωσία και η αυτοκριτική συχνά είναι οι μόνες άμυνες ενάντια στην παρακμή μας…


  1. Λες πως ” Δεν είναι ημερολόγιο πια το μπλόγκ μας.
    Είναι ο δημόσιος λόγος μας,
    η εκδίκησή μας στο σύστημα που δεν μας έδινε τόσα χρόνια σημασία.”

    Και ομως εγω πιστευω πως για καποιους απο μας εξακολουθει να ειναι το ..ημερολογιο μας παρολο που ταυτοχρονα ή και παραλληλα εκφραζουμε και σκεψεις και συχνα αποψεις επι παντως επιστητου ( και αυτο θα πρεπει να το κανουμε με καθε ευθυνη ) !

    Συμφωνω μαζι σου οτι η αυτογνωσια και η αυτοκριτικη ειναι συχνα οι μονες αμυνες εναντια στην παρακμη μας …
    Οσο για τις παλιες στιγμες του ρομαντισμου που δεν θα ερθουν πισω πρεπει να αμς στενοχωρει? αυτες μπορει να μην ερθουν ποτε ξανα αλλα ισως στη θεση τους ερθουν αλλες πιο αληθινες και ισως και πιο γλυκιες!

    Σου στελνω την καλημερα μου και xαιρομαι που μοιραζεσαι τις σκεψεις σου μαζι μας συχνοτερα τελευταια.




Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: