Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ

Γράφω άτακτα τις σκέψεις μου σήμερα, μια μέρα που ποτέ δεν της έδωσα ιδιαίτερη σημασία.

Κυριακή 9 Μαΐου.

Γιορτή της μητέρας.

Γιορτή των ανθοπωλείων για τους περισσότερους, ίσως και για μένα.

Όμως υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος δίπλα μας που σήμερα κλαίει και θα παρακαλούσε να μην ζει.

Πριν λίγες ώρες συνόδεψε την γυναίκα του στην τελευταία της κατοικία.

Συγκλονισμένος έμαθα ότι της κρατούσε το χέρι και της χάιδευε την κοιλιά για όλη την διάρκεια της κηδείας της.

Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ 32 ΕΤΩΝ & ΤΟ 4  ΜΗΝΩΝ ΑΓΓΕΝΗΤΟ ΒΡΕΦΟΣ βρίσκονται θαμμένα κάτω από μια βαριά μαρμάρινη πλάκα.

Η Αγγελική δεν θα γίνει ποτέ μητέρα.

Όχι γιατί το επέλεξε, όχι γιατί το σώμα της δεν της επέτρεψε να κυοφορήσει, όχι γιατί δεν είχε βρει τον άντρα του οποίου το παιδί δεν θα ήθελε να γεννήσει.

Η Αγγελική δεν θα γιορτάσει την σημερινή ημέρα.

Το χώμα που την σκεπάζει, βαραίνει όλους μας.

Οι τύψεις μας, ο θυμός μας, η λύπη μας δεν είναι αρκετά για να την φέρουν πίσω.

Χιλιάδες από εμάς κλαίμε στο facebook, αφήνουμε λουλούδια έξω από την MARFIN, γράφουμε επικήδειους λόγους στο ιστολόγιά μας.

Όμως πόσοι από εμάς έχουμε πραγματικά αλλάξει από το συγκλονιστικά άδικο θάνατο των συνανθρώπων μας;

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΖΟΥΛΙΑ 35 ΕΤΩΝ

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΤΣΑΚΑΛΗΣ 36 ΕΤΩΝ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ 32

Αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλανε να γίνουν ήρωες. Θέλανε να βγάλουν το μεροκάματό τους.

Δεν θέλανε ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ.

Θέλανε να πάνε σπίτι τους το βράδυ και να κουρνιάσουν στην αγκαλιά της αγαπημένης τους κουβέρτας, να δούνε τα επεισόδια από τον καναπέ και να ευχαριστήσουν τον θεό που κανείς δεν μπούκαρε στην τράπεζα που δουλεύουν.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν από ασφυξία.

Όπως πεθαίνει από ασφυξία η χώρα μας εδώ και χρόνια.

Το καλό από αυτή την ιστορία είναι ότι εμείς που φέραμε τούτο τον τόπο σε αυτή την κατάσταση, έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε την ζωή μας.

Όχι με την βιά. Όχι με το να καταστρέφουμε τις περιουσίες των συνανθρώπων μας. Όχι με το να επιτρέπουμε σε ανόητους  να μας εκπροσωπούν. Όχι με το να δίνουμε χώρο σε δολοφόνους να εκτονώσουν τον σαδισμό τους.

Ας σκεφτόμαστε επιτέλους κάθε μας πράξη. Αυτό αρκεί.

Αν κάθε μας δράση ήταν αποτέλεσμα κριτικής σκέψης τότε…

Δεν θα είχαμε κάφρους πολιτικούς να εκλέγονται με την δική μας ψήφο για να καταχραστούν τον πλούτο αυτής της χώρας.

Δεν θα είχαμε λωποδύτες Έλληνες και ξένους  επιχειρηματίες να μας γδύνουν με τα μονοπώλια, να αρμέγουν τις κρατικές δαπάνες.

Δεν θα είχαμε τον κάθε μαλάκα καραγκιόζη να χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για να διαβρώσει τις αξίες και την αισθητική μας.

Δεν θα είχαμε την χώρα αυτή. Θα είχαμε μία που να αξίζει να λέγεται Ελλάδα.

Εμείς φταίμε, εμείς καταντήσαμε με τις αποφάσεις μας ή την αδιαφορία μας,

τον παράδεισο που όλοι ζήλευαν… σε ανέκδοτο.

Έχουμε την χώρα που μας αξίζει αλλά όχι την χώρα που αξίζει την ιστορία της.

Ας αναλογιστούμε τα ελαττώματά μας και θα καταλάβουμε πόσο εύκολο είναι για τους κερδοσκόπους της υπόληψής μας να κουνήσουν τα νήματα μας.

Όλοι κρύβουμε μια Κατίνα μέσα μας,  που γουστάρει να θάψει ακόμη και τον καλύτερό της φίλο.

Και αυτοί, εύκολα βγάζουν την κουτσομπόλικη ψυχή μας εθίζοντας το μυαλό μας στα πρωινάδικα και τα μεσημεριανά της τηλεόρασης και τον κίτρινο τύπο.

Όλοι μας κατά βάθος είμαστε τεμπέληδες. Εύκολα κάποιοι ενισχύουν την οκνηρία μας.
Μας εθίζουν στον τζόγο. Προβάλουν πορνοστάρ και χαζομοντέλες σαν πρότυπα. Μας δίνουν μια θέση στο δημόσιο για την οποία φιλάμε κατουρημένες ποδιές και μετά αξιοποιούμε την εξουσία μας για να πλουτίσουμε εύκολα εκβιάζοντας όσους μας έχουν ανάγκη.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ

Δεν αντέχουμε την επιτυχία του διπλανού μας. Μεγαλώσαμε με τα κόμπλεξ των γονιών μας και την νοοτροπία του χωριάτη που προτιμά να καεί το χωράφι του διπλανού του παρά να δουλέψει για να σπείρει το δικό του.
Θέλουμε όλοι να είμαστε αφεντικά πιστεύοντας όμως ότι το αφεντικό κάθετε και εισπράττει. Είμαστε ανίκανοι να αναγνωρίσουμε τις δυνατότητες των άλλων και ακόμη πιο αδύναμοι στο να συνειδητοποιήσουμε τις δικές μας αδυναμίες. Μιλάμε πολύ και έχουμε άποψη για τα πάντα. Δεν ακούμε κανέναν εκτός και αν αυτά που λέει μας βολεύουν.

ΟΜΩΣ

Η ράτσα μας μαζί με τα ελαττώματα της μας χάρισε και σπάνια προτερήματα.

Είμαστε έξυπνοι. Προσαρμοζόμαστε γρήγορα, αντιδράμε ακόμη πιο γρήγορα όταν οι περιστάσεις το απαιτούν και οι συνθήκες το επιτρέπουν. Είμαστε δημιουργικοί και σκεφτόμαστε “out of the box”.

Έχουμε συναίσθημα, συναίσθηση και αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη.

Απόδειξη όλων αυτών είναι ότι όταν βρισκόμαστε σε οργανωμένα κράτη, διαπρέπουμε.

Ακόμη και σε αντίξοες και ασταθείς επιχειρηματικά συνθήκες όπως αυτές που ισχύουν στην ναυτιλία, ξεχωρίζουμε.

ΑΡΑ

Αντί να κλαίμε με κροκοδείλια δάκρυα ας επιτρέψουμε στα τελευταία δραματικά γεγονότα να αλλάξουν τον μεταβολισμό της σκέψης μας.

Ας αλλάξουμε τώρα πριν είναι αργά.

Ας πάρουμε τις απαραίτητες αποφάσεις που θα μας απεγκλωβίσουν από την μιζέρια μας και ας δράσουμε προς το μακροχρόνιο συμφέρον αυτού του τόπου.

Ας βάλουμε μακροχρόνιους ομαδικούς στόχους και μετά όλοι μαζί, αξιοποιώντας ο καθένας  μας την μοναδικότητά μας, ας ορίσουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης και τους μικρότερους άμεσους ατομικούς ορίζοντες.

ΜΟΝΟ αν βάλουμε πάνω από το άμεσο ατομικό μας συμφέρον το καλό της χώρας μας, μόνο αν αναλογισθούμε ότι αν και η γενιά του πολυτεχνείου καταχράστηκε την εξουσία της και μας παρέδωσε μια χώρα σούργελο εμείς η γενιά του διαδικτύου, των κοινωνικών δικτύων, των ιστολογίων, του twitter και του facebook, έχουμε  τα μέσα για να ξαναχτίσουμε την χώρα μας και να απολαύσουμε την ευημερία που θα μας ανταποδώσει.

Και αν δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε αυτή την αλλαγή, ας το κάνουμε για το παιδί της Αγγελικής που πέθανε πριν ακόμη γεννηθεί.

Άλλωστε κάποτε κάναμε την βλακεία να κάψουμε την Αθήνα για τον Αλέξη, αυτή την φορά ας αναστήσουμε την Αθήνα για τα παιδιά που σκοτώσαμε με την αδράνειά μας στην MARFIN.

Ίσως σκοτώσαμε τον αυριανό μας ηγέτη για αυτό και του οφείλουμε να επανορθώσουμε

σημ: Το ποστ το έγραψα συνειρμικά και δεν θα το ξαναδιαβάσω. Λυπάμαι για τα πιθανά συντακτικά ή άλλου είδους λάθη του. Όμως το κείμενο αυτό δεν το έγραψα για εσάς. Είναι οι σκέψεις μου και θέλω να τις καταγράψω ώστε να μην επιτρέψω -στον εαυτό μου- να τις ξεχάσει.

About these ads

  1. Maria

    Έχεις καιρό να γράψεις παράφωνε, μας έλειψες. Κάτι μου λέει ότι αποφάσισες να επιστρέψεις. Εύχομαι να διαβάσω και άλλα σου κείμενα σαν και αυτό. Συγκινητικό αλλά και τόσο αληθινό που το διάβασα 3-4 φορές για να νιώσω όλα του τα νοήματα.

    • Μαρία σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Προφανώς όλοι όσοι γράφουμε ιστολόγιο, το κάνουμε μέσα από την ψυχή μας. Είναι σημαντικό για εμάς να υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν να διαβάζουν τα κείμενά μας ακόμη και διαφωνούν. Στην περίπτωση των παιδιών που χάθηκαν νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να διαφωνεί με τα συναισθήματα, απλά ο κάθε ένας εκφράζεται με τον δικό του τρόπο.

  2. Alina

    Παρόλο που δεν γράφεις, το ήξερα ότι θα είχες γράψει σήμερα.
    …με συγκίνησε πολύ το κείμενό σου, και με συγκίνησε που για κάποια πράγματα απλώς δεν μπορείς να μην γράψεις. Και αυτό… λέει πολλά.

    Δες και αυτό:
    xnoudi.blogspot.com

  3. καλώς ξανα’ρθες.. ;-)
    Δυνατό ποστ, προσυπογράφω και αναμεταδίδω (στο mantri) …

    • Φίλε μου είναι μεγάλη μου χαρά που επιστρέφω και βλέπω μαζί με νέους ιστολόγους, τους παλιούς συνοδοιπόρους. Νομίζω ότι θα τα λέμε συχνότερα.
      Σε ευχαριστώ για την αναμετάδοση, ειδικά από το αγαπημένο μου μαντρί :)




Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: