Παραφωνιάδες

Σάββατο πρωί και εγώ γράφω αγκαλιά με το laptop, το τηλεκοντρόλ και την κουβέρτα μου.

Μου έχει λείψει το χουζούρι και παρόλο που μια ξεχασμένη ρύθμιση του ξυπνητηριού μου διέκοψε άδοξα τον ύπνο μου, απολαμβάνω τον βροχερό καιρό και το ζεστό τσάι δίπλα μου, ταξιδεύοντας στον μπλογκόσφαιρα από την οποία εδώ και μήνες έχω αποξενωθεί.

Έτσι έπεσα – όχι τυχαία- στο μπλογκ της διαδικτυακής μου φίλη, της  χειμωνιάτικης λιακάδας.

Στο τελευταίο της ποστ έγραψε ένα τρυφερό κείμενο για την συμβουλή που της έδωσε κάποτε η δασκάλα της.

Μικρή μου τα κείμενα σου είναι άθλια! Δεν έχουν καθόλου ύφος! (μου είπε μια μέρα κάποια δασκάλα στο δημοτικό).

- χμ και πως , με τι τρόπο θα αποκτήσουν? τη ρώτησα αμήχανα.
–  Οταν γράφεις απλά κι ανεπιτείδευτα … σαν να μιλάς, μου απάντησε.

Διάβασα το κείμενο της, χαμογέλασα και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η Αναστασία.

Η Αναστασία ήταν η καλύτερή μου φίλη, την ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας μου.

Μην την φαντάζεστε σαν κοριτσάκι με σπυράκια και κοτσίδες.

Η Αναστασία ήταν μια λεπτόσαρκη γυναίκα, 20 χρόνια μεγαλύτερή μου. Τα μακριά κατάμαυρα μαλλιά που φθάνανε σχεδόν μέχρι την μέση της και τα σκούρα μάτια της,  της δίνανε ξεχωριστή εμφάνιση που τράβαγε το βλέμμα των ανθρώπων γύρων της, παρόλο που το μπόι της ήταν σίγουρα χαμηλότερο από τον μέσο όρο.

Είχε ζήσει ήδη στην ζωή της όσα οι περισσότεροι δεν θα ζήσουμε ποτέ.

Κόρη μεγαλοαστική οικογένειας με πατέρα πολιτικό, παντρεμένη με έναν από τους σημαντικότερους γιατρούς της πόλης, χωρισμένη για λόγους που δεν έχουν σημασία, με ένα γιο 3-4 χρόνια μεγαλύτερό μου, που εκείνη την εποχή είχε μπλέξει πολύ άσχημα (ελπίζω τώρα να ναι καλά το παλικάρι).

Η Αναστασία ήταν απίστευτα μορφωμένη με την πραγματική έννοια της μόρφωσης.

Διάβαζε ασταμάτητα ότι έπεφτε στα χέρια της, έγραφε καταπληκτικά, ενώ παράλληλα ασκούσε διακριτικά  -για να μην χάσει την διατροφή- το επάγγελμα του editor σε ένα εκδοτικό οίκο, ξαναγράφοντας -συχνά από την αρχή- και διορθώνοντας τα κείμενα επίδοξων συγγραφέων.

Η Αναστασία λοιπόν ήταν ο άνθρωπος στον οποίο οφείλω αυτό το ιστολόγιο.

Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, θυμάμαι ανατριχιάζοντας, μια συμβουλή που μου έδωσε όταν αγχωμένος είχα αποφασίσει πως ήθελα μεν να εκφράζω γραπτά όλα όσα είχα στο μυαλό μου αλλά δεν ένιωθα πως το γεγονός ότι μπορούσα να εκφραστώ προφορικά με αποτελεσματικότητα, ήταν αρκετό. Ήθελα να μου μάθει να γράφω, να με μυήσει στα μυστικά της συγγραφικής τέχνης.

Η Αναστασία μου χαμογέλασε, με άγγιξε τρυφερά στην πλάτη και μου ψιθύρισε.

“Θα αρχίσεις να γράφεις σε ένα ημερολόγιο ότι σου κατέβει. Δεν θα σκέφτεσαι, δεν θα λογοκρίνεις τα κείμενά σου και απλά θα νιώσεις από μέσα σου την δύναμη της γραφής”

Το αποτέλεσμα αυτής της απλής συμβουλής ήταν σύντομα μια δική μου στήλη σε εφημερίδα της περιοχής μου -πριν ακόμη κλείσω τα 18- που κατέληξε στο να μου εμπιστευθούν το κεντρικό σαλόνι στο κυριακάτικο φύλο με τίτλο ΠΑΡΑΦΩΝΙΑΔΕΣ.Είναι προφανές ότι το ιστολόγιο που αυτή την στιγμή διαβάζετε έχει τον ίδιο τίτλο και συχνά το ίδιο ύφος.

Η Αναστασία λοιπόν ήταν αυτή που μου άλλαξε την ζωή όσο δεν το φανταζόμουν τότε.

Αν μπορούσα να την ευχαριστήσω θα το έκανα αλλά δυστυχώς είναι αδύνατο.

Η Αναστασία λίγα χρόνια μετά, έπεσε νεκρή στον διάδρομο ενός σουπερμάρκετ.

Η καρδιά της σταμάτησε χωρίς προειδοποίηση, την πρόδωσε και δεν της επέτρεψε να συνεχίσει να απολαμβάνει την ζωή που τόσο λαχταρούσε.

Έζησε έντονα μα πέθανε νωρίς.

Η αύρα της όμως θα με στοιχειώνει για πάντα και γι αυτό την ευχαριστώ.

Και ευχαριστώ την χειμωνιάτικη λιακάδα που σήμερα μια βροχερή χειμωνιάτικη ημέρα, μου θύμισε τόσες τρυφερές στιγμές της ζωής μου…

About these ads

  1. Αναμνήσεις παιδικές, αναμνήσεις χαράς, πόνου, απογοήτευσης και λύπης.

    • Δεν ξέρω αν λυπάμαι όταν την θυμάμαι, ίσως μόνο το γεγονός ότι δεν μπορώ πια να της μιλήσω.

      Όλα τα άλλα με κάνουν να χαμογελώ αγαπητέ μου φίλε.
      Ήμουν τυχερός που την είχα στην ζωή μου.

  2. Eγω θέλω να πω ευχαριστω που το πρωτο σχολιο που δεχτηκα στα γεννητουρια του μπλογκ μου ηταν Παράφωνο :)
    Μη διανοηθεις ποτέ να αλλάξεις εικονίδιο στο αβαταρ ! Εχεις ενα ξεχωριστό στυλάκι! Αμε!

  3. Να σου θυμίσω και κάτι αλλο να γελάσεις? Εισητήρια για συναυλία στο ΟΑΚΚΑ! ΄) λολ




Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers

%d bloggers like this: