Μου λείπεις

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου, 2008 in Feel it, Σκέψεις
Tags:

Μου λείπεις,

Ναι σε σένα μιλάω.

Σε σένα που ένιωθα πως άλλοτε χαμογελούσες με τι σκέψεις μου και άλλοτε έσφιγγες τα φρύδια σκεπτικά διαφωνώντας με τις παράφωνες απόψεις μου.

Μου λείπεις αλλά ομολογώ πως το προτιμώ από το να σε προδώσω.

Δεν θέλω να γράψω για να γράφω.

Δεν θέλω να σου πω ψέματα πως αυτές είναι οι σκέψεις μου ενώ δεν είναι.

Θέλω να μοιράζομαι μαζί σου μόνο όσα είναι αλήθεια μου.

Και η μόνη αλήθεια μου εδώ και 2-3 μήνες είναι πως δεν γράφω γιατί δεν ζω.

Για την ακρίβεια δεν προλαβαίνω να ζήσω σαν παράφωνος.

Περνά η μέρα μου με πολύ δουλειά και ελάχιστες σκέψεις.

Σαν να εφαρμόσανε πάνω μου τις σταλινικές πρακτικές με απόλυτη επιτυχία, με παρασέρνει η καθημερινότητα και με χτυπάει αλύπητα, χωρίς να μου δίνει χρόνο και ενέργεια να ασχοληθώ με ότι συμβαίνει γύρω μου.

Όμως δεν ανησυχώ

Θα μου περάσει.

Δεν θα αντέξω για πολύ να απέχω και τότε θα μαι πάλι κοντά σου.

Θα σκέφτομαι, θα γράφω, όπως παλιά.

Θα διαβάζεις, θα παραπονιέσαι, θα συμφωνείς και καμιά φορά θα σιγοτραγουδάς παρέα μου- παράφωνα και εσύ με τα δικά σου μαιλ και σχόλια.

Ελπίζω μόνο να αντέξεις μέχρι τότε και να μην έχεις χαθεί για πάντα. Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση ομολογώ ότι θα νιώθω καλά όχι μόνο γιατί πέρασες από εδώ, αλλά και γιατί δεν σε πρόδωσα με αντίτιμο την διατήρηση της παρουσίας σου…

Για τους περισσότερους από εσάς οι παραπάνω σκέψεις δεν σημαίνουν τίποτα, αλλά επιτρέψτε μου να τις μοιραστώ διότι για μένα σημαίνουν τα πάντα…

Με εκτίμηση

Παράφωνος.

Παρασκευή 19/9/2008 23:49

8 Replies

  1. syneas

    Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου, 2008 at 9:47 μμ

    Παράφωνε, κι εμένα μου λείπεις γιαυτό άσε τις…παράφωνες δικαιολογίες για την αποχή σου κι έμπα ξανά στη μάχη…

    Απάντηση
  2. Giannis Kafatos

    Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου, 2008 at 2:58 πμ

    ευχαριστούμε που μοιράζεσαι τα πολύ σημαντικά για σένα μαζί μας κι ας είμαστε άγνωστοι.
    κλασικη ατάκα (πλέον για τους βλόγκερς): “μη στενοχωρίεσαι αγάπη, συμβαίνει καμια φόρα…”
    το βλογκ είναι κάτι που κάνουμε (μάλλον) για τον εαυτό μας πρωτίστως και για τους άλλους δευτερευόντος. Άρα? Αρα χαλάρωσε κι απόλαυσέ το, εγώ τουλάχιστον δε βάζω απουσίες!
    :)
    http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos

    Απάντηση
  3. liakada

    Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου, 2008 at 10:37 μμ

    …Kαι ξαφνικα μεσα στο μπλογκοδασος ακουστηκε μια ΠΑραφωνη Φωνη! Ζω.. πηζω… Βγαζω λεφτα (?)
    Αλλα μου λειπει το blogging!

    χαιρομαστε βρε κι ας τραγουδας Παραφωνα!

    Aντε ασε τις δικιολογιες! ελα να εχουμε καποιον να διαφωνουμε!
    σμουτςςςςςςςςςς

    Απάντηση
  4. lifewhispers

    Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου, 2008 at 1:25 μμ

    αναρωτιεσαι μηπως τις σκεψεις σου θα θελαν να τις πουν κι αλλοι;;;
    ομορφο ποστ, αντιπροσωπευτικο εργασιομανων..
    :)
    καλησπερα παραφωνε.

    Απάντηση
  5. Giotavita

    Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου, 2008 at 4:12 μμ

    Σύνελθεεεε….
    Αρκετά έλειψες!
    Και που’σαι μικρέ,η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.

    Απάντηση
  6. silia

    Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου, 2008 at 7:47 μμ

    “…Ελπίζω μόνο να αντέξεις μέχρι τότε και να μην έχεις χαθεί για πάντα….”
    ————————————-
    Έννοια σου … είμαστε ανθεκτικοί εμείς …

    Απάντηση
  7. offshore

    Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου, 2008 at 10:02 μμ

    Όταν κάτι γίνεται καταναγκαστικά παύει να σου προσφέρει ευχαρίστηση και γίνεται αντιληπτό από τους άλλους. Γι’αυτό χαλάρωσε!

    Απάντηση
  8. ampelofilosofos

    Κυριακή, 5 Οκτωβρίου, 2008 at 3:59 μμ

    ΄Εγώ πάντως τώρα χαμογελάω…
    Για άλλη μια φορά γράφεις τις σκέψεις μου.
    Δεν θέλω να γράφω για να γράφω… Και δυστυχώς η διάθεση, αυτό το γαργάλημα στο μυαλό που ωθεί κάποιον να χρησιμοποιήσει το πλήκτρα για πινέλο, δεν έχει ένα κουμπάκι on/off. Take your time, φίλε μου.
    Μέχρι που οι συσσωρευμένες εικόνες και αλήθειες δεν θα χωράνε μέσα σου και αναζητήσουν διέξοδο για να βγούνε..
    Μην ανησυχείς: πάντα θα υπάρχει κάποιος για να τα μοιραστεί μαζί σου…

    Απάντηση

« Νύχτα με πανσέληνο…
Δημοσιογράφος η μπλόγκερ; »

Leave a Comment


trackback address